(English version below)
Vanaf de eerste seconden van Vampyric War in Blood, uitgebracht via Immortal Frost Productions, voel je hoe Ronarg het kasteel openwrikt met een ijzige keyboardlaag die ruikt naar vochtige keldersteen en vergeelde jaren ’90‑mist. De hoes — door Ronarg zelf ontworpen — straalt een blauw‑paarse kilte uit die meteen de richting aangeeft: een poort die op een kier staat, een gloed die iets onrustigs in beweging zet, een silhouet dat lijkt te wachten tot je te dichtbij komt.
Zodra de gitaren invallen, grijpt een scherp melodisch motief je bij de keel: helder genoeg om elke laag te onderscheiden, ruw genoeg om splinters achter te laten. De drums klinken hol, bijna roestig, alsof ze in een verlaten toren worden aangeslagen. Ronargs stem klinkt als een lichaam dat te lang onder steen lag en nu met een ruk naar lucht hapt, hongerig, onverzadigbaar, half levend, half iets anders. Het is dezelfde instinctieve kracht die hij in Antzaat en Ars Veneficium laat grommen, maar hier druipt ze van vampyrische honger.
Return to Castlevania stormt vooruit met tremolo‑lijnen die verschuiven tot ze krassen, alsof ze de grond onder je voeten opensnijden. De bas pulseert als een hart dat al eeuwen geen warmte meer heeft gevoeld, de drums zwepen het tempo als een rituele geseling, en de vocalen snijden hoog door de mix heen als koude adem in je nek. De gastbijdragen van Frederik Geuvens en Lennart Janssen sluipen hier en daar binnen als schaduwen: drums die het vuur opstoken, toetsen die als bleke maanstralen door gebarsten glas vallen, nooit dominant maar altijd aanwezig als onrust.
In The Clock Tower zakt de plaat weg in een muf, stilstaand vertrek. De riffs worden langer, slepender, alsof ze vocht opnemen uit de muren. De melodieën krijgen een ziekelijke melancholie, en de koorzang klinkt als een echo van iets dat ooit menselijk was maar nu alleen nog vorm heeft. De gitaren laten ruimte vallen, alsof de lucht zelf zwaar wordt.
What a Horrible Night to Have a Curse voelt als een lichaam dat langzaam leegloopt. De riffs muteren, groeien verkeerd terug aan, en de drums accentueren dat met korte, nerveuze slagen. De vocalen slepen zich voort als adem door een gescheurde keel. De track gedraagt zich als een vloek die zichzelf herhaalt.
Commander of Spectral Forces opent traag en slepend, als een ondode generaal die zich uit een graf optilt, om daarna in een agressieve versnelling alles mee te sleuren. De melodieën zijn hier minder romantisch en meer militair venijn, de gitaren droger, scherper, bijna schurend.
De outro sluit niets af. Het voelt als een laatste beet, een ruk aan de ketting. En dan, vreemd maar volkomen logisch, komt Rise of the Blood Moon alsnog opzetten als een nacht die weigert te eindigen. Een laatste stormloop, een laatste gloed, een spoor dat blijft sijpelen als bloed door spleten.
Vampyric War in Blood gedraagt zich niet als een opvolger. Het gedraagt zich als een kasteel dat zichzelf opnieuw opent, een lichaam dat opnieuw honger krijgt, een vampyrische cyclus die dieper graaft in plaats van terug te keren. Ronarg bouwt hier geen muziek, hij bouwt kamers, gangen, treden, wonden. En jij wandelt er niet doorheen, je wordt erin gezogen.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the very first seconds of Vampyric War in Blood, released through Immortal Frost Productions, you feel Ronarg forcing the castle open with an icy keyboard layer that reeks of damp cellar stone and yellowed ’90s mist. The cover — designed by Ronarg himself — radiates a blue-purple chill that immediately sets the course: a gate left ajar, a glow that stirs something restless, a silhouette that seems to wait until you step too close.
Once the guitars enter, a sharp melodic motif grips the throat: clear enough to expose every layer, rough enough to leave splinters behind. The drums sound hollow, almost corroded, as if struck inside an abandoned tower. Ronarg’s voice resembles a body long buried beneath stone, suddenly gasping for air, hungry, insatiable, half living, half something else. It is the same instinctive force that snarls elsewhere, but here it drips with vampyric hunger.
Return to Castlevania surges forward on tremolo lines that shift until they scrape, as if slicing open the ground beneath your feet. The bass pulses like a heart that has not felt warmth for centuries, the drums drive the tempo like ritual scourging, and the vocals cut high through the mix like cold breath at your neck. Guest contributions by Frederik Geuvens and Lennart Janssen creep in like shadows: drums feeding the fire, keyboards falling like pale moonlight through shattered glass, never dominant, always present as unease.
In The Clock Tower the album sinks into a stale, stagnant chamber. The riffs grow longer, more dragging, as if absorbing moisture from the walls. The melodies take on a sickly melancholy, and the choral voices echo like remnants of something once human, now reduced to shape alone. The guitars leave gaps, as if the air itself grows heavy.
What a Horrible Night to Have a Curse feels like a body slowly draining. The riffs mutate, grow back wrongly, and the drums accentuate this with short, nervous strikes. The vocals drag themselves forward like breath through a torn throat. The track behaves like a curse repeating itself.
Commander of Spectral Forces opens slow and dragging, like an undead general rising from the grave, before accelerating violently and pulling everything along with it. The melodies here are less romantic, more militarised venom, the guitars drier, sharper, nearly abrasive.
The outro resolves nothing. It feels like a final bite, a sudden yank on the chain. And then, strange yet entirely inevitable, Rise of the Blood Moon erupts as a night that refuses to end. One last charge, one last glow, a trail that keeps seeping like blood through cracks.
Vampyric War in Blood does not behave like a successor. It behaves like a castle reopening itself, a body reclaiming its hunger, a vampyric cycle that digs deeper instead of returning. Ronarg does not build songs here; he builds chambers, corridors, steps, wounds. And you do not walk through them, you are pulled inside.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Immortal Frost Productions
Conjured on January 7 2026