Sommige namen vergaan. Andere keren terug — bezield door hetzelfde vuur dat hen ooit deed ontstaan. Baxaxaxa behoort tot die laatste categorie. In 1992 verscheen hun Hellfire demo: een duistere, midtempo tape vol obscure keyboards, rochelende vocalen en echo’s van oude Samael en Master’s Hammer. De line-up bleef geheim. Geen interviews, geen foto’s, geen woorden. Enkel bezwering.
Ik kreeg de originele demo begin jaren ’90 via Schiekron (Ungod) — die zelf geen deel uitmaakte van de band, maar duidelijk bewoog in dezelfde ondergrondse kringen. Wat toen klonk als een eenmalige manifestatie, bleek enkel sluimerend. Want sinds hun heropstanding in 2017 is Baxaxaxa opnieuw een vaste, zij het schimmige, kracht geworden binnen het zwartmetalen dodenrijk. Demo’s, een 7”, twee albums, en optredens die sfeer brengen zonder spektakel.
Zwarte Kunst sprak met drummer Condemptor over verleden, bezetenheid, ritueel en de vlam die nooit uitdoofde
(English version below)
1. In 1992 leek met Hellfire alles al gezegd. Wat bracht jullie in 2017 weer tot leven? Was er een concreet moment, of was het een geleidelijk proces?
Er was geen masterplan. De reden voor de heropstanding van Baxaxaxa was dat de organisator van Destroying Texas Fest ons in 2016 vroeg of Ungod zijn allereerste liveconcert in Houston wilde spelen. We stemden toe – en het was geweldig. In 2018 vroeg hij of er een mogelijkheid was om een exclusief Baxaxaxa-optreden te doen voor het festival. Carlos (de organisator) is een geweldige kerel, staat volledig achter wat hij doet, en is absoluut betrouwbaar. Omdat het Ungod-concert zo goed ging, zeiden we ja. Vanaf dat moment begonnen we te repeteren en kregen we aanbiedingen voor drie extra shows. We waren helemaal niet van plan om nieuw materiaal van Baxaxaxa op te nemen, maar tijdens de repetities raakten we plots geïnspireerd. Dus besloten we om een demo op te nemen – en aangezien de demon ons bleef bezielen, volgden er nieuwe nummers, de 7” EP, en uiteindelijk Catacomb Cult en De Vermis Mysteriis. Het was dus een combinatie van een concreet moment en een geleidelijk proces.
2. De stijl van Baxaxaxa is sinds de demo’s nauwelijks veranderd. Wat maakt die oude benadering vandaag nog steeds relevant voor jou?
Omdat het echt is. Dat ruwe, duistere geluid – het was nooit een pose. We spelen niet ouderwets, we spelen zoals het uit ons komt. Voor mij is dat geen “retro”, maar continuïteit. De ware black metal kwam uit een plek voorbij techniek en trends. Die oorsprong is vandaag relevanter dan ooit – te midden van alle overgeproduceerde leegte.
3. Midtempo-riffs, logge drums en ijzige toetsen bepalen jullie sfeer. Waarom werkt dat trage, dreigende tempo beter dan pure snelheid?
Omdat het ademt. Omdat het kruipt. Het laat ruimte voor de duisternis om zich uit te spreiden. Snelheid kan vernietigend zijn, ja – maar ware dreiging ligt in het vermalen, niet in het overrijden. Als je het tempo terugneemt, wordt elke noot een bezwering. De muziek wordt niet gespeeld – ze werkt.
4. De keyboards zijn geen versiering, maar een essentieel deel van jullie geluid. Hoe benaderen jullie dat element bij het schrijven?
De toetsen zijn de mist die alles omhult. Ze komen meestal later in het proces, als het skelet staat. Maar ze dragen de ziel. We werken intuïtief – er is geen vast concept, eerder een aanvoelen. Als een melodie te werelds klinkt, verdwijnt ze. Alleen wat die koude, andere sluier draagt, blijft.
5. In De Vermis Mysteriis klinken sommige nummers bijna ritueel. Was dat bewust, of ontstaat dat vanzelf in jullie manier van werken?
Dat is geen opzet. We repeteren zelden. Veel ontstaat op het moment zelf, wanneer de energie juist zit. En soms slaat het dan om in iets dat als een ritueel aanvoelt. Geen enkel nummer is gewoon een nummer.
6. Wat moet er aanwezig zijn op het podium opdat het ‘klopt’? Jullie mijden spektakel, maar brengen wel degelijk sfeer.
Duisternis. Rook. De rest is innerlijk. Als we spelen, draait het niet om show, maar om aanwezigheid. Als de locatie koud is, steriel, dood – dan werkt niets. Maar als het kader juist zit, als het licht goed is, en als je je eigen hartslag lijkt te horen – dan klopt het.
7. Baxaxaxa en Ungod delen leden, een verleden en een geest. Wat is voor jou het grootste verschil tussen beide bands?
Ungod is oorlog. Baxaxaxa is bezwering. Beide komen uit dezelfde afgrond, maar slaan verschillende paden in. Bij Ungod draait het om agressie, bij Baxaxaxa eerder om duisternis. Twee gezichten van dezelfde waarheid.
8. Baxaxaxa bestaat al sinds 1992. Zie je de band over tien jaar nog bestaan? Of moet het vuur doven zodra de inspiratie wegvalt?
Als het vuur sterft, is het gedaan. Punt. We zouden nooit doorgaan uit plichtsgevoel. Maar zolang er iets in ons rommelt – of het nu een vloek of een gave is – zal Baxaxaxa bestaan. Niet gepland, niet geforceerd, alleen als het in ons brandt.
9. Wat was voor jou de eerste band waarbij je voelde: dit is geen muziek meer, dit is een openbaring?
Er zijn er veel. Bathory is er één van. Oude Sodom, Master’s Hammer, natuurlijk ook oude Samael.
10. Jullie muziek klinkt alsof ze niet geschreven wordt, maar opgeroepen. Is er ooit iets ontstaan dat je liever niet had opgeroepen?
Nee. Als iets niet goed voelt, doen we het niet. Achteraf besef je soms dat iets de verkeerde kant op ging. Maar ik – en wij – betreuren niets.
11. Is er ooit iets in jullie eigen muziek geweest dat je verraste – iets dat je niet bewust stuurde?
Vaak. Je speelt, en plots is daar een riff, een break, een wending – en je weet niet waar die vandaan kwam. Dat zijn de sterkste momenten. Niet gepland, niet gezocht. Gewoon daar. Alsof iets jou gevonden heeft.
12. Zijn er platen of bands waarvan je denkt: die zijn vergeten, maar dragen hetzelfde vuur als jullie?
Funeral Winds in de vroege periode, Mystifier, Treblinka – om er een paar te noemen. Allemaal bands die uit echt chaos kwamen. Geen merken, geen logo’s, alleen duisternis.
13. Is er een geur, beeld of plaats die je automatisch verbindt met Baxaxaxa?
De geur van onze bunker, waar we repeteren. Een mengeling van schimmel en stof.
14. Wat was het meest verontrustende moment dat je zelf op het podium hebt meegemaakt?
Niet verontrustend, maar wel verontrustend – althans voor een moment. Tijdens de tour met Imprecation speelden we in Liestal, Zwitserland. De concertzaal is een oud huis. Op het gelijkvloers is iets dat ooit een werkplaats of schuur moet zijn geweest. Daar stond een kleine podiumopstelling. Aan het plafond hingen dierlijke botten en droge dennenranken. De organisator woont op de eerste verdieping. Een absoluut opmerkelijke locatie, die je gezien moet hebben. Tijdens ons laatste nummer (Hellfire) stak de organisator een droge dennentak aan en hield die omhoog. Vanuit ons perspectief kwam hij daarmee erg dicht bij het plafond, waar nog meer droge takken hingen. Voor een moment vreesden we dat die in brand zouden kunnen vliegen. Je denkt dan meteen aan allerlei brandrampen op evenementen. Maar de man wist wat hij deed, en uiteindelijk was het bijna magisch.
15. Wat herinner je je het sterkst van de vroege jaren ’90? De opnames, de tapetrade, de sfeer? Wat maakte die begindagen zo bijzonder?
Alles was echt. Er was geen publiek, geen doel. Alleen uitwisseling. Tapetrading was communicatie – je leerde iemand kennen omdat hij dat demo had opgenomen. Het ging niet om clicks, maar om obsessie. Elk nummer was een deur naar een andere wereld.
16. Wat mogen we in de toekomst nog verwachten van Baxaxaxa of Ungod? Is er nieuw werk in de maak, of leeft de band enkel als het innerlijke vuur dat toelaat?
Het vuur beslist. Het brandt op dit moment. Er zijn nieuwe ideeën, nieuwe fragmenten. Of die iets worden, weten we niet – dat zal blijken. Maar als het gebeurt, dan niet uit berekening, maar omdat er iets roept. Dat geldt vooral voor Ungod. Baxaxaxa is iets concreter. Daar mag je in de loop van 2026/2027 zeker een nieuw album verwachten.
Baxaxaxa – The Flame That Never Died
Some names fade. Others return — animated by the same flame that once brought them into being. Baxaxaxa belongs to the latter. In 1992, their Hellfire demo emerged: a dark, midtempo tape full of obscure keyboards, gurgling vocals, and echoes of early Samael and Master’s Hammer. The line-up remained a mystery. No interviews, no photos, no words. Only invocation.
I received the original demo in the early ’90s through Schiekron (Ungod) — who was not a member of the band himself, but clearly moved in the same subterranean circles. What then sounded like a one-off manifestation, turned out to be merely dormant. Since their reawakening in 2017, Baxaxaxa has once again become a steady, if shadowy, force in the black metal underworld. Demos, a 7”, two albums, and live performances that conjure atmosphere without spectacle.
Zwarte Kunst spoke with drummer Condemptor about the past, possession, ritual, and the flame that never died.
1. In 1992, it seemed that everything had already been said with Hellfire. What brought you back to life in 2017? Was there a specific moment, or was it a gradual process?
There was no masterplan. The reason for the resurrection of Baxaxaxa was that the organizer of Destroying Texas Fest asked us in 2016 if Ungod would play their very first live concert in Houston. We agreed – and it was great. In 2018 he asked if there was a possibility for an exclusive Baxaxaxa show at the festival. Carlos (the organizer) is a great guy, fully committed to what he does, and absolutely reliable. Since the Ungod concert had gone so well, we said yes. From that moment on, we started rehearsing and received offers for three more shows. We never intended to record new Baxaxaxa material, but during rehearsals we suddenly became inspired. So we decided to record a demo – and since the demon kept possessing us, new songs followed, then the 7” EP, and eventually Catacomb Cult and De Vermis Mysteriis. So it was a mix of a concrete moment and a gradual process.
2. Baxaxaxa’s style has barely changed since the early demos. What makes that old approach still relevant to you today?
Because it’s real. That raw, dark sound – it was never a pose. We’re not playing in an old-fashioned way; we play as it comes out of us. To me, it’s not “retro,” it’s continuity. True black metal came from a place beyond technique and trends. That origin is more relevant than ever today – amidst all the overproduced emptiness.
3. Midtempo riffs, heavy drums and icy keys define your atmosphere. Why does that slow, ominous pace work better than pure speed?
Because it breathes. Because it crawls. It gives space for the darkness to expand. Speed can be destructive, yes – but true threat lies in grinding, not in rushing. When you slow down, every note becomes an invocation. The music isn’t played – it acts.
4. The keyboards are no ornament, but an essential part of your sound. How do you approach that element when writing?
The keys are the mist that enshrouds everything. They usually come later in the process, once the skeleton is in place. But they carry the soul. We work intuitively – there is no fixed concept, more of a feeling. If a melody sounds too worldly, it vanishes. Only what carries that cold, otherworldly veil remains.
5. Some songs on De Vermis Mysteriis sound almost ritualistic. Was that intentional, or does it emerge naturally from your way of working?
It’s not intentional. We rarely rehearse. Much of it happens in the moment, when the energy is right. And sometimes it tips over into something that feels like a ritual. No song is ever just a song.
6. What has to be present on stage for things to “click”? You avoid spectacle, but still bring atmosphere.
Darkness. Smoke. The rest is internal. When we play, it’s not about show, but about presence. If the place is cold, sterile, dead – nothing works. But if the framework is right, if the light is just so, and you feel your own heartbeat – then it works.
7. Baxaxaxa and Ungod share members, a past and a spirit. What’s the biggest difference between the two bands for you?
Ungod is war. Baxaxaxa is invocation. Both come from the same abyss, but take different paths. Ungod is aggression, Baxaxaxa is darkness. Two faces of the same truth.
8. Baxaxaxa has existed since 1992. Do you see the band still active ten years from now? Or must the fire die when inspiration fades?
If the fire dies, it ends. Period. We would never continue out of a sense of duty. But as long as something stirs within us – whether curse or gift – Baxaxaxa will exist. Not planned, not forced, only when it burns in us.
9. What was the first band that made you feel: this is not music anymore, this is a revelation?
There are many. Bathory is one. Old Sodom, Master’s Hammer, of course also early Samael.
10. Your music sounds like it isn’t written, but summoned. Has anything ever emerged that you wished hadn’t been summoned?
No. If something doesn’t feel right, we don’t do it. Sometimes afterwards you realize something went the wrong way. But I – and we – regret nothing.
11. Has there ever been something in your own music that surprised you – something not consciously guided?
Often. You play, and suddenly there’s a riff, a break, a twist – and you don’t know where it came from. Those are the strongest moments. Not planned, not sought. Just there. As if something found you.
12. Are there albums or bands that you feel have been forgotten, but carry the same fire as you?
Early Funeral Winds, Mystifier, Treblinka – just to name a few. All bands that came from real chaos. No brands, no logos, just darkness.
13. Is there a smell, image or place that you automatically associate with Baxaxaxa?
The smell of our rehearsal bunker. A mix of mold and dust.
14. What was the most disturbing moment you’ve ever experienced on stage?
Not disturbing, but unsettling – at least for a moment. On the tour with Imprecation we played in Liestal, Switzerland. The venue is an old house. On the ground floor there’s something that might once have been a workshop or barn. That’s where a small stage was set up. Animal bones and dried fir branches hang from the ceiling. The organizer lives on the first floor. An absolutely remarkable location, worth seeing. During our last song (“Hellfire”), the organizer lit a dry fir branch and held it up in the air. From our view, it came very close to the ceiling where more dry branches hung. For a moment, we feared they might catch fire. Naturally, you think of various fire disasters at concerts. But the guy knew what he was doing – and in the end, it was almost magical.
15. What do you remember most strongly from the early ’90s? The recordings, the tape trade, the atmosphere? What made those early days so special?
Everything was real. There was no audience, no goal. Just exchange. Tape trading was communication – you got to know someone because he recorded that demo. It wasn’t about clicks, but obsession. Every song was a door to another world.
16. What can we expect from Baxaxaxa or Ungod in the future? Is new material in the works, or does the band only live when the inner fire allows it?
The fire decides. It’s burning at the moment. There are new ideas, new fragments. Whether they become something, we don’t know – that will show. But if it happens, it won’t be calculated, it’ll be because something calls again. This is especially true for Ungod. Baxaxaxa is more concrete. You can definitely expect a new album sometime in 2026/2027.
