(English version below)
Onder een bleke maan, terwijl de mist als as over vergetelheid glijdt, weerklinkt een trompet. Niet die van triomf, maar van vervloeking. De klank scheurt door oude muren van geloof, roept beenderen tot dans en tekent runen in het zwart: Chapel of Bones is geen verzameling liederen, maar een bezwering in zeven gedaantes. Opgegraven uit Finse grond, doordrenkt met rook en hellevuur, en aangeboden als eerste volledige offerande door Beleth’s Trumpet.
Wat hier ontvlamt, is niets minder dan de erfzonde van de Suomi-traditie: tremoloriffs die zich kronkelend vastzetten in het vlees, drums die kloppen als hartslagen onder de vloer, vocalen die de geest van wrok en waanzin aanroepen. Elk nummer klinkt als een grafkamer die opengaat — de lucht zwaar, bezworen, gevuld met ouderwetse eerbied voor de zwarte kunst.
“Triumphant Voice of Beleth” opent de poorten met melodieën die tegelijk onheilspellend en verslavend zijn, als kerven in een altaar. “Mass Grave (of Angels)” is het trage, bloedende middelpunt van de plaat — een langzame ondergang in melancholie, waar licht en verderf elkaar omhelzen. En dan is er “Extermination of God’s Dominion”: een klauwend, snijdend ritueel dat elke vorm van genade verbrandt. Hier spreekt de dode taal van necromantie.
Maar het zijn niet enkel deze pijlers die de kapel dragen. “Black Light” gloeit als een onzuiver relikwie — klokken luiden in het duister, baslijnen sidderen als draden tussen werelden, en melodieën ontvouwen zich als banvloeken. Geen opvulling, geen zwakte, enkel toewijding aan de ondergrond en haar occulte vurigheid.
De sound is rauw zonder chaotisch te zijn, melodieus zonder verraad aan de traditie. Denk aan echo’s van Sargeist, Horna, Malignament, maar met een eigen vurige ondertoon, alsof er daadwerkelijk een demonische trompet schalt op de achtergrond — zelfs als die instrumentaal afwezig blijft. Alles ademt overtuiging.
Dit is waarom de ondergrond blijft bestaan. Niet om vernieuwingsdrang of pose, maar om platen als deze: gemaakt uit eerbied, bezetenheid en zwartgloeiende inspiratie. Chapel of Bones is geen belofte — het is de vervulling. Een krachtig, onvervalst en bezielend document van Finse black metal in zijn puurste vorm.
80/100
Blackie
English version
Beneath a pale moon, as the mist drifts like ash over the land of forgetfulness, a trumpet sounds. Not of triumph, but of curse. Its tone tears through crumbling walls of faith, summons bones to dance, and etches runes into the dark: Chapel of Bones is no mere collection of songs, but a conjuration in seven movements. Unearthed from Finnish soil, steeped in smoke and hellfire, and offered as the first full-length ritual by Beleth’s Trumpet.
What ignites here is nothing less than the original sin of the Suomi tradition: tremolo riffs that coil and sink deep into flesh, drums that beat like heartbeats beneath the floor, vocals that summon the spirit of wrath and derangement. Each track opens like a burial chamber — the air heavy, spellbound, saturated with reverence for the black arts.
“Triumphant Voice of Beleth” throws open the gates with melodies both ominous and addictive, as if carved into an altar. “Mass Grave (of Angels)” forms the slow, bleeding heart of the album — a descent into melancholy where light and decay embrace. And then comes “Extermination of God’s Dominion”: clawing, cutting, a ritual that scorches all traces of mercy. This is the dead tongue of necromancy, spoken with absolute conviction.
Yet these are not the only pillars of the chapel. “Black Light” glows like an impure relic — bells toll in the dark, basslines shimmer like threads between worlds, and melodies unfold like curses. No filler, no weakness, only dedication to the underground and its occult fervor.
The sound is raw without chaos, melodic without betrayal. Think echoes of Sargeist, Horna, Malignament, but with a burning undercurrent of its own — as if an actual demonic trumpet blares somewhere beyond, even if never literally heard. Everything here breathes conviction.
This is why the underground persists. Not for reinvention or pose, but for records like this: forged in reverence, possession, and black-glowing inspiration. Chapel of Bones is no promise — it is the fulfillment. A powerful, unadulterated, and truly inspired document of Finnish black metal in its purest form.
80/100
Blackie
Under the seal of Dominance of Darkness Records
Conjured on July 28 2025