(English version below)
Fathan Aiseras Seus is geen verzameling nummers. Het is een graftombe waarin klank en geest tegelijk begraven en opgeroepen worden. Ad Omega — het project van Noktvrnal Veitha (ook actief bij Acherontas) en H.D.W. — opent hier een poort naar iets dat ouder is dan muziek. Dit is geen album dat je speelt, dit is een contactritueel. Elk nummer draagt de geur van rottend tufsteen, het zuchten van de Etruskische necropolen waar het ontstond. Wat we horen, is een verslag van aanraking — niet geïnspireerd, maar ingegeven.
De riffs grommen niet, ze gisten. Ze gieren niet, ze stikken. Ze wringen zich als verwrongen lichamen door de structuren, en net wanneer je denkt dat je een patroon herkent, krult de gitaar weg als een slang die zijn huid afwerpt. Geen melodie om op adem te komen, geen open ruimte — slechts roterende rook, bezeten kreten, en dissonantie die voelt als een dolk in de rug. Want ja, tijdens dit album heb je voortdurend het gevoel dat er íemand achter je staat. En dat die niet kijkt, maar wacht.
De drums zijn geen begeleiding — ze zijn de priester die het ritueel leidt. Ze beuken, zwoegen, slepen je door poorten van aarde en bloed. In deze onderlaag zinderen flarden viool en orgel, niet als versiering, maar als verstoring. Klanken die lijken te worden uitgeperst uit een ander bewustzijn, alsof iemand een opname maakte tijdens een droom. Een nachtmerrie.
De teksten — haast liturgisch — spreken van Tages, de ingewandenlezer uit de aarde (Pava Tarchies), van afdaling in het dodenrijk waar hoeren lachen en de duivel viool speelt (Descensus ad Noctem), van de wolfpriesters van de zwarte zon die dansen op sintels (Hirpi Sorani), van het verdwijnen naar Agarthi om de kennis van de Twaalf Steden te bewaren (In Aeternum Lukmnes), en van bloedige offers in de naam van Sin Aiser — de Genius van de Duistere Goden. Hier wordt niets bezongen. Alles wordt opgedragen.
De muziek zelf — hoewel fragmentarisch en geestverruimend — vormt een entiteit die je alleen begrijpt als je je laat meesleuren. Dit is black metal als wapen, als voertuig, als ritueel. Geen esthetiek, geen nostalgie. Enkel geest, bezetenheid, en het schuren van vlees tegen de grens van de wereld.
Fathan Aiseras Seus verschijnt op Zazen Sounds, het label van Acherontas V.Priest. Het is een logisch thuis voor dit soort trance-oproepende bezweringen. Deze band spreekt niet over spiritualiteit. Ze ís het.
Een werk als dit vraagt geen aanbeveling. Het vraagt overgave.
90/100
Blackie
English version
Fathan Aiseras Seus is not a collection of songs. It is a tomb — a crypt where sound and spirit are buried and summoned in the same breath. Ad Omega — the project of Noktvrnal Veitha (also active in Acherontas) and H.D.W. — opens a gateway here to something older than music itself. This is not an album you play; it is a contact ritual. Each track carries the scent of decaying tuffstone, the breath of Etruscan necropolises from which it emerged. What we hear is a report of contact — not inspired, but delivered.
The riffs do not growl — they ferment. They don’t shriek — they suffocate. They writhe like contorted bodies through fractured structures, and just when you think you’ve grasped a pattern, the guitar coils away like a serpent shedding its skin. There is no melody to breathe in, no open space — only rotating smoke, possessed screams, and dissonance that feels like a dagger in the back. Because yes, while listening to this album, you constantly feel that someone is behind you. And that they’re not watching — they’re waiting.
The drums are not accompaniment — they are the priest conducting the rite. They pound, drag, and haul you through gates of soil and blood. In this underlayer, traces of violin and organ flicker — not as embellishment, but as disturbance. Sounds pressed out of a different consciousness, as if someone captured a recording from within a dream. A nightmare.
The lyrics — almost liturgical — speak of Tages, the diviner from the earth (Pava Tarchies), of the descent into the realm of the dead where whores laugh and the devil plays the violin (Descensus ad Noctem), of the wolf priests of the black sun dancing on embers (Hirpi Sorani), of the retreat into Agarthi to preserve the knowledge of the Twelve Cities (In Aeternum Lukmnes), and of blood-soaked offerings in the name of Sin Aiser — the Genius of the Dark Gods. Nothing is sung here. Everything is offered.
The music itself — though fragmented and mind-altering — forms an entity that can only be understood by surrender. This is black metal as a weapon, a vessel, a ritual. No aesthetics. No nostalgia. Only spirit, possession, and the scraping of flesh against the edge of the world.
Fathan Aiseras Seus is released by Zazen Sounds, the label of Acherontas V.Priest — a natural dwelling for trance-inducing incantations like this. This band does not speak about spirituality. It is spirituality.
A work like this does not ask for recommendation. It demands submission.
90/100
Blackie
Under the seal of Zazen Sounds
Conjured on July 15 2025