(English version below)
Johan “Shamaatae” Lahger sleepte zich in 1988 voor het eerst achter een drumstel, in een band die hij met drie jeugdvrienden oprichtte en Grotesque doopte. Kort van duur, maar diep gegrift in het collectieve geheugen van de Zweedse underground dankzij de cultdemo Ripped From The Cross. Vijf jaar later voegde hij zich bij Sorhin, een band die al even bestond en die met I Fullmånens Dystra Sken een eigen litteken achterliet in diezelfde scene, een band die tot op vandaag met liefde wordt gedragen door wie de vroege Zweedse extreme metal koestert. Tussen die twee episodes in, in 1992, zaaide Lahger het zaad van wat later Arckanum zou worden: aanvankelijk een trio, met onder meer zijn broer Sataros aan zijn zijde, die zelf ook bij Absorption en later bij Sorhin speelde. Al snel bleef alleen Shamaatae over, en groeide Arckanum uit tot een van de meest gerespecteerde eenmansprojecten die de Zweedse black metal heeft voortgebracht.
Die afkomst weegt mee wanneer je naar Motestandarin luistert. Deze trol torst dertig jaar underground-wortels, ver voorbij het stadium van nieuwkomer die zich aan de troon waagt, teruggekeerd uit een sluimerperiode die begon toen Arckanum in 2018 abrupt de deuren sloot na Den förstfödde. Bloed bleek dikker dan water. Wat volgde bleek een winterslaap, en met deze EP toont Shamaatae dat hij nooit echt vertrokken is.
De twee songs vormen samen een venijnig voorproefje van Beswærilsin, het tiende studioalbum dat in oktober 2026 verschijnt, met nog twee volle platen klaarliggend bij het label. “Skaepna aer krigh” trekt strak aan met hypnotiserende herhaling: ijzige melodielijnen cirkelen rond Shamaatae’s gortdroge rasp, gedragen door een productie die opvallend helder oogt zonder de gure sfeer te verliezen. De compositie leunt op een mid-tempo directheid die aan het Noorse Khold doet denken, terwijl de vuige, traditionele riffing de Zweedse folklore-mystiek stevig vasthoudt. “Anskoti” kiest de tegenovergestelde weg en schiet met schwung uit de startblokken, waarbij een prominente, gevarieerd pompende basgitaar de drive draagt. Halverwege breekt het nummer open in een duister, atmosferisch middenstuk, waarna de drums terugvallen en de track via een melodieuze lead naar zijn climax surft.
De hoes zet die duisternis grafisch kracht bij: een zwart-wit-rode houtsnede toont een grommende wolfstrol, poten en muil doordrenkt met bloed, omkaderd door een runische rand die als een bezwering rond het beest sluit.
Wie op zoek was naar een terugkeer naar de rauwe jaren negentig komt bedrogen uit. Motestandarin pikt de draad op waar Arckanum die in 2018 liet vallen, met een organischer, atmosferischer geluid dat de latere fase van het project trouw blijft. Voor wie meegroeide met die evolutie is dit precies de venijnige, warm gesmede continuïteit die het beloofde: een trol die zijn tanden nooit is verloren, hoogstens even geslepen heeft in het duister.
De EP is verkrijgbaar in digitale vorm en als strikt gelimiteerde 7″ vinyl, beperkt tot 218 handgenummerde exemplaren, exclusief via de webshop van Darkness Shall Rise Productions.
⸸ Blackie ⸸
English version
.Johan “Shamaatae” Lahger first sat behind a drum kit in 1988, in a band formed with three childhood friends and named Grotesque. Short-lived, but deeply etched into the memory of the Swedish underground through the cult demo Ripped From The Cross. Five years later he joined Sorhin, a band already slightly older, which left its own scar on that same scene with I Fullmånens Dystra Sken, a band still carried with reverence by those who cherish the early Swedish extreme metal underground. Between those two episodes, in 1992, Lahger planted the seed of what would become Arckanum: initially a trio, featuring among others his brother Sataros, who also played in Absorption and later in Sorhin himself. Soon only Shamaatae remained, and Arckanum grew into one of the most respected one-man projects the Swedish black metal scene has produced.
That lineage matters when listening to Motestandarin. This troll carries thirty years of underground roots, far beyond the stage of a newcomer testing the throne, returned from a dormancy that began when Arckanum abruptly closed its doors in 2018 following Den förstfödde. Blood proved thicker than water. What followed proved to be a winter sleep, and with this EP Shamaatae proves he never truly left.
The two songs form a venomous preview of Beswærilsin, the tenth studio album due in October 2026, with two further full-lengths already waiting at the label. “Skaepna aer krigh” pulls tight through hypnotic repetition: icy melodic lines circle around Shamaatae’s bone-dry rasp, carried by a production that reads unusually clear without shedding its bleak atmosphere. The composition leans on a mid-tempo directness reminiscent of Norway’s Khold, while its filthy, traditional riffing keeps its Swedish folklore-mysticism firmly intact. “Anskoti” takes the opposite path, launching with real momentum as a prominent, varied pumping bassline drives the track. Midway through it breaks open into a dark, atmospheric mid-section, before the drums fall back in and carry the song toward a melodic climax.
The cover drives that darkness home visually: a black, white and red woodcut depicts a snarling wolf-troll, its paws and jaws soaked in blood, framed by a runic border that closes around the beast like an incantation.
Those hoping for a return to the raw nineties may walk away wanting. Motestandarin picks up the thread where Arckanum left it in 2018, carrying a more organic, more atmospheric sound faithful to the project’s later chapter. For those who evolved alongside that shift, this is exactly the venomous, well-forged continuity it promised: a troll who never lost its teeth, only sharpened them a while longer in the dark.
The EP is available digitally and as a strictly limited 7″ vinyl, restricted to 218 hand-numbered copies, exclusive to the Darkness Shall Rise Productions webshop.
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Darkness Shall Rise
Conjured on July 18 2026