(English version below)
Zwarte Kunst buigt zich zelden over muziek met zoveel punk in het bloed, maar soms komt er een cassette voorbij die zó lelijk, zó echt is, dat hij zich alsnog toegang forceert.
Geen aankondiging. ’t Regent begint als een breuk in je schedel. Vijf minuten in en je weet: dit is geen demo, het is een knokpartij op tape. Alles klinkt alsof het tegen de muren kaatst — gitaar, stem, drum, rotgeluid. Alsof de opnamesessies plaatsvonden in een vochtige bunker, met te veel rook en te weinig zuurstof.
“Alarmtoestand 666” begint met chaos, dissonantie en krassende, vals spelende violen — alsof een orkest zijn snaren gescheurd heeft in een zenuwinzinking. En dan: klappen. D-beats vliegen je om de oren, gevolgd door grinduitbarstingen en gerafelde gitaren die eerder gooien dan spelen. Geen riff wordt uitgelegd, alles wordt gesmeten. En dan komt “SBO”, als een molotovcocktail die net niet op tijd gegooid is — alles spat uiteen, brandt, flikkert.
De zang is geen stem. Het is een kwaal. Iets tussen rochel en blaf in. Op “Messias van wanstaltige ideen” sleept het tempo zich even voort — maar als je denkt dat het zakt, wringt de tape zich in je nek. Dit is niet traag, dit is dreigend. Een opgehoopte stomp die wacht.
“Sexkrieg” maakt korte metten, zonder richting maar met overtuiging. Riff, versnelling, vuistslag, gedaan. Niks onthouden, alles voelen. En dan komt “Alkoholisch visioen” als een natte dweil vol glasscherven. De riff sleept je mee of je wil of niet, je hoofd doet mee voor je het doorhebt. Solo’s krassen waar ze niets te zoeken hebben. Alles ademt agressie — maar niet die moderne, strategische. Dit is zuiphaat en rammelende ellende.
Bloed is geen band. Bloed is een kwaadaardig organisme dat uit Amsterdam gekropen is met bivakmuts, spikes en tape in de hand. Ze spelen niet om indruk te maken, ze spelen om te snijden. Geen boodschap, geen genre-etiket, geen cultgedoe. Gewoon rauwe, walgelijke, oprecht vijandige herrie.
Blackie
English version
Zwarte Kunst rarely covers music with this much punk in its bloodstream — but sometimes a tape comes along that’s so ugly, so real, it forces its way in regardless.
No introduction. ’t Regent starts like a fracture in the skull. Five minutes in, and it’s clear: this isn’t a demo — it’s a fistfight on tape. Everything bounces off the walls — guitar, voice, drums, filth. As if it was recorded in a damp bunker, with too much smoke and not enough air.
“Alarmtoestand 666” opens with chaos, dissonance, and screeching, out-of-tune violins — like an orchestra tearing its strings during a nervous breakdown. And then: impact. D-beats batter your ears, grind eruptions blast through, guitars don’t play but throw themselves forward. Nothing is explained — everything is hurled. Then comes “SBO”, like a Molotov tossed just a second too late — everything bursts, burns, flickers.
The vocals aren’t vocals. They’re an affliction. Somewhere between a bark and a sickness. “Messias van wanstaltige deen” slows down for a moment — but just when you think it’s letting go, the tape coils itself around your neck. This isn’t slow — it’s menacing. A coiled stomp that waits.
“Sexkrieg” doesn’t linger — no structure, just conviction. Riff, burst, punch, over. Nothing stays with you, but you feel everything. Then comes “Alkoholisch visioen” like a wet rag filled with glass shards. The riff drags you along whether you want it or not, your head follows before your mind can stop it. Solos scratch where they don’t belong. The whole thing breathes aggression — not the modern, calculated kind. This is drunken hate and rattling misery.
Bloed isn’t a band. Bloed is a malignant organism that crawled out of Amsterdam with balaclavas, spikes, and a cassette clutched like a knife. They don’t play to impress — they play to cut. No message. No genre tag. No pretend cult. Just raw, repulsive, sincerely hostile noise.
Blackie
Under the seal of De Pankraker Records
Conjured on August 4 2025