(English version below)
Uit de diepten van Istanbul rijst Ash Magick als een vervloekte gedaante, geboren in 2022 uit Necrosanctus en Graveyard Slut. Hun derde voltrekking draagt de naam Rituals of Anathematic East en werd geboren uit een pelgrimstocht naar Mardin, stad op de grens van Syrië en Mesopotamië, waar Syrische mystiek en oude tovenarij als geesten blijven rondwaren. Hier stond ook Dara, een Byzantijnse vestingstad met poorten die uitkeken over de vlakte des doods. Het is door die poorten dat Ash Magick de luisteraar leidt, elk nummer een rite, elke klankbeeld een vloek uit de vergetelheid.
De opening brandt met Arabische tongval, een fakkel die de weg verlicht naar The Kneeling Wretch. Wat eerst louter chaos lijkt, ontvouwt zich langzaam als een wand van discordantie waar doorheen melodieën sluimeren. Blast beats klieven, gitaren knarsen als verroeste poorten, en tegen het einde ontvouwt zich een industriële, tribale passage met spoken word die klinkt als een banvloek uitgespuwd uit de catacomben van Dara.
Beyond Dara’s Gates ademt die grensstad zelf: een doorgang van vlees naar ruïne, van muur naar necropool. De klank balanceert op de rand van white noise, maar wie lang genoeg door de duisternis tast, voelt de hand van voorouderlijke geesten. Hier worden bezweringen gefluisterd die enkel binnen de muren van een verloren stad weerklinken.
In Sacred Flames of Anathema opent de gitaar zich iets meer, melodisch in zijn meest giftige vorm. Even lijkt er ademruimte, maar de dissonantie houdt de vlammen onzuiver en brandend. Echo’s van Blut Aus Nord sluipen doorheen de kieren: klanken die niet louter begeleiden, maar brandmerken.
Baptistery kruipt aan, als een ondode processie. Cinematische synths openen een plechtig ritueel, en dan breekt de chaos los. Het is een jacht van schaduwen, cirkelend boven een karkas, een offertafel waar geen genade wordt geschonken.
De tweede helft van de plaat zet de weg verder in ruïne en bezwering. Silent Ruin, None Evade tekent de contouren van een verlaten tempel, waar riffs als echo’s door leegte razen. Day of Resurrection tilt de luisteraar naar een onheilige heropstanding: tremolo’s en blasts doen de aarde daveren, terwijl de stem klinkt als een bezeten priesteres die vergeten liturgieën uitspuwt.
Synths en folkinstrumenten doemen op als rook, vluchtig maar aanwezig. Alles klinkt alsof het werd opgedolven uit crypten: rauw, hoekig, de drums soms uitgewist, de bas verzonken in stof. Toch schemert er een precisie doorheen. Het ongedefinieerde wordt ritueel geladen.
De teksten spreken van Mesopotamische magie, Syrische mystiek, voorouderlijke lore, vervloekte devotie en verboden kennis. Rituals of Anathematic East is een rite in negen fasen, geopend met het woord “vlam” en gesloten met “geheim”. Een cyclus van vuur en verborgenheid.
Ash Magick heeft een album gesmeed dat alles uitademt waar occulte black metal voor staat: gevaar, bezwering en de ondraaglijke last van kennis die nooit bedoeld was om onthuld te worden. Dit is muziek die je opslokt en je terugspuwt als vervloekte.
90/100
Blackie
English Version
From the depths of Istanbul rises Ash Magick, a cursed entity formed in 2022 by Necrosanctus and Graveyard Slut. Their third incantation bears the name Rituals of Anathematic East, born from a pilgrimage to Mardin, that borderland city where Syriac mysticism and Mesopotamian sorcery linger like specters. Nearby stood Dara, the Byzantine fortress whose gates opened upon a plain of death. Through those gates Ash Magick leads the listener, each track a rite, each sound a curse retrieved from oblivion.
The opening ignites with Arabic utterance, a torch illuminating the path toward The Kneeling Wretch. What first appears as chaos slowly reveals itself as a wall of discordance where hidden melodies writhe. Blast beats carve, guitars grind like rusted gates, and the track closes in an industrial, tribal invocation with spoken word that resounds like a malediction spat from Dara’s catacombs.
Beyond Dara’s Gates breathes the fortress itself: a passage from flesh to ruin, from wall to necropolis. The sound teeters on the edge of white noise, yet those who persist in darkness will feel the hand of ancestral spirits. Here, incantations are whispered that echo only within the walls of a fallen city.
In Sacred Flames of Anathema the guitar opens wider, melodic in its most poisonous form. Briefly there is space to breathe, yet dissonance keeps the flames impure and searing. Echoes of Blut Aus Nord seep through the cracks, tones that brand rather than accompany.
Baptistery crawls forward like an undead procession. Cinematic synths open a solemn ritual before chaos consumes the structure. Shadows circle like carrion, hovering above an altar where mercy is devoured.
The second half of the record leads deeper into ruin and incantation. Silent Ruin, None Evade sketches the contours of an abandoned temple, riffs resounding as echoes in emptiness. Day of Resurrection drags the listener into unholy rebirth, tremolos and blasts shaking the ground while the voice cries out as a possessed priestess spewing forgotten liturgies.
Synths and folk instruments rise like smoke, fleeting yet undeniable. Everything sounds unearthed from crypts: raw, jagged, drums erased into dust, bass entombed beneath rubble. Yet precision lurks inside the chaos. The undefined becomes ritually charged.
The lyrics speak of Mesopotamian sorcery, Syriac mysticism, ancestral lore, cursed devotion, forbidden knowledge. Rituals of Anathematic East unfolds as a rite in nine phases, opened with the word “flame” and closed with “secret” — a cycle of fire and concealment.
Ash Magick have forged a work that exhales danger, invocation, and the unbearable weight of knowledge never meant to be revealed. This music devours and casts you back as the accursed.
90/100
Blackie
Under the seal of Apocalyptic Witchcraft Recordings
Conjured on August 30 2025