(English version below)
Twee Belgische black metalprojecten bundelen hun krachten op Curse of the Emerald Knight, een split-LP uitgebracht door het Nederlandse label Void Wanderer Productions. Een geharnaste ruiter houdt halt aan de rand van een rotsachtige kloof. Tussen de bomen zweven spookachtige gedaanten, grafkruisen steken uit de grond en in de verte verrijst een middeleeuwse burcht onder een bleke maan. Een smaragdgroene gloed geeft het tafereel een onheilspellend karakter. Bloedmaan, het eenmansproject van Rönarg, deelt de plaat met Crypts of Dusk, het duo van Azamoth en Amalthea. Beide projecten zijn nauw met elkaar verbonden, want Azamoth maakt eveneens deel uit van de livebezetting van Bloedmaan. Hun gemeenschappelijke voorliefde voor de black metal van de jaren negentig vormt de basis van deze samenwerking.
Bloedmaan neemt de eerste vier composities voor zijn rekening. Wie Castle Inside the Eclipse (2023) en Vampyric War in Blood (2025) kent, weet dat Rönarg een gave bezit voor meeslepende melodieën. Zijn herkenbare gitaarwerk vormt opnieuw de ruggengraat van de muziek. “Haunting Call of the Waning Moon” opent met lange, slepende lijnen die geregeld worden onderbroken door furieuze uitbarstingen en Rönargs schelle gekrijs. Het contrast tussen dat bijna romantische snarenwerk en de rauwe agressie blijft de kracht van Bloedmaan. Het drumwerk klinkt levendig en gevarieerd, met tempowisselingen die de composities extra dynamiek geven.
In “Feast of Vultures” krijgt de kenmerkende melancholie de bovenhand, gedragen door die typische Bloedmaan-gitaren. “Lord of Gifts” sluit naadloos aan bij wat we van Rönarg kennen, met gitaarlijnen die zich langzaam in het geheugen nestelen. Het afsluitende “Queen of Blood” laat de gitaren vervolgens alle ruimte. De riffs worden verder uitgesponnen en de compositie krijgt bij momenten iets episch. Opvallend is hoe vanzelfsprekend Rönarg tussen weemoed en woede schakelt, terwijl de samenhang van zijn nummers overeind blijft. De vier bijdragen vormen een overtuigend geheel.
Met Crypts of Dusk krijgt de split vervolgens een ander gelaat. De riffs en de ijselijke krijsen van Azamoth voeren me rechtstreeks terug naar de oude Emperor, naar de bezetenheid van een jonge Ihsahn en zijn kompanen. De tremolo’s razen, de gitaarharmonieën zijn ingenieus opgebouwd en de stem klinkt bijna onmenselijk. Crypts of Dusk legt minder nadruk op het symfonische aspect en laat de gitaren volop spreken. De melodieuze leads, verrassende solo’s en akoestische passages geven de muziek bovendien een eigen gezicht.
“Beyond the Desolate Horizon” opent met een sierlijke gitaarlead, waarna de compositie zich ontplooit in een opeenvolging van krachtige riffs en wervelende tremolo’s. Halverwege zorgen akoestische gitaren voor een rustpunt, voordat de storm opnieuw losbreekt. In “The Faceless Horsemen” slaat de band harder toe. Azamoth schreeuwt de longen uit zijn lijf en wisselt zijn hoge, schurende kreten af met diepere, haast rochelende uithalen. Een ingetogen tokkelpassage onderbreekt de aanval, waarna jagende tremolo’s de vaart terugbrengen. De geweldige gitaarsolo die daarop volgt, tilt alles naar een hoger plan.
Een kort kerkorgelintermezzo brengt een plechtige, sacrale sfeer, waarna “Requiem for a Broken Mind” zich aandient, voor mij het kloppende hart van de split. Venijnig gitaarwerk, voortdurend wisselende zangregisters en subtiele symfonische toetsen komen samen in een knap opgebouwde compositie. Vooral de melancholische passages, gedragen door die ingetogen toetsen, bezitten een haast ontroerende schoonheid. Afsluiter “A Poem for the Dead” begint ingetogen, maar ontbrandt vervolgens in een laatste uitbarsting van felle black metal.
Bloedmaan bevestigt met vier sterke composities zijn kwaliteiten. Rönarg blijft trouw aan zijn herkenbare stijl, die nog altijd als een huis staat. De echte verrassing komt echter van Crypts of Dusk. Na de demo Beyond This Mortal Realm tonen Azamoth en Amalthea waartoe ze in staat zijn. De composities zitten vernuftig in elkaar, de gitaarpartijen grijpen bij momenten naar de keel en de ijselijke vocalen maken het geheel compleet. Wat dit duo op deze split laat horen, heeft me werkelijk met verstomming geslagen.
89/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Two Belgian black metal projects join forces on Curse of the Emerald Knight, a split LP released by the Dutch label Void Wanderer Productions. An armoured rider comes to a halt at the edge of a rocky ravine. Ghostly figures hover among the trees, grave crosses protrude from the ground, and a medieval castle rises in the distance beneath a pale moon. An emerald-green glow lends the scene an ominous atmosphere. Bloedmaan, the one-man project of Rönarg, shares the record with Crypts of Dusk, the duo of Azamoth and Amalthea. The two projects are closely connected, as Azamoth is also part of Bloedmaan’s live line-up. Their shared passion for the black metal of the 1990s forms the foundation of this collaboration.
Bloedmaan takes care of the first four compositions. Anyone familiar with Castle Inside the Eclipse (2023) and Vampyric War in Blood (2025) knows that Rönarg has a gift for captivating melodies. His distinctive guitar work once again forms the backbone of the music. “Haunting Call of the Waning Moon” opens with long, lingering guitar lines, regularly interrupted by furious outbursts and Rönarg’s piercing shrieks. The contrast between those almost romantic melodies and the raw aggression remains Bloedmaan’s greatest strength. The drumming is lively and varied, with tempo changes adding further dynamics to the compositions.
On “Feast of Vultures”, the characteristic melancholy takes the upper hand, carried by those unmistakable Bloedmaan guitars. “Lord of Gifts” fits seamlessly into Rönarg’s familiar style, with guitar lines that gradually work their way into the listener’s memory. Closing track “Queen of Blood” gives the guitars plenty of room to breathe. The riffs are stretched out further, lending the composition an almost epic quality at times. What stands out is how effortlessly Rönarg moves between melancholy and fury, maintaining the coherence of his compositions throughout. The four contributions form a convincing whole.
With Crypts of Dusk, the split takes on a different character. Azamoth’s riffs and bloodcurdling shrieks transport me straight back to early Emperor, to the possessed intensity of a young Ihsahn and his companions. The tremolos rage, the guitar harmonies are intricately constructed, and the vocals sound almost inhuman. Crypts of Dusk places less emphasis on the symphonic elements, allowing the guitars to take centre stage. The melodic leads, unexpected solos and acoustic passages also give the music a character of its own.
“Beyond the Desolate Horizon” opens with a graceful guitar lead before unfolding into a succession of powerful riffs and swirling tremolos. Halfway through, acoustic guitars provide a moment of respite before the storm erupts once more. On “The Faceless Horsemen”, the band strikes with greater ferocity. Azamoth screams his lungs out, alternating between high, rasping shrieks and deeper, almost guttural outbursts. A restrained acoustic passage interrupts the assault before galloping tremolos restore the momentum. The magnificent guitar solo that follows takes everything to another level.
A brief church organ interlude introduces a solemn, almost sacred atmosphere before “Requiem for a Broken Mind” arrives, for me the beating heart of the split. Venomous guitar work, constantly shifting vocal registers and subtle symphonic keyboards come together in a skilfully constructed composition. The melancholic passages in particular, carried by those restrained keyboards, possess an almost moving beauty. Closing track “A Poem for the Dead” begins quietly before erupting into one final burst of ferocious black metal.
Bloedmaan confirms its qualities with four strong compositions. Rönarg remains faithful to his distinctive style, which is still as solid as ever. The real surprise, however, comes from Crypts of Dusk. Following the demo Beyond This Mortal Realm, Azamoth and Amalthea demonstrate what they are capable of. The compositions are intricately crafted, the guitar passages are at times utterly gripping, and the bloodcurdling vocals complete the picture. What this duo delivers on this split has genuinely left me speechless.
89/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Void Wanderer Productions
Conjured on October 31 2026