(English version below)
Twee jaar na het iets volwassener Pächschwarz kruipen deze Zwitserse vetzakken weer uit hun ranzige hol. Parallel aan Chotzä laten de leden ook hun sporen na binnen de Zwitserse blackmetalscene via Malphas. Met dit zesde studioalbum werpen ze een nihilistische geluidsmuur van duizend ton staal over de luisteraar heen. De titel betekent letterlijk spijkers, klinknagels, prikkeldraad. Dit is pure antisociale black metal, doordrenkt met een vuile rock-‘n-rollattitude en volledig uitgespuugd in hun eigen provinciale Bernduitse dialect. Een taal die perfect aansluit bij de bezonken, door alcohol aangetaste strot van de zanger.
Zodra de naald de plaat raakt, wordt duidelijk dat ook de visuele presentatie geen compromissen duldt. De hoes en het artwork in het boekje, waarvoor de fotografe zelf model stond, ademen verval, fetisj en provocatie. De poster die bij de LP wordt geleverd sluit daar naadloos bij aan. Alles vormt één geheel: vuil, compromisloos en doordrenkt van een schijt-aan-de-wereldmentaliteit. Onder die ranzige buitenlaag schuilt echter een verrassend doordacht album. Het Zwitserse duo ramt deze unieke Mundart Black Metal met roestige spijkers recht onder de huid. De nummers zijn tot in de diepste vezels bezield door punkenergie, maar klinken tegelijk dynamischer, scherper en verfijnder dan veel van hun eerdere werk.
De plaat opent onverwacht sterk met Hymnus Ad Luciferum, waarna de band haar universum van aangekoekte modder en zwartgallige vuiligheid volledig openlegt. Onder de lagen vuil, alcohol en verval sluimert dezelfde geest van decadentie en zelfdestructie die ooit door de sterkste momenten van Carpathian Forest waarde, al klinkt Chotzä ruwer, volkser en onmiskenbaar geworteld in de straten van Bern. Missgeburt stroomt voort op een nonchalante gitaarlijn en een meeslepende cadans, terwijl de smerigheid voortdurend aanwezig blijft. Het titelnummer Negu, Nietä, Schtachudraht groeit uit tot een nummer dat zich hardnekkig in het geheugen vastzet. Ir Autschtadt behoort tot de hoogtepunten van de plaat. Brute vocalen en snelle blackmetalsecties worden er doorkruist door een onverwachte keyboardlijn die het refrein een bijna waardige, sinistere glans verleent.
Tegen het einde van de rit volgt eerst Chotzä vo Bärn, een instrumentale eruptie van amper zevenendertig seconden die met zijn ongecontroleerde agressie onmiddellijk raak treft. Daarna sluit Schlangä de plaat af met een onverwachte melancholie. Een vorm van melancholie die besmet is met geestelijk ongedierte en verval, maar daardoor des te sterker blijft nazinderen.
Bij nummers als D’Hymnä wordt de luisteraar bedolven onder een stroom van walging, drankzucht en zelfvernietiging. De productie houdt alles helder zonder de aangekoekte smerigheid weg te poetsen. Gitaarsolo’s snijden door het geheel als roestige messen terwijl de ritmesectie onverstoorbaar blijft voortbeuken. Negu, Nietä, Schtachudraht verenigt black metal, punk en rock-‘n-roll in een vorm die uitsluitend Chotzä lijkt te beheersen. Een plaat die naar vuiligheid ruikt, naar goedkope alcohol smaakt en haar sporen achterlaat als prikkeldraad in de huid. Hun sterkste werk tot dusver. Alsof deze aanval nog niet volstond, verscheen amper twee maanden na de release van dit album reeds een nieuwe Demo 2026. Terwijl Negu, Nietä, Schtachudraht nog steeds zijn rondjes draait, loert er dus alweer nieuw materiaal vanuit de schaduw. De jacht op die demo is alvast geopend.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Two years after the slightly more mature Pächschwarz, these Swiss degenerates crawl once again from their rancid lair. Parallel to Chotzä, the musicians also leave their mark on the Swiss black metal scene through Malphas. With this sixth full-length album they unleash a nihilistic wall of sound weighing a thousand tons of steel upon the listener. The title literally translates as Nails, Rivets, Barbed Wire. This is pure antisocial black metal, soaked in a filthy rock ’n’ roll attitude and spat out entirely in their own provincial Bernese dialect. A language that perfectly complements the singer’s weathered, alcohol-soaked throat.
From the moment the needle hits the vinyl, it becomes clear that the visual presentation allows no compromises either. The cover and booklet artwork, featuring the photographer herself as the model, exude decay, fetishism and provocation. The poster included with the LP follows the same path. Everything forms a coherent whole: dirty, uncompromising and driven by a complete contempt for the world around it. Beneath that rancid exterior lies a surprisingly well-crafted album. This Swiss duo hammers their unique brand of Mundart Black Metal deep beneath the skin with rusty nails. Every track is infused with punk energy down to its very core, yet the material sounds more dynamic, sharper and more refined than much of their earlier work.
The album opens unexpectedly strong with Hymnus Ad Luciferum, after which the band fully unveils its universe of caked mud and blackened filth. Beneath layers of dirt, alcohol and decay lurks the same spirit of decadence and self-destruction that haunted the finest moments of Carpathian Forest, although Chotzä sound rougher, more earthy and unmistakably rooted in the streets of Bern. Missgeburt rolls forward on a casual guitar line and a compelling rhythm while never losing its grimy atmosphere. The title track, Negu, Nietä, Schtachudraht, develops into a song that stubbornly lodges itself in the listener’s memory. Ir Autschtadt stands among the album’s highlights. Brutal vocals and fast black metal passages are intersected by an unexpected keyboard line that lends the chorus an almost dignified and sinister glow.
Towards the end of the journey comes Chotzä vo Bärn, an instrumental eruption lasting barely thirty-seven seconds, striking instantly with its uncontrolled aggression. Afterwards, Schlangä closes the album on an unexpected note of melancholy. A form of melancholy infected with mental vermin and decay, making it resonate all the more deeply.
On tracks such as D’Hymnä, the listener is buried beneath a torrent of disgust, alcoholism and self-destruction. The production keeps everything clear without washing away the accumulated filth. Guitar solos cut through the material like rusty blades while the rhythm section continues its relentless assault. Negu, Nietä, Schtachudraht unites black metal, punk and rock ’n’ roll in a manner that seems to belong exclusively to Chotzä. An album that smells of filth, tastes of cheap alcohol and leaves its marks on the skin like barbed wire. Their strongest work to date.
As if this assault were not enough, a new Demo 2026 surfaced barely two months after the release of this album. While Negu, Nietä, Schtachudraht is still spinning relentlessly, new material is already lurking in the shadows. The hunt for that demo has already begun.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Souhung Records
Conjured on May 6 2026