(English version below)
Soms verschijnt een werk niet als muziek, maar als manifestatie. Geen verzameling liederen, maar een rite in zeven delen — onheilspellend coherent, gegrond in oude wetmatigheden waarvan enkel ingewijden de echo herkennen. Nekyia – The Necromantic Patterns van Αχεροντας is zo’n werk. Een zwarte stroom, een necromantisch patroon, dat zich slechts ontvouwt aan wie bereid is te luisteren met gesloten ogen… en geopende geest. Wie het waagt, betreedt geen album. Maar een doorgang.
Onder een hemel waar geen sterren meer durven branden, opent zich een nevelige doorgang. Niet met geluid, maar met een trilling — als het suizen van een dode taal in het oor van een ingewijde. Daar, op dat snijpunt tussen realiteit en wat daarvoor doorgaat, rolt Αχεροντας zijn tiende ceremonie uit. De titel liegt niet: Nekyia, de naam van het Oudgriekse ritueel waarin de doden worden opgeroepen om kennis en leiding te verschaffen, is hier geen metafoor. Deze plaat is een nekyia — een bezwering, een afdaling, een confrontatie. En wat opgeroepen wordt, is niet per se bereidwillig.
De tweede helft van de titel, The Necromantic Patterns, legt een andere sluier open. De muziek is opgebouwd uit terugkerende structuren, patronen van melodie en ritme die niet louter compositorisch zijn, maar functioneel — als magische formules. Deze patronen zijn geen versiering, maar sleutels: muzikale symbolen geordend met rituele precisie, in staat om toegang te forceren tot datgene wat normaal gesloten blijft.
De muziek stijgt op uit de diepte als een rookwolk vol eeuwenoude geuren: mirre, as, zwavel, de geur van vergeten grotten. De gitaren klinken niet geschreven maar gegrift, in de muren van onderaardse tempels. Wat begint met dissonante voorspraak, smeedt zich snel tot een werveling van tremolo’s die melodie niet als versiering gebruiken, maar als lokaas: schoonheid als valstrik. Die dualiteit — harmonie als vergif — baant zich een weg door het hele werk, zoals een slang die zich in zeven lussen om het hart wikkelt. De agressie is zuiver, de razernij gecontroleerd. Blastbeats vallen als hamerregens op een marmeren altaar, maar net zo vaak wordt de snelheid ingeruild voor een slepende, rituele cadans — alsof de muziek haar eigen rookkring maakt en daarin danst.
Het stemgeluid van V.P. Adept is geen stem meer. Het is orakel, bezwering, vurige opdracht. Soms schraapt het, soms fluistert het, soms schreeuwt het als een kraai boven een veld vol omgekeerde kruisen. Er zijn momenten waarop zijn stem bijna barst van bezetenheid, en andere waarop hij zich terugtrekt als een schaduw in een nis, terwijl uit andere dimensies vrouwenstemmen en gefluister hun plaats innemen. Je voelt: dit is geen theatrale truc, maar een samenkomst. Alsof hij zielen oproept die in het studiotoestel zijn achtergebleven na een vorig ritueel.
Er zijn flarden die blijven kleven aan het bewustzijn. De furieuze ontbranding middenin “Venomous Ascension”, de brandende loopgravenmelodie die plotseling opwelt in “The Chalice of Fiery Transmutation”, de jazzy sax die uit het niets opdwaalt in “The Crimson Litany” — het is alsof Αχεροντας even met opzet de sluier oplicht om je iets volstrekt verontrustends te tonen… en dan weer verdwijnt. Niets hier is vrijblijvend. Alles dient het patroon.
En toch: wat misschien het meest beklijft, is de coherentie. Nekyia voelt als één lang ademhalingsritueel, traag versneld, opgebouwd met een precisie die bijna demonisch aandoet. De songs ademen in elkaar over zonder hun identiteit te verliezen, verbonden door een innerlijke vlam die helder brandt maar nooit oplicht. Alles in dit werk is geconstrueerd met de vaste hand van een ingewijde: geen riff te veel, geen intermezzo zonder reden. Zelfs het afsluitende “Truth Is a Pathless Land”, met zijn eindeloze Krishnamurti-sample, voelt niet aan als uitleg, maar als echo van een les die je niet kunt vatten — alleen ondergaan.
Nekyia is geen revolutie. Geen omwenteling. Maar wie goed luistert, hoort iets wat zeldzamer is: een rite die haar vorm heeft vervolmaakt, een band die haar eigen pad niet herhaalt maar verdiept, graaft, opgraaft. Wat ooit een black metalband was, is hier getransfigureerd tot medium. Geen gimmick, geen filosofisch gezwam, maar een trancevorm. Een necromantische praktijk.
De oude sleuteldragers zijn wakker geworden. En hun zang is zwart.
95/100
Blackie
English version
There are works that do not appear as albums, but as manifestations. Not a collection of songs, but a rite in seven parts — ominously coherent, grounded in ancient laws known only to the initiated. Nekyia – The Necromantic Patterns by Αχεροντας is one such work. A black current, a necromantic structure, which only reveals itself to those who listen with closed eyes… and an open spirit. This is no album. It is a threshold.
Beneath a sky where no stars dare to burn, a vibration opens — not a sound, but a tremor, like a dead language whispered into the ear of an adept. It is here, on the boundary between what is and what cannot be, that Αχεροντας unfurls their tenth ceremony. The title is no metaphor: Nekyia refers to the ancient Greek ritual of necromantic invocation, calling the dead to reveal hidden truths and forgotten knowledge. This album is exactly that — a nekyia, and what it conjures may not return willingly.
The second half of the title, The Necromantic Patterns, hints at structure as sorcery. These are not random riffs or ornamental arrangements. They are ritual patterns, carefully woven sequences of melody and rhythm, functioning not merely as music, but as keys — each unlocking access to a deeper chamber in the temple of shadows. What rises from this work is not melody or aggression, but transmission.
The music itself ascends like smoke from an ancient censer — myrrh, blood, dust, and salt. The guitars sound not composed but inscribed, as if chiseled into the pillars of subterranean shrines. From the first dissonant invocation, the album coils itself around the listener like a serpent: seven turns, seven chants, seven cuts across the veil. Tremolo riffs shimmer not with beauty, but with danger. They lure. They mask. Harmony here is a poisoned fruit — alluring, but never safe.
Aggression pulses beneath the surface like a ritual heartbeat. Drums crack like whips across wet stone, then fall into solemn, trance-inducing cadences. Blasts give way to spacious midtempos, leaving room for the smoke to gather, for the voices to echo. And those voices — V.P. Adept no longer sings. He channels. His rasp is part curse, part sermon, sometimes erupting with venom, sometimes retreating into whispers and invocations, allowing alien female chants and ghostly murmurs to rise in his place. These are not studio tricks. These are presences.
There are moments that remain etched in the mind like brands on flesh: the searing eruption halfway through Venomous Ascension, the ritual saxophone intro of The Crimson Litany, the serpentine dance of The Chalice of Fiery Transmutation. These are not “songs” — they are manifested forms, each built from carefully layered tension, released only when the ritual allows.
And yet, what lingers most is the unity. Nekyia breathes like a single entity — slow, then quickening, then collapsing into stillness. Each track bleeds into the next without dilution. This is not a collection. This is a rite unfolding. The final piece, Truth Is a Pathless Land, ends not with explanation but with echo — the voice of Krishnamurti like a revenant, hovering above an endless melody. It is not a conclusion. It is the final lock on a door you already stepped through.
Nekyia is no revolution. It is something rarer — a refinement, a descent deeper into the cavern where Αχεροντας has long dwelled. The guitars speak with tongues of fire, the patterns are engraved in ash, the rituals burn brighter than ever. This is not music wearing occult clothes. This is the occult, expressed in sound. It does not explain itself. It does not ask to be understood. It speaks in the language of trance and invokes those who dare to listen.
The ancient keybearers have awakened. And their song is black.
95/100
Blackie
Under the seal of Zazen Sounds
Conjured on June 10 2025