(English version below)
Wie dacht dat Avodah Zarah slechts een eenmalige bezwering zou blijven, kent het Italiaans-Poolse Amalekim nog niet goed genoeg. Met Shir Hashirim — het tweede hoofdstuk in hun Bijbels-alchemistische verkenningstocht — trekken de vier leden hun zwarte banencirkel nog wijder open. Wat begint als een symbolisch spel met het Hooglied van Salomo, ontpopt zich tot een diepgravende auditieve rite waarin macht, overgave, identiteit en religieuze inversie centraal staan.
Het album opent met “Chant I: Ra’al Zorem”, een directe storm van rituele agressie. Spijkerharde blastbeats botsen op melodische gitaarlijnen die niet overweldigen maar insijpelen. Hier geen loze bombast, wel zorgvuldig uitgewerkte structuren met een dreigende onderstroom. De stem van Mróz — priemend, overtuigend, zonder groteske overacting — fungeert als een bezeten rechter in een schaduwrechtbank.
“Chant II: Shir Hashirim” is een van de meest beklijvende nummers: een trage, meeslepende hoofdriff krijgt ritmische schwung door swingende hihats, en de melodieën cirkelen als vurige serafijnen boven het profane. Mgła is nooit veraf, maar Amalekim klinkt bezwerender, minder berekenend.
Daarna breekt “Chant III: Mesharet HaShilton” open als een visionaire psalm — de melancholische gitaarsolo doet denken aan de droefgeestige flair van Paradise Lost, zonder de black metal-kern uit het oog te verliezen. Er is iets klaaglijk en hoopvol tegelijk in deze track, alsof de luisteraar wordt toegesproken vanuit een oud visioen.
Met “Chant IV: Sodot HaYekum” glijden we dieper de diepte in, geleid door een narratieve kracht die voelt alsof een ingewijde ons toespreekt. Het is een overgangsmoment: minder geweld, meer orakel. Maar de stilte is slechts tijdelijk.
“Chant V: Tanur Nitzchi” barst los na een bombastisch en onheilspellend intro vol gezangen — een explosieve, maar nooit stuurloze storm, waarin razende snelheid en gelaagde symfonische toetsen elkaar afwisselen. Deze song is een alchemistisch vuur: verbrandend en zuiverend.
De laatste drie nummers vervolledigen de bezwering. “Chant VI: Tisha Daltot” opent een poort — letterlijk ‘negen deuren’ — en voelt aan als een sleutelpassage. “Chant VII: HaKa’as HaNachash” (‘De Woede van de Slang’) ademt vergiftigde oerkracht, met donderende ritmes en demonische ondertonen. En afsluiter “Chant VIII: Mishteh Malkhuti”, een koninklijk feestmaal, laat de luisteraar achter in een sfeer van rituele extase. Het feest is geen triomf, maar een sluitzegel.
Amalekim slaagt er wonderwel in om de zwaarte van het Oude Testament te koppelen aan black metal met metafysische diepgang. Ondanks de moderne, heldere productie (mix en mastering door bassist Azghâl) blijft het geheel vervuld van mystiek. Shir Hashirim is geen provocatie, geen stijltruc, maar een oprecht ritueel in acht bezweringen.
Voor fans van Acherontas, Aara, Dødsengel, en iedereen die houdt van literaire, hermetische black metal die niet enkel wil verwonden, maar ook wil transmuteren.
91/100
Blackie
English version
Whoever believed Avodah Zarah would remain a one-off incantation clearly doesn’t know the Italian-Polish entity Amalekim well enough. With Shir Hashirim — the second chapter in their Biblical-alchemical journey — the quartet widens their black ritual circle even further. What begins as a symbolic engagement with the Song of Solomon unfurls into a profound auditory rite centered on power, submission, identity, and religious inversion.
The album opens with “Chant I: Ra’al Zorem”, a direct storm of ritualistic aggression. Pounding blast beats crash into melodic guitar lines that seep rather than bludgeon. There is no empty bombast here — only carefully crafted structures pulsing with an ominous undercurrent. Mróz’s voice — piercing, resolute, never descending into grotesque theatrics — acts as a possessed judge in a shadow tribunal.
“Chant II: Shir Hashirim” stands out as one of the most gripping tracks: a slow, hypnotic lead riff is given rhythmic swing by crisp hi-hats, while melodies soar like fiery seraphim above the profane. Mgła may come to mind, but Amalekim sound more incantatory, less calculated.
“Chant III: Mesharet HaShilton” then opens like a visionary psalm — its melancholic guitar solo evokes the mournful flair of Paradise Lost, without losing the black metal core. There is something both plaintive and hopeful in this piece, as though the listener is being addressed from within an ancient vision.
With “Chant IV: Sodot HaYekum”, we descend further into the depths, guided by a narrative force that feels as if an initiate is speaking directly to us. This is a moment of transition: less violence, more oracle. But the silence is only momentary.
“Chant V: Tanur Nitzchi” erupts after a bombastic and ominous choral intro — an explosive yet never aimless storm where frantic speed alternates with layered, symphonic elements. This track is alchemical fire: burning and purifying.
The final three tracks complete the incantation.
“Chant VI: Tisha Daltot” — literally “Nine Doors” — feels like a key passage, opening gateways with arcane intent.
“Chant VII: HaKa’as HaNachash” (The Wrath of the Serpent) breathes a poisoned primeval energy, with thunderous rhythms and demonic undertones.
And the closing “Chant VIII: Mishteh Malkhuti”, a royal banquet, leaves the listener in a state of ritual ecstasy. The celebration here is no triumph, but a sealing.
Amalekim masterfully bind the gravity of Old Testament scripture with black metal’s metaphysical intensity. Despite the modern, crystalline production (handled by bassist Azghâl), the aura of mysticism remains intact. Shir Hashirim is no provocation, no stylistic gimmick — it is a sincere ritual, carved into eight invocations.
For devotees of Acherontas, Aara, Dødsengel, and anyone drawn to literary, hermetic black metal that doesn’t merely wound — but transmutes.
Score: 91/100
Blackie
Under the seal of Avantgarde Music
Conjured on June 8 2025