(English version below)
Apovrasma keert terug met Kronieken van de haatzaaier, een plaat die duidelijk gevormd is door een jaar waarin Scum zijn project eindelijk een lichaam gaf op het podium. De live‑incarnatie, met bloed van Bacht’n De Vulle Moane, Alkerdeel en vooral Matavitatau, heeft een nieuwe adem in de muziek geblazen. Loimos, drummer van die Belgische parel Matavitatau, geeft de nummers een ritmische drift die Apovrasma tot nu toe nooit zo uitgesproken had. Zijn spel draagt de plaat vooruit met een instinctieve, aardse kracht die de studio-opnames een fysieke intensiteit verleent.
Angst opent met lange melodieën die zich als scheuren door een grauwe lucht trekken, terwijl Scums diepe stem de grond onder die lijnen loswoelt. Tweedracht draait rond de wrijving tussen repetitieve melodieën en een onderstroom van blasts, waardoor een draaikolk ontstaat die tegelijk hypnotiserend en onrustig blijft. De muziek beweegt in cirkels, alsof ze voortdurend een nieuwe vorm zoekt.
Het zwaartepunt ligt bij Haatzaaierij, een dertien minuten durende uitputtingsslag die begint met een black-metalaanval en langzaam openbloeit tot een trance‑achtige reis. De cleane gitaren krijgen een oosters aura, de heldere zang zweeft als een bedwelmende sluier over de ritmes, en de krautrock‑invloeden duiken op als een onderbewuste stroom die de compositie naar binnen trekt. Stilte verschijnt hier als een scherp moment van focus. Wanneer de black‑metalstorm aan het einde terugkeert, voelt het als een noodzakelijke ontlading die de hele structuur afrondt.
Strijd grijpt naar een oude Helleense kracht en klinkt alsof een vergeten godheid nog één keer door de aderen van Apovrasma stroomt. Klaagzang kiest een andere richting en laat een ijle, verdwaalde melancholie horen die in de verte aan Lifelover herinnert. Diezelfde soort heldere verdoving, dat gevoel van luciditeit dat tegelijk troost en vervreemdt, hangt als een dunne nevel over het nummer. Fall Friendly Bomb sluit af met elektronica en een verhalende stem, een echo van Nachtschade, maar met een scherpere blik op de ruïnes die de vorige nummers hebben blootgelegd.
De thematiek verschuift van ecocentrisme naar menselijke breuklijnen: angst, verdeeldheid, haat, strijd, berusting. Het voelt alsof Scum midden in de conflicten staat en de muziek gebruikt om die spanningen te ontleden. Kronieken van de haatzaaier toont een volwassen, eigenzinnige Apovrasma die zijn eigen pad blijft trekken. Dat labels dit nog steeds links laten liggen, blijft een raadsel, zeker omdat de plaat voorlopig enkel via de Bandcamp‑pagina van de band te vinden is. Deze muziek heeft geen ruggensteun nodig om te bestaan, ze draagt zichzelf, en dat is misschien wel het sterkste wat je over een release kunt zeggen.
82/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Apovrasma returns with Kronieken van de haatzaaier, an album clearly shaped by a year in which Scum finally gave his project a physical body on stage. The live incarnation, infused with blood from Bacht’n De Vulle Moane, Alkerdeel and especially Matavitatau, has breathed a new breath into the music. Loimos, drummer of that Belgian gem Matavitatau, gives the songs a rhythmic drive that Apovrasma had never displayed this distinctly before. His playing carries the album forward with an instinctive, earthy force, granting the studio recordings a physical intensity.
“Angst” opens with long melodies tearing like rifts through a greyed-out sky, while Scum’s deep voice churns the ground beneath those lines loose. “Tweedracht” revolves around the friction between repetitive melodies and an undercurrent of blast beats, creating a vortex that remains hypnotic and uneasy at the same time. The music moves in circles, as if constantly searching for a new form.
The centre of gravity lies with “Haatzaaierij”, a thirteen-minute war of attrition that begins with a black metal-assault and slowly unfolds into a trance-like journey. Clean guitars take on an eastern aura, clear vocals hover like an intoxicating veil over the rhythms, and krautrock influences surface as a subconscious current pulling the composition inward. Silence appears here as a sharp moment of focus. When the black-metal storm returns at the end, it feels like a necessary release that completes the entire structure.
“Strijd” reaches back to an ancient Hellenic force and sounds as if a forgotten deity flows through Apovrasma’s veins one final time. “Klaagzang” chooses a different direction and reveals a pale, wandering melancholy that faintly recalls Lifelover. That same kind of lucid numbness, a sensation that offers comfort while alienating at the same time, hangs over the track like a thin mist. “Fall Friendly Bomb” closes the album with electronics and a narrative voice, an echo of Nachtschade, but with a sharper gaze directed at the ruins exposed by the preceding tracks.
The thematic focus shifts from ecocentrism toward human fault lines: fear, division, hatred, struggle, resignation. It feels as if Scum stands in the midst of these conflicts, using the music to dissect their tensions. Kronieken van de haatzaaier presents a mature, idiosyncratic Apovrasma that continues to carve out its own path. That labels still leave this untouched remains a mystery, especially since the album is, for now, only available through the band’s Bandcamp page. This music needs no external backing to exist. It carries itself, and that may well be the strongest thing that can be said about a release.
82/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of https://apovrasma.bandcamp.com/
Conjured on January 14 2026