Wat niet roept, wordt niet gehoord. Wat geen vorm kiest, blijft in de schaduw. En toch — soms trilt de lucht, soms doemen klanken op die niet geschreven zijn maar doorgegeven. Klanken die geen lied zijn, maar een sleutel. Ad Omega is zo’n sleutel. Een naam die opent, niet sluit. Een krachtveld, geen band. In hun nieuwe werk Fathan Aiseras Seus sluimert iets dat niet menselijk is, niet dierlijk, niet dood — maar elders. Er is geen aankondiging, geen afsluiting. Enkel een doorgang. Een zindering. Een roep.
Vanuit die roep werd dit gesprek geboren. Geen promotie. Geen verantwoording. Enkel echo’s, tekens, gedaanten. Wat volgt is geen verklaring, maar een reeks bezweringen. Antwoorden als schaduwen op een muur, dansend rond een vuur dat niet dooft.
English version below
• ‘Fathan Aiseras Seus’ klinkt niet geschreven — het voelt als een transmissie. Wat geloof jij dat de bron is van die overdracht? Spreekt er een entiteit door jullie heen, of ontvouwt dit zich als een innerlijk ritueel proces?
We zijn erg blij dat dit buitenaardse aspect van onze muziek zo duidelijk doorklinkt. Wij beschouwen Fathan Aiseras Seus als een gave van de Goden van Etrurië en de geesten van onze Doden, die ons verzoek tot “interactie” hebben aanvaard. Dit album is onlosmakelijk verbonden met de Necropolis van Castel D’Asso (Axia), een plek die ons inspiratie en ongelofelijke numineuze momenten schenkt.
• Vanaf de eerste klanken roept elk nummer de gewaarwording op van iets dat zich achter je bevindt — geen mens, geen schaduw, maar een aanwezigheid die op elk moment je keel zou kunnen oversnijden. Wat is de oorsprong van die bezetenheid, die sluimerende dreiging die in elke noot huist? Is het een spontane eruptie, of een bewust opgeroepen kracht? En aan wie of wat is deze muziek gericht?
Ik denk dat het sinistere gevoel dat je beschrijft, in gewone termen te omschrijven valt als een fase van rijping en bewustwording in ons project. Ons geluid is veranderd en zal blijven weigeren om zich aan welk referentiepunt dan ook te onderwerpen, maar ons doel is altijd geweest: de interactie met de donkerste zones van de psyche. De muziek is in eerste instantie een offer aan onszelf — en aan iedereen die zich verdiept in het zoeken voorbij de sluier.
• Jullie muziek tart elke vergelijking. En toch, dezelfde overgave — die pure bezetenheid — is voelbaar bij een band als Funeral Mist. Zijn er momenten waarop zelfs jullie schrikken van wat zich aandient tijdens het componeren of opnemen?
Absoluut. We móeten de controle verliezen over wat we doen. Dat is vooral gebeurd bij Aphelic Ascent en Fathan Aiseras Seus, zodanig zelfs dat ik er persoonlijk naar luister alsof het albums zijn die ik niet zelf geschreven heb. Dat kanaal van verrassing en ontdekking blijft open. Uiteraard sijpelt onze luistergeschiedenis bewust of onbewust door in onze muziek, en Funeral Mist is daar een voorbeeld van. Maar we zijn er trots op dat meermaals benadrukt is dat Ad Omega een eigen persoonlijkheid en uniekheid heeft.
• Jullie teksten roepen duistere beelden op: ingewandenlezers, necropolissen, Agarthi, wolvenpriesters… Spreken jullie in metaforen, of zijn dit symbolen van werkelijke krachten waarmee jullie in contact zijn gekomen?
Je noemt enkele sleutelwoorden van dit album. Ondanks de millennia die zijn verstreken, bewaart dit land nog altijd sporen van de activiteiten van onze Voorouders. Gelukkig zorgt de onachtzaamheid van de hedendaagse mens — kreupel in geest en dus ook in stof — ervoor dat bepaalde plekken buiten het bereik van de massa blijven. Daardoor wordt de ervaring van isolement in die plekken des te meeslepender. Er heersen daar werkelijk oeroude krachten, onaangetast door het materialisme, egalitarisme en oppervlakkigheid van vandaag. Ik denk niet dat het accuraat is om te zeggen dat we in metaforen spreken, hoewel het Mysterie soms metaforen, dromen en trance als communicatiemiddel verkiest. Ik zou zeggen dat de teksten een “vervormde” verwerking zijn van wat we weten over bepaalde politiek-religieuze kasten in het oude Etrurië — en van wat we zelf hebben ervaren op die liminale plekken, die voor de blinde ogen van de homo hubris misschien doods lijken, maar in werkelijkheid klaarstaan om hun Veritas uit te spuwen.
• Jullie hanteren dissonantie niet als versiering, maar als fundament. Is disharmonie voor jullie een noodzakelijke breuk in menselijke perceptie? Of is het de muzikale belichaming van gnosis?
Ik geloof dat er niets werkelijk “versierend” is aan wat wij doen. Hoe verder we gaan, hoe bijtender, zuurder en venijniger we worden. Bijna alle feedback bevestigt dat dit een album is dat meer dan één luisterbeurt vergt om begrepen te worden — het is een monster dat lijkt ontworpen om te kwetsen in plaats van te behagen. Een album voor weinigen. Of dat vandaag nog als kwaliteit geldt, is een andere vraag, want zelfs de doorsnee blackmetalliefhebber lijkt tegenwoordig op zoek naar comfortzones. Maar deze muziek is nooit bedoeld als liefdadigheid voor zwakkelingen. Chaos en disharmonie zijn het terrein waarin evolutie en ontdekking gedijen.
• ‘Fathan Aiseras Seus’ klinkt als een drempel — een ritueel van overgang in klank, woord en vorm. Was er een overkoepelend concept bij de creatie, of ontvouwde het werk zich bezwering na bezwering, als een openingsritueel?
Conceptueel is het album ontstaan kort na de release van Aphelic Ascent, een periode waarin ik een onweerstaanbare — en op een bepaalde manier nieuwe — roep voelde van de Aarde, het Kosmische, de Traditie… uiteindelijk: van onze Doden. Zo begon een nieuwe verkenning van het land en zijn energieën, versterkt door een tot dan toe onbekende benadering van het Linkerpad. Er opende zich een werkelijk kolossale Poort tijdens die omhullende nachten met wierook en tufsteen, bossen, graven, rivieren en velden. Geesten, Goden en Doden voedden en vierden het Leven, en schonken me overrompelende inspiratie en nieuwe Kunst. Een belangrijk deel van die energie is ook doorgestroomd naar Opus Necropolis, het debuut van het ambientproject Lucusfauni, dat niet toevallig hetzelfde beeld als Fathan Aiseras Seus draagt: de poort naar het hiernamaals in de zones gewijd aan de cultus van de Doden van onze Rasna-voorouders.
• De samensmelting van orgel, viool en gitaar roept een heilig conflict op — als een brandende kathedraal. Wat bepaalt of een klank Ad Omega mag binnentreden? Zijn er grenzen aan wat ritueel mag zijn?
Neen, er zijn geen grenzen. In deze muziek moeten grenzen voortdurend verlegd worden. Er is geen dogma. Black metal biedt eindeloze perspectieven en paden aan wie openstaat voor zijn Mysterie. Instrumenten zijn slechts middelen. En elk middel kan juist zijn.
• Jullie hebben meermaals aangegeven dat Ad Omega geen liveband is. En toch roept jullie muziek visioenen op van fysieke bezwering. Sluiten jullie live-optredens écht uit, of wachten jullie op het juiste moment — of het juiste lichaam — waardoor deze entiteit kan spreken?
Dat sluiten we uit. Naarmate de tijd verstrijkt, voelen we steeds sterker dat de meest geschikte dimensie voor Ad Omega de private is. Zoals je zelf al aanvoelde in je vragen: onze muziek raakt dimensies voorbij het materiële… Waarom dit dan “vermenselijken”? Het is een hypothese die we resoluut afwijzen. En toch bestaat alleen het heden, dus we hechten geen enkele zekerheid aan temporele horizonlijnen die niet bestaan.
• De visuele taal rond Ad Omega — artwork, symbolen, typografie — voelt als een poort op zich. Wat is de rol van beeld binnen dit project? Is het een begeleider, of een andere vorm van oproeping?
Dat is absoluut cruciaal. Het Opus bestaat uit alles wat zijn kracht vergroot. Beelden en symbolen zijn essentieel om de aura van het album te voeden. De hoes van Fathan Aiseras Seus is ontworpen door Vhan Artworks & Printings, die de energie van het album meesterlijk in beeld heeft gevat.
• De naam Ad Omega suggereert een einde, een grens. En toch voelt de muziek als een opening — een val die steeds dieper naar binnen krult. Wat betekent het uiteindelijke einde voor jullie? En wat wacht er daarna?
Wanneer een ster haar “revolutie” voltooit, betekent dat dat ze is teruggekeerd naar haar beginpunt na een ordelijke omwenteling rond een centrum. Na het “einde” komt een nieuw begin, een Âge d’Or waarin de mens weer Beest wordt — primitief én geëvolueerd. We keren terug naar steen, aarde, bloed, Goden en Traditie. De dageraad van een nieuwe kosmische cyclus.
• In welke mate is Ad Omega gebonden aan Italiaanse grond? Is er interactie met de lokale scene, of overstijgt dit project naties en geografie?
We maken deel uit van Rasna Henthu Macstrevc, een Etruskische uitdrukking voor “Infernaal Etruskisch Commando”, samen met Exaltatio Diaboli, Gibur, Lucusfauni en A Monumental Black Statue. Ons Verbond is ontstaan in 2024, maar wortelt in vroege projecten als Pherussna, Sethlans, Veltha, Aisnatorn, Criptum… in het begin van de jaren 2000. We zijn verbonden door dezelfde visie op het Sinistere, dezelfde oorsprong, dezelfde wereldvisie. Dat is de scene waarin wij ons thuis voelen — een krachtveld dat ons werk versterkt. Elke plaat met ons zegel (de olijftak op het schild) weerspiegelt het ethos van deze congregatie en ademt Etruskisch (Rasna) bloed. In Italië zijn en waren er ook andere projecten die Etruskische thema’s verkennen, maar ons symbool staat voor de uniciteit van ons Pad. Wij zijn deze bands — geen anderen. En we geloven in wat we doen als één entiteit. Dat is onze kracht.
• De teksten voelen als gnostische hymnes — verklaringen van zelfvergoddelijking en opstand. Komt eerst de muziek, of het woord? En hoe versmelten deze lagen tot één entiteit?
Meestal komt eerst de muziek, tegelijk met een concept. Soms verzamel ik losse verzen of termen waaruit later de teksten en zanglijnen voortvloeien. Het componeren zelf gebeurt op momenten van oproeping… tijdens dat proces hangt er een energie in de lucht die alles precies op z’n plaats doet vallen. Het is een bezwering. Daarna keren we telkens terug naar de basis, laag na laag, tot het geheel zelfs voor onszelf vervreemdend wordt. De zwangerschap van de nummers op Fathan Aiseras Seus was lang en zorgvuldig, maar elk album heeft zijn eigen verhaal. Soms is het proces veel instinctiever of directer… het hangt af van de energie en inspiratie die zich op dat moment aandient. De enige regel is: géén regels.
• Op welke manier verschilt het schrijf- en opnameproces van Fathan Aiseras Seus met dat van bijvoorbeeld Tenebris Templum? Was dit nieuwe werk voorbestemd om te worden wat het werd?
Het zijn twee totaal verschillende albums, in hun DNA. Als ik terugblik op onze korte geschiedenis, zie ik dat Ad Omega een entiteit is die voortdurend van vorm verandert. Destijds zochten we nog naar een duidelijke identiteit, en ik denk dat we die gevonden hebben met Aphelic Ascent. Fathan Aiseras Seus is een verdere evolutie, maar Aphelic Ascent was het keerpunt: het sloot de eerste fase van de band af, die begon met demo’s en EP’s, en opende een enorme poort waar we zonder aarzelen in gesprongen zijn. Sinds Tenebris Templum is de wereld veranderd — en wij ook.
• De productie is kristalhelder en tegelijk onmenselijk koud — niets lijkt toevallig, alles lijkt gestuurd. Houden jullie volledige controle over klank en opname? En is dat technische proces even spiritueel als het schrijven zelf?
De uiteindelijke sound is ook het resultaat van de ideeën, energie en ervaring van H.D.W., die Vindur verving in de line-up, en van de Priest of Unreal Sounds Studio (waar de drums werden opgenomen), die betrokken was bij de mix en mastering. We willen eerlijk gezegd niet dat elk album hetzelfde klinkt — dat zou leiden tot stagnatie en verveling. De opname is een technischer proces, maar we versterken daarmee de immateriële lagen die tijdens het componeren tot stand kwamen. Alles hangt af van het moment en de visie op hoe een album op dat punt zou moeten klinken.
• Jullie muziek trekt zich niets aan van trends, en is toch volkomen van deze tijd. Zijn er stromingen binnen de hedendaagse black metal waarmee jullie verwantschap voelen, of is Ad Omega een eenzame schaduw?
Zoals eerder gezegd, voelen we ons alleen verwant met Rasna Henthu Macstrevc, waarin de artistieke interactie tussen de betrokken bands niet gericht is op het creëren van een standaard, maar op het dissecteren en uitdiepen van gedeelde inspiratie — geworteld in het sinistere en de lucumonische traditie.
• Stel dat Fathan Aiseras Seus een entiteit is — wat verlangt het dan van de luisteraar? Aandacht? Opoffering? Erkenning? Of slechts stilte na de roep? Stel dat iemand dit album ervaart zoals men een altaar inademt, zoals men een gloeiend relikwie voelt… Wat blijft er dan over als de muziek verstomt? Wat hoop je dat nog blijft nazinderen lang nadat het album geëindigd is?
Dat zou je aan elke luisteraar apart moeten vragen. Wij vragen niets aan wie dan ook, juist omdat we ons bewust zijn dat Fathan Aiseras Seus een entiteit is die zelfstandig met de wereld interageert, los van onze wil. Voor mij persoonlijk brengt het luisteren naar dit album levendig bepaalde momenten terug die ik in het tufsteen heb doorgebracht — ik ruik opnieuw de geur van die steen, vermengd met vocht en wierook, in de magie van nachten door alle seizoenen heen.
• Stel dat alles wat jullie doen — muziek, woorden, vorm — één enkele vraag is aan iets dat ons overstijgt. Wat is die vraag? En verwachten jullie een antwoord?
Meer dan een veronderstelling is dat de werkelijke situatie: Kunst is een interactie tussen ons en iets dat ons overstijgt. “Vragen” en “antwoorden” zijn categorieën die moeten worden overstegen, net als “goed” en “kwaad”, “juist” en “fout”, “mooi” en “lelijk”… We omarmen alles wat zich voordoet in deze interactie met de Daimon die heerst over de mystieke, artistieke en stoffelijke aspecten van ons bestaan — en we haasten ons hongerig naar de poorten van het nieuwe Aeon.
𖤐 𖤐 𖤐
Ad Omega – What speaks is no longer human
What does not call out, shall not be heard. What chooses no form, remains hidden in shadow. And yet — at times, the air trembles. Sounds emerge that were not written but transmitted. Sounds that are not songs, but keys. Ad Omega is such a key. A name that opens, not closes. A force-field, not a band. In their new work Fathan Aiseras Seus, something stirs — not human, not beast, not dead — but elsewhere. No prelude, no closure. Only a passage. A vibration. A call. From that call, this conversation was born. Not promotion. Not explanation. Only echoes, signs, and shapes. What follows is no statement, but a series of incantations. Answers like shadows on a wall, flickering around a fire that never fades. Who speaks here? And who listens?
• “Fathan Aiseras Seus” does not sound written — it feels transmitted. What do you believe is the source of this transmission? Is an entity speaking through you, or is this an inner process unfolding as ritual?
We’re really pleased that this otherworldly aspect of our music is evident. We consider Fathan Aiseras Seus a gift from the Gods of Etruria and the spirits of our Dead, who have accepted our request for “interaction.” This album is inextricably linked to the Necropolis of Castel D’Asso (Axia), a place that provides us with inspiration and incredible Numinous moments.
• From the very first sounds, each track conjures the sensation of something behind you — not a human, not a shadow, but a presence that could sever your throat at any moment. What is the origin of this possession, this ever-lurking menace that slumbers in every note? Is it a spontaneous eruption, or a consciously summoned force? And to whom, or to what, is this music addressed?
I think this Sinister feeling you’re expressing could be defined, in layman’s terms, as the project’s maturation and awareness phase. Our sound has changed and it will continue to reject every point of reference, but our goal was and always will be to interact with the darkest areas of the psyche. It is an offering addressed to ourselves first and foremost, and to anyone who immerses themselves in research beyond the veil.
• Your music defies comparison. And yet, the same depth of surrender — that pure possession — can be heard in a band like Funeral Mist. Are there moments when even you are startled by what arises during composition or recording?
Absolutely, we need to lose control of what we’re doing. This happened especially with Aphelic Ascent and Fathan Aiseras Seus, so much so that, personally, I listen to them as if they were albums I didn’t compose, leaving the channel of surprise and discovery open. Obviously, our listening habits, more or less consciously, enter into our music, and Funeral Mist is one of them, but we’re proud of the fact that it’s been emphasized several times that Ad Omega has its own personality and uniqueness.
• Your lyrics summon dark imagery: entrail-readers, necropolises, Agarthi, wolf-priests… Do you speak in metaphor, or are these symbols echoes of real forces you’ve contacted?
You mentioned some of the “key words” of this album. Despite the millennia that have passed, this land preserves and reveals traces of the activities of our Ancestors. Fortunately, the neglect of contemporary man, crippled in spirit — and therefore also in matter — ensures that certain places remain distant from the interests of the masses. This makes the experience of isolation in these places more captivating. I don’t know how to explain it better, but one senses that there are truly ancestral energies at work, uncontaminated by materialistic, egalitarian, and superficial shit. I don’t think it’s accurate to say we speak metaphorically, even if at times the Mystery uses metaphors, dreams, and trance states as its preferred means of “communication.” I would say that the lyrics of this album are an “altered” elaboration of what we know about some political-religious castes of ancient Etruria, and what we have experienced in these liminal places that to the blind eyes of homo hubris are dull, but in reality are ready to vomit their Veritas.
• You wield dissonance not as ornament, but as architecture. Is disharmony, to you, a necessary rupture of human perception? Or is it the musical incarnation of gnosis?
In fact, I believe there’s nothing truly ornamental about our offering. The further we go, the more abrasive, acidic, and venomous we become. Almost all the feedback we’ve received has told us that it’s an album that requires more than one listen to be fully understood, but rather that it’s a monster that seems designed to hurt rather than please. An album for the few. I don’t know how much of a quality this is these days, given that even the average black metal listener seems hungry for easy recipes and comfort zones. But this music certainly wasn’t created to be a charitable offering of entertainment for the weak. Chaos and disharmony are the terrain where evolution and discovery thrive.
• “Fathan Aiseras Seus” resonates like a threshold — a ritual of transition in sound, word, and form. Was there a guiding concept during the creation, or did the work unfold invocation by invocation, like an opening rite?
Conceptually, the album was born shortly after the release of Aphelic Ascent, a period in which I felt an irresistible and, in a way, new call to the Earth, the Cosmos, the Tradition… ultimately, to our Dead! Thus began a phase of new exploration of the land and its energies, also fueled by previously unfamiliar approaches to the Left Hand Path. A truly enormous Portal opened up during the enveloping nights spent among incense and tuff, among woods, tombs, rivers, and countryside. Spirits, Gods, and the Dead nourished and celebrated Life, granting me overwhelming inspiration and new Art. A significant portion of these energies also flowed into Opus Necropolis, the debut album by the ambient project Lucusfauni, which, not coincidentally, shares the same cover subject as Fathan Aiseras Seus: the gateway to the afterlife dotting the areas dedicated to the cult of the Dead of our Rasna ancestors.
• The fusion of organ, violin, and guitar evokes sacred conflict — like a cathedral aflame. What determines whether a sound is allowed into Ad Omega’s universe? Are there boundaries to what may be ritual?
No, there are no limits. In this music, limits must be constantly pushed; there is no dogma. Black Metal offers infinite perspectives and new paths to those who are open to grasping its Mystery. Musical instruments are only means; every means has the potential to be right.
• You’ve often claimed that Ad Omega is not a live band. Yet your music evokes visions of physical invocation. Is live performance truly excluded, or are you awaiting the right moment — or the right vessel — through which this entity may speak?
We’re ruling that out. The more time passes, the more we feel that the most fitting dimension for Ad Omega’s experience is the private one. Also you expressed in your questions the feeling that our music touches on dimensions beyond the material plane… why “humanize” all this? It’s a hypothesis we rule out. And despite this, only the present exists, so we have no certainties tied to temporal horizons that don’t exist.
• The visual language surrounding Ad Omega — the artwork, symbols, typography — feels like a gateway in its own right. What is the role of image within this project? Is it merely a companion, or another form of summoning?
It’s absolutely crucial. The Opus is made of everything that contributes to increase its power. Images and symbols are essential to fueling the album’s aura. The cover of Fathan Aiseras Seus was designed by Vhan Artworks & Printings, who masterfully captured the album’s energies in the image.
• The name Ad Omega suggests an ending, an outermost boundary. Yet the music feels like an opening — a trap that coils ever inward. What, to you, is the ultimate end? And what waits beyond it?
When a star completes its “revolution,” it means it has returned to its starting point after its orderly motion around a center. After the “end,” there is a new beginning, an Âge d’Or that will see man become a Beast once again — a primitive and evolved man. We will return to stone, to earth, to blood, to the Gods, to Tradition. The dawn of a new cosmic cycle.
• To what extent is Ad Omega bound to Italian soil? Is there any interaction with the local scene, or does this project exist outside nationhood and geography?
We are part of Rasna Henthu Macstrevc, an Etruscan expression for “Infernal Etruscan Commando,” along with Exaltatio Diaboli, Gibur, Lucusfauni, and A Monumental Black Statue. Our Coven was born in 2024, but it has its roots in the seminal experiences of projects like Pherussna, Sethlans, Veltha, Aisnatorn, Criptum… in the early 00s. We are united by the same vision of the Sinister, the same origins, the same worldview. This scene is what we uniquely feel a part of and see as an amplification of our content and style. It’s something beyond music; it’s an entity under construction, adding a piece to its power every day. Every album bearing our seal (the olive branch on the shield) reflects the congregation’s ethos and exudes Etruscan (Rasna) blood. In Italy, there are and have been other projects whose concepts are based on Etruscan ancestry, but our symbol indicates the uniqueness of our Path and our approach: We are these bands which I have listed, there’s no others, and we believe in what we do as a single entity. This is our strength.
• The lyrics feel like gnostic hymns — declarations of self-deification and revolt. Is the music born first, or the word? And how do these layers fuse into one entity?
Generally, the music comes first, in conjunction with a concept. Sometimes I gather notes of verses or terms around which the lyrics and vocal line will later be constructed. As for composing the music: this happens in moments when there’s a call… during composition, there are energies in the air that make things fall exactly as they should, it’s a spell. Then we return to the basics over and over again, layering track upon track and making the whole thing very “alienating,” even to ourselves. The gestation of the tracks for Fathan Aiseras Seus was long and painstaking, but each album has its own story, and other times the process was much more instinctive or direct… It depends, indeed, on the energies and inspirations that form the work. The only rule is to have no rules.
• In what ways did the writing and recording of “Fathan Aiseras Seus” differ from works such as “Tenebris Templum”? Was there something this new work was fated to become?
These are two very different albums, in their DNA. Looking back at our brief history, I realize that Ad Omega is an entity that constantly changes shape. However, at the time, we were still searching for a strong identity as a band, and I think we found it with Aphelic Ascent. The new Opus is a further evolution, but we believe that Aphelic Ascent is the true turning point for us: it closes the band’s first phase, which began with the first demos/EPs, and opens a huge portal into which we threw ourselves without hesitation. A few years have passed since Tenebris Templum, but the world was different, and we were different…
• The production is both crystalline and inhumanly cold — nothing seems accidental, everything feels directed. Do you retain full control over recording and timbre? And is that technical process as spiritual as the writing itself?
The final sound is also the result of the ideas, energy, and experience contributed by H.D.W., who replaced Vindur in the band’s lineup, and by Priest of Unreal Sounds Studio (where the drums were recorded), who collaborated on the mixing and mastering stages. Honestly, we don’t want every release to sound the same; that would be a stagnation that would bore us. Ultimately, it’s a more technical process, in which the more immaterial aspects that came into play during the composition phase are enhanced according to the ideas we have at that moment of how an album should sound.
• Your music is unbothered by trends, and yet utterly of this time. Are there currents or movements within black metal today that you feel kinship with, or is Ad Omega a solitary shadow?
As I said before, the only movement we feel part of is the Rasna Henthu Macstrevc, in which the artistic interaction between the bands involved is never aimed at creating a “standard,” but rather at dissecting and expanding the tentacles of these inspirations that we have in common, which derive from the Sinister and Lucumonic ways.
• If “Fathan Aiseras Seus” is an entity — what does it demand from the listener? Attention? Sacrifice? Recognition? Or only silence after the call? Imagine someone hears this album the way one inhales an altar, the way one feels a relic glowing… What remains once the music ceases? What do you wish still lingers long after the album has ended?
You should ask every listener of the album. We don’t ask anything to anyone, precisely because we’re aware that Fathan Aiseras Seus is an entity that interacts with the world independently of our own will. I can say that, personally, listening to the album vividly takes me back to certain moments spent in the excavated tuff, and I can smell the scent of this stone mingling with the humidity and incense, in the magic of the nights of every season of the year.
• Suppose everything you do — the music, the words, the form — is one question asked to something beyond us. What is that question? And do you expect an answer?
More than a supposition, it’s a realistic scenario: Art is an interaction between us and something beyond us. “Questions” and “answers” are categories to be transcended, like “good” and “evil,” “right” and “wrong,” “beautiful” and “ugly”… We embrace everything that happens in this interaction with the Daimon that presides over the mystical, artistic, and material aspects of our existence, and we rush hungrily to the gates of the new Aeon.