(English version below)
Buxen uit Napels openbaart een werk dat twintig jaar in sluimer lag. Opgericht in 2002, altijd in de schaduw, zonder ideologie of propaganda, enkel een zoektocht naar waarheid door klank, afzondering en vernietiging. De muziek werd gegrift in 2005. Een deel van de instrumenten en vocalen werd vastgelegd in ondergrondse sessies van 2011 tot 2013, terwijl andere stemmen pas in 2023 uit hun graf werden opgeroepen. Zo vloeien oude bezweringen en recente aanroepen samen tot één ceremonie in grafkou en duisternis.
De eerste vier stukken dragen de echo van Under a Funeral Moon: tremolo’s in ijzige herhaling, gitaren strak en koud, vocalen schor en direct als rauwe roep uit de diepte. De drums klinken alsof er op een doodskist getrommeld wordt, kaal en onafwendbaar. Alles ademt de verstarde kou van de vroege jaren negentig, als rituele cirkels in steen gekerfd. Deze helft van de plaat klinkt als een ceremonie die in een grafkamer blijft weerklinken.
Het tweede deel opent nieuwe graven. Hier klinkt ook de geest van vroege Behemoth, de periode van The Return of the Northern Moon. Het is dezelfde bezetenheid, dezelfde demonische aandrang die de riffs voortstuwt. De monotonie blijft, maar er sluipt een extra gloed in, alsof as en vlammen elkaar voortdurend voeden. Deze passages tonen hoe Buxen de erfenis van die vroege jaren negentig door zijn eigen kelder laat razen.
De stem blijft de spil: rauw, schurend, soms omringd door koorachtige schimmen. Het geheel klinkt als een brandend altaar van verering. De titel …en de mensen verkozen de duisternis boven het licht… bevestigt de devotie. Acht bezweringen, gewijd aan nacht en as, die de luisteraar terugwerpen naar 1993, een tijdperk waarin bezetenheid de enige leidraad was.
80/100
Blackie
English version
Buxen from Naples unveils a work that has lingered in slumber for two decades. Founded in 2002, always in the shadows, carrying no ideology or propaganda, only a pursuit of truth through sound, isolation, and annihilation. The music was carved in 2005. Part of the instruments and vocals was captured in underground sessions between 2011 and 2013, while other voices were summoned from their graves in 2023. Old invocations and recent conjurations merge into one ceremony of tomb-cold darkness.
The first four pieces carry the echo of Under a Funeral Moon: tremolo in icy repetition, guitars rigid and cold, vocals hoarse and direct like a raw call from the depths. The drums sound as if beaten upon a coffin, bare and inevitable. Everything exhales the frozen stasis of the early nineties, like ritual circles carved in stone. This half of the album resounds like a ceremony endlessly reverberating in a burial chamber.
The second part opens new graves. Here the spirit of early Behemoth is also present, the era of The Return of the Northern Moon. The same possession, the same demonic urge drives the riffs forward. Monotony endures, yet an extra glow seeps through, as if ash and flame constantly feed each other. These passages show how Buxen lets the legacy of the early nineties roar through its own cellar.
The voice remains the axis: raw, rasping, at times surrounded by spectral choirs. The whole sounds like a burning altar of veneration. The title — …and men preferred darkness rather than light… — confirms the devotion. Eight incantations, dedicated to night and ash, casting the listener back to 1993, an era when possession was the only law.
80/100
Blackie
Under the seal of Gladivs Records
Conjured on September 28 2025