(English version below)
Decadence of Ego ademt de geur van vocht en vergetelheid. De muren druipen, de kabels zijn vergaan, maar ergens in die beschimmelde kelder trilt nog steeds dezelfde toon die ooit in 1992 werd aangeslagen. Vijftien jaar zijn voorbij sinds het vorige teken van leven, maar niets is verschoven. Op de nieuwe bandfoto staren dezelfde gezichten uit dezelfde kou, wit beklad, versteend, als lichamen die nooit ontdooiden. Chelmno is niet teruggekeerd, ze zijn nooit weggeweest. De tijd heeft ze slechts ingevroren, en nu ontdooit dat karkas langzaam onder het licht van een zieke maan.
De gitaren klinken als botten die tegen rotsen worden geslagen. Ze kraken, slepen en trekken littekens over de oren. De drums van Chimsicrin pompen traag en dor, als adem in een lichaam zonder hartslag. De stem is een echo van de oude meesters, ergens tussen de ijzige gorgel van Wrath of the Tyrant en de verdoemde dreun van Servants of Sorcery. Geen emotie, geen hoop, enkel koude adem en murw gebeukte klank.
Hier heerst geen esthetiek, geen heropstanding, geen concept. Decadence of Ego is puur verval, een monument van roest en bevroren as. Elk nummer sleept zich voort als een spook door een catacombe waar niemand meer bidt. Er wordt niets opgebouwd, niets afgebroken. Enkel de echo leeft, en zelfs die lijkt op het punt van versterven.
De opname kraakt als vochtige bandspoelen, de gitaren gloeien vaag door het stof. Alles klinkt alsof het per ongeluk werd vastgelegd, en precies daarin ligt de kracht. Chelmno roept geen sfeer op, ze zijn de sfeer. De pure essentie van zwartheid, ontdaan van elke versiering, als een adem die vastvriest in de nacht.
Wie nog gelooft dat black metal verfijning of variatie nodig heeft, hoort hier de tegenspraak. Decadence of Ego is het absolute nulpunt, een bevroren relikwie dat weigert te ontdooien.
85/100
Blackie
English version
Decadence of Ego breathes the scent of damp and oblivion. The walls are dripping, the cables have rotted, yet somewhere in that mould-covered cellar the same tone still trembles that was once struck in 1992. Fifteen years have passed since the previous sign of life, but nothing has shifted. On the new band photo the same faces stare from the same frost, pale and rigid, like bodies that never thawed. Chelmno has not returned; they were never gone. Time merely froze them, and now that carcass slowly thaws beneath a sick moon.
The guitars sound like bones colliding with stone. They crack, drag, and carve scars across the ears. Chimsicrin’s drums pulse dry and lifeless, like breath in a body without a heartbeat. The voice echoes the old masters, somewhere between the icy rasp of Wrath of the Tyrant and the doomed drone of Servants of Sorcery. No emotion, no hope, only cold breath and beaten sound.
There is no aesthetic here, no resurrection, no concept. Decadence of Ego is pure decay, a monument of rust and frozen ash. Each track drifts like a ghost through a catacomb where no one prays. Nothing is built, nothing destroyed. Only the echo remains, and even that seems close to death.
The recording crackles like damp tape reels, the guitars glowing faintly through the dust. Everything sounds as if it was captured by accident, and that is where its strength lies. Chelmno does not conjure atmosphere; they are the atmosphere. The pure essence of blackness, stripped of all ornament, like breath freezing in the night.
Anyone who still believes that black metal needs refinement or variation will find the contradiction here. Decadence of Ego is absolute zero, a frozen relic that refuses to thaw.
85/100
Blackie
Under the seal of Sun And Moon Records
Conjured on October 11 2025