English version below
Soms zie je een naam, beluister je een band en weet je: dit is geen project dat werd opgericht, maar iets dat losbrak. Crown Of The Usurper komt uit de diepten van Turijn, een stad waar mystiek, verderf en katholieke symboliek zich van oudsher tussen de muren nestelen. Hun eerste aanval – een EP van net geen twintig minuten – is geen release, maar een besmetting. Bestiaal en dissonant, maar nooit richtingloos. Liturgisch van toon, sadistisch van intentie.
Wat deze band bijzonder maakt, is de manier waarop het lichamelijke, het religieuze en het hysterische worden opgeroepen als een demonische drie-eenheid. De teksten zijn niet zomaar grotesk: ze zijn historisch gevoed, theologisch vervormd, en gebald tot rituelen van verlies, lust en losbandige verlossing.
In deze twintig vragen uit de catacomben spreken zanger R.G. en gitarist R.C. over het ontstaan van de band, de band met hun omgeving, de overtuiging achter hun klank en het vleesoffer van hun teksten. Wat volgt, is een gesprek dat brandt.
I. OORSPRONG EN BEDOELING
- Crown Of The Usurper klinkt als iets dat is losgebroken, niet als iets dat gevormd werd. Was deze band een plotse uitbarsting, of had ze zich al jaren in de schaduw opgestapeld?
R.G.: COTU is vrij natuurlijk ontstaan, zou ik zeggen. R.C. en ik kennen elkaar al sinds onze tienerjaren — we hadden altijd een soort persoonlijke en muzikale verwantschap, maar we hebben er nooit concreet over nagedacht om onze intenties te bundelen. We hadden elk toen onze eigen projecten. Eind 2024, na bijna tien jaar geen contact, kruisten onze paden opnieuw. We begonnen te praten over onze wederzijdse nood om het vuil en het geweld dat je op deze EP hoort uit ons systeem te zuiveren. Een paar maanden later was het zover.
R.C.: Na jaren in verschillende line-ups voelde ik een onverzadigbare drang om iets te creëren met een ander niveau van primitieve wreedheid. Daarvoor had ik nooit de kans om mijn ware bedoelingen te delen — we leven tenslotte tussen mensen die deze geesteshouding niet aankunnen. Een geest kan je niet improviseren.
- Jullie zijn geworteld in Turijn, een stad die doordrenkt is van mystiek, verval, katholieke symboliek en esoterische folklore. Voel je dat Turijn, bewust of onbewust, doorlekt in jullie muziek?
R.G.: Zoals elke ‘kunstenaar’ — en ik gebruik dat woord zonder pretentie — ben je onvermijdelijk beïnvloed door je omgeving, je verleden, enzovoort. In mijn geval denk ik dat ik eerder beïnvloed ben door Pianezza, het kleine stadje aan de rand van Turijn waar ik woon, dan door Turijn zelf. Onbewust dan toch. In het kleine bewustzijn dat ik gebruikte bij het schrijven voor COTU had ik vooral oude en verrottende kerken, kloosters en begraafplaatsen in gedachten als plaatsen van inspiratie — meer in de sfeer van het zuiden van Italië.
R.C.: Zoals je al aanvoelde: Turijn spuugt dagelijks duizenden impulsen uit die me vormen tot wat ik werkelijk ben. De drukkende atmosfeer, de voortdurende strijd in de straten, en dat alomtegenwoordige gevoel van duister verval… dát zijn de sleutels die me motiveren om chaos te ontketenen. Mijn stad is een transcendent instrument dat me altijd de juiste richting wijst — als ik op zoek ben naar rampen en opstand.
- Geen perskit, geen foto’s, geen overvloed aan info — enkel muziek en manifestatie. Is deze anonimiteit een schild, een bewuste keuze, of de enige weg die klopt?
R.G.: Voor dit project gebruiken we geen pseudoniemen. Op deze EP zie je enkel onze initialen, maar wellicht gebruiken we onze volledige namen op toekomstige uitgaven. Hetzelfde geldt voor bandfoto’s. Voor deze eerste release wilden we dat de muziek, de chaos en de dierlijkheid op zichzelf spraken, via de teksten en het artwork. Wie onze koppen wil zien, zal moeten wachten.
R.C.: Mijn gezicht tonen in een fotoshoot is geen prioriteit. De esthetische standaard van het genre boeit me niet.
II. KLINKKLARE STRUCTUUR
- De EP raast als een compacte storm: beestachtig, dissonant, genadeloos — maar ze bezwijkt nooit in complete chaos. Is dit geluid puur instinct, of zorgvuldig gekanaliseerde razernij?
R.G.: Het is een mengeling van beide. Kracht is zinloos zonder controle.
R.C.: We hebben ook geprobeerd alle overbodige elementen te schrappen. Essentie en vastberadenheid — dat is de weg.
- Met amper twintig minuten muziek voelt de EP als een rituele aanslag eerder dan een klassieke release. Zie je het als een afgeronde bezwering, of de eerste klap in een langere campagne?
R.G.: Dit is slechts de eerste stap, materieel én spiritueel. We weten niet hoe lang de reis zal duren of waar ze ons brengt. Het enige wat we weten is dat het bloedig en pijnlijk zal zijn, als de laatste wandeling van een onthoofde martelaar.
R.C.: Wat we in de toekomst uitbrengen, zal altijd gegrond blijven in de kern van ons project — met een barbaars verlangen naar vernietiging.
- Is Crown Of The Usurper gebonden aan dit specifieke klankidioom, of trekken er al andere krachten aan jullie voor toekomstig werk?
R.G.: Met deze EP hebben we een formule vastgelegd, en voorlopig willen we die verder verfijnen. COTU is een katalysator voor een bepaalde energie, een bepaalde geest. Die vorm kan enigszins veranderen, maar de oergeest mag nooit verloochend worden.
R.C.: Het doel is dat je onze stempel herkent van ver, alsof het in je huid gekerfd staat.
- Jullie componeren al nieuwe nummers. Zonder te veel te verklappen: blijft het bloed koken zoals voorheen, of gaan er nieuwe poorten open?
R.G.: Ja, we zijn volop bezig aan nieuw materiaal — dit keer mikken we op een volledig album. We willen dieper graven in de richting van de EP en onze chaotische dampen nog venijniger en dodelijker maken.
III. TEKSTEN, RITUELEN EN VERVAL
- Jullie teksten wemelen van verdorven religie, necromantische genezing, seksuele perversie en massahysterie — steeds gehuld in liturgische taal. Is dat uit horror, spot, of een diepere reflectie?
R.G.: Ik ben altijd gefascineerd geweest door de morbide obsessie in de katholieke cultuur. Die zelfopgelegde seksuele onderdrukking die zich uit in zelfkastijding, alsof sperma en bloed verwisselbare vloeistoffen zijn, die het lichaam bezoedelen en uitgedreven moeten worden. De verheerlijking van pijn als boetedoening voor een schuld die nooit werkelijk vergeven wordt. En dan die mythische heiligen die via hun lijden hun menselijkheid overstegen.
Jehova is verdorven. Lees het Oude Testament: die Joodse god is een kwaadaardig wezen, hunkerend naar zielen, wonend in een kosmische afgrond, smekend om één ding: holocaust.
Voor de teksten nam ik verslagen van verschillende Europese, vooral Franse, inquisitoren en weefde die samen tot een min of meer coherente narratief. Elk nummer als een hoofdstuk. Ik wilde het zieke gezicht van geloof tonen — wanneer dogma’s en moraal vervormen tot koortsige driften. Waar heilig en onheilig samensmelten tot een massa van wellust en kwelling.
- In “The Call of Saint Medard” wordt het rottende lichaam van een priester het object van genezing — gelovigen wrijven zich tegen zijn lijk. Komt dit beeld uit geschiedenis, nachtmerries of walging?
R.G.: Zoals hierboven al gezegd: dit komt uit een verslag van een inquisitor. In de 18de eeuw bezochten pelgrims het graf van François de Pâris, een Jansenistische diaken in de parochie van Saint-Médard. Daar kregen ze convulsies en men geloofde dat zijn lijk genezende krachten had. Die hysterie leidde tot convulsionnaire-gemeenschappen — die komen in latere nummers aan bod.
- In teksten als “Storm of Corruption” en “Convulsionaries Treatment” is geweld een vorm van bevrijding — heilige lust, brute uitdrijving, gedwongen onderwerping. Zie jij pijn als een poort naar vrijheid?
R.G.: De convulsionnaires wel. In hun stuiptrekkingen sloegen ze zichzelf als remedie. Ze gebruikten ook kruisiging als penitentie.
- Jullie teksten verwijzen naar religieuze geschiedenis — de convulsionnaires van Saint-Médard, offers, ontwijde kloosters. Veel ervan lijkt geworteld in Franse traditie, niet Italiaanse. Is dat een fascinatie of toeval?
R.G.: Zoals gezegd: ik vond deze verhalen functioneel om mijn visie te verwerkelijken. Dat ze zich in Frankrijk afspelen komt simpelweg omdat de meeste verslagen daarvandaan komen.
- “Marie the Sains” roept een demonische vrouw op, die haar dochter leert in incest, dood en hekserij. Is dit fictie of een reële schaduw onder de geschiedenis?
R.G.: Marie was echt. Ze was een non en komt voor in één van die verslagen. De geciteerde zinnen zijn een ritueel van verbondenheid, uitgesproken door Marie De Sains. De rest is geschreven vanuit het perspectief van de entiteit waarmee ze zich verbond. Het incestueuze ligt in het feit dat ze die entiteit aanspreekt als “vader”, net zoals katholieken hun god aanspreken.
- “Deviant Winds” toont een dorp dat vervalt in waanzin — naakt dansend, parend met dieren, biddend in vuil. Is dat bevrijding, satire of totale ondergang?
R.G.: Vooral satire. Voor mij is “Deviant Winds” een sociale danse macabre. Voor sommigen is het bevrijding, maar wanneer de stilte weerkeert is het te laat om spijt te betuigen.
- In “Slaughter the Lambs” keren de woorden terug als een mantra — slacht, stort, ontwijd. Is die herhaling een ritueel? Of louter instinct?
R.G.: Deze tekst is opnieuw geschreven vanuit de entiteit. Ze viert de slachting van haar offerlammeren. Het maakt niet uit wie slacht of waarom — als er maar bloed vloeit en zielen vrijkomen.
- Religieuze terminologie doordrenkt jullie teksten, maar nooit met eerbied. Is religie voor jullie een vijand, of slechts ruw materiaal om te hervormen?
R.G.: Religie is een fascinerend onderwerp. Ik gebruik het graag om ideeën te vormen of om vragen op te roepen. Op zich is religie een werktuig — en zoals elk werktuig: het hangt af van wie het gebruikt. De enige echte vijanden zijn domheid en onwetendheid.
- Er zit iets theatraals in jullie teksten — als zwarte preken of omgekeerde liturgieën. Is COTU een ritueel, een opvoering, of een exorcisme?
R.G.: Voor mij is het een kanaal — een uitlaatklep voor primitieve, beestachtige energie. Een klankbeeld van woede.
- Doorheen de EP sluimert het motief van heilige lust — waar verlangen via geweld of onreinheid tot het goddelijke stijgt. Zie jij lust als spiritueel, fysiek, of iets daartussen?
R.G.: Lust loopt blootsvoets over een broze draad tussen tastbaar en ontastbaar. Ze jaagt je op, drijft je tot waanzin, roept als een stem voorbij een muur die je nooit kunt doorbreken. Je kunt schreeuwen of je oren sluiten — ze zal blijven roepen.
- Jullie teksten tonen lichamen die breken — bloed spuwen, bezeten raken, verslonden worden. Is het lichaam iets dat overstegen, gestraft of geheiligd moet worden via corruptie?
R.G.: Het lichaam is ook maar een werktuig. Hier wilde ik tonen hoe morbide obsessie ermee aan de haal gaat.
IV. WORTELS EN DE GEEST VAN DE ONDERGROND
- We hebben het gehad over religie, geluid en vlees — maar hoe zit het met jullie omgeving? Hoe leeft de undergroundscene in Turijn vandaag? Heerst er gemeenschap of krabt elke band alleen omhoog?
R.G.: Moeilijk te zeggen, ik volg de lokale scene niet echt. Voor zover ik weet is er een zekere eenheid, maar dat komt vooral omdat de scene zo klein is en veel bands dezelfde leden delen. Maar ik kan me vergissen.
R.C.: Ik maak deel uit van de metalscene in Turijn, en ik kan bevestigen dat er sinds de pandemie een ander besef leeft van wat een “undergroundbeweging” echt betekent. Er zijn niet veel locaties meer, maar de weinige die we hebben zijn sterk, actief en bieden veel diversiteit.
- Tot slot: jullie muziek ademt overtuiging — geen mode, geen ironie. Wat moet er achterblijven als het cassettebandje is uitgedraaid? As, herinnering, of een nieuw teken in de duisternis?
R.G.: Ik wil dat dit een merkteken wordt. Het eerste van vele, brandend in het gelaat van het genre.
R.C.: Wij hebben genoeg gezegd. Binnenkort is het jouw beurt. Wees voorbereid. Wees bewust.
𖤐 𖤐 𖤐
Sometimes you see a name, hear a band, and immediately sense: this wasn’t formed — it broke loose. Crown Of The Usurper hails from the depths of Turin, a city steeped in mysticism, decay, Catholic symbolism, and silent menace. Their first strike — an EP of barely twenty minutes — is not a release, but a contagion. Bestial and dissonant, yet never directionless. Liturgical in tone, sadistic in intent.
What sets this band apart is the way the bodily, the religious, and the hysterical are invoked as a demonic trinity. The lyrics are not merely grotesque: they are rooted in history, distorted through theology, and condensed into rites of loss, lust, and lawless deliverance.
In these twenty questions from the catacombs, vocalist R.G. and guitarist R.C. speak about the origin of the band, their connection to place, the conviction behind their sound, and the sacrificial nature of their lyrics. What follows is a conversation that burns.
I. ORIGINS AND INTENT
1. Crown Of The Usurper sounds like something that broke loose rather than something that was formed. Was this band a spontaneous eruption, or had it been fermenting in the shadows for some time?
R.G.: Well, COTU came up pretty naturally I might say. Me and R.C. knew each other since we were teenagers, always had some kind of personal and musical affinity, but we never put concrete thought in joining our intents (mainly because we both had our own projects back then). At the end of 2024, after we had lost contact between us for almost 10 years, we casually caught up once again and started discussing about our mutual urge to expurgate from our systems the filth and the brutality displayed on this EP; and a few months later, here we are.
R.C.: After several years spent in different lineups I felt the insatiable need to create something with another level of primitive brutality. Before that, I never had the opportunity to share my real intents with no one; even because we’re surrounded by people that ain’t able to fit properly with this kind of attitude… A spirit that you can’t improvise.
2. You’re based in Turin, a city long associated with mysticism, decay, Catholic symbolism, and esoteric folklore. Do you feel that Turin, consciously or not, bleeds into your music?
R.G.: As every artist, and I use the word “artist” devoid of any semblance of pretentiousness, we are unavoidably influenced by our surroundings, past experiences and so on… Therefore, on my behalf, I think to have been influenced by the town I live in, Pianezza (a little town on Torino’s outskirts) rather than Torino itself, on the subconscious level. For the little conscience I used when writing COTU material though, when it comes to places and locations for inspiration, I always had old and decaying churches, cemeteries and convents in mind; the likes you could find in the south of Italy.
R.C.: As you noticed, the environment of Turin offers every day thousands of inputs that bring me to be what I really am. In addition, the muggy atmosphere, the never-ending struggles in the streets and constant sense of obscure decay are the keys to motivate myself to unleash chaos. I can say that my city is a transcendental tool that always brings me to the right answer if I’m looking for disaster and uproar.
3. There is no press kit, no photos, no flood of information — only music and manifestation. Is this anonymity a shield, a choice, or simply the only path that feels right?
R.G.: For this project, we won’t use nicknames. In this EP we simply used our names’ initials and we are probably going to use our full names on the next releases. The same goes for band pictures. For the first release, we wanted the music, the chaos and the sheer bestiality of it to be on the forefront and represent itself through the lyrics and the artworks. If you want to stare at our ugly mugs, you’ll have to wait.
R.C.: Showing my face in a photoset is not a priority, the appearance standards of the genre are not in my personal interests.
II. SOUND AND STRUCTURE
4. The EP unfolds as a compact storm: bestial, dissonant, and punishing — but it never collapses into total chaos. Is this sound pure instinct, or is it carefully constructed rage?
R.G.: It is a good mix of both. Power is meaningless without control.
R.C.: We also tried to cut out the unfunctional parts, being essential and resolute is the solution.
5. With just under 20 minutes of music, the EP feels more like a ritual strike than a typical release. Do you see it as a self-contained invocation, or as a first blow in a longer campaign?
R.G.: This is just the first step, materially and spiritually. We don’t know how long the journey will be or where it will take us. We only know that it will be bloody and painful, like the last walk of a cephalophore.
R.C.: Whatever we gonna release in future will be obviously conceived without losing the focus on the main topics, only with barbaric sense of annihilation.
6. Is Crown Of The Usurper bound to this specific sonic identity, or are there forces pulling you toward different textures on future material?
R.G.: I think we established a formula with this EP and for now, our objective is to render it even more effective. COTU is a catalyst for a certain kind of energy and attitude, it may vary its form to a certain extent in the future, but it always must be true to the originator spirit.
R.C.: The main objective is to imprint our material with a mark recognizable from long distance.
7. You’re currently composing new songs. Without spoiling too much: will the blood continue to boil in the same way, or will new gates be opened?
R.G.: Yes, we are already working on new material and we are aiming to a full-length this time. We want to delve deeper in the direction we took with the EP and want our chaotic miasmas to be more venomous and lethal.
III. LYRICS, RITUAL, AND CORRUPTION
8. Your lyrics show repeated references to corrupted religion, necromantic healing, sexual perversion, and mass hysteria — always cloaked in liturgical language. What drives this choice of imagery? Is it horror, mockery, or something more reflective?
R.G.: For starters, I’ve always been fascinated by the obsession with the macabre that is intrinsically imbued in the fabric of Catholic culture. I always found it fascinatingly morbid, with all the sexual self-restrictions that unavoidably find their vent through sorts of self-mutilation or flagellation, as if cum and blood were two interchangeable ichors, tainting the body, to be expelled at all cost. The exaltation of pain as means to expiate a guilt that could never be absolved and all the mythological saints that, through pain, achieved impossible heights of suffering transcending their mortal condition. Pain, pain is the only true key to salvation in the eyes of their god.
Jehova is depraved. Read the Old Testament and you’ll realize that this Jewish god is nothing but a malignant entity, craving for souls, dwelling into the obscurity of some kind of cosmic abyss, reaching to its devouts demanding for only one thing: holocaust.
To get back to the question, I took an arrangement of reports outtaken from the dossiers of several European (most of them French) inquisitors and put them together, taking a few liberties, forming a somewhat coherent single narrative, treating each song as a chapter. I wanted to depict the morbid side of faith, of when dogmas and morals get twisted into a feverish urge of relief, of when holy and unholy are merged into one heterogeneous mass of lustful flesh and agonizing spirit.
9. In “The Call of Saint Medard,” a priest’s decaying body becomes the object of twisted healing — believers rub themselves on his corpse to be cured. Where does such an image come from — history, dreams, or disgust?
R.G.: As said above, the idea comes from an inquisitor’s report. In the 18th century pilgrims used to visit the tomb of a certain François de Pâris, a former Jansenist deacon, at the parish of Saint-Médard. At the site they manifested convulsions and it was said that adoring the dead deacon resulted in miraculous healing effects. These occurrences also spawned a few convulsionnaire communities which are discussed in further songs.
10. Several lyrics, like in “Storm of Corruption” and “Convulsionaries Treatment,” show violence as a form of deliverance — sacred lust, brutal exorcism, forced submission. Do you see pain as a gateway to freedom in your vision?
R.G.: The convulsionnaires did. When caught by seizures they resolved to beatings as means of a remedy. They also resorted to crucifixion as a form of penitence.
11. Your lyrics reference religious history — the convulsionnaires of Saint-Médard, sacrificial rituals, desecrated convents. Interestingly, many of these seem rooted in French lore rather than Italian. Is there a particular fascination with France, or did this emerge naturally through your themes?
R.G.: As I said above, I found these stories interesting and functional to materialize my vision. The fact that they are set in France is only because most of the reports were from there.
12. “Marie the Sains” evokes a demonic female figure, instructing her incestuous daughter in spells, death, and witchcraft. Is this a fictional creation, or do you see her as a real archetype — a mythic shadow beneath the surface of history?
R.G.: Marie was a real figure, she was a nun and she too, the protagonist of one of the aforementioned reports. There is a little misunderstanding here. The quoted lines of the lyrics are part of a rite of affiliation spoken by Marie De Sains herself, while the rest is written by the perspective of the entity whom she pledged oath with. Incest is implied by the fact that, being the entity worshipped by her in the Catholic way, she refers to it as father as all Christians do when referring to the Jewish god.
13. “Deviant Winds” describes an entire village descending into madness — dancing naked, coupling with animals, praying through filth. When people lose control like this, do you see it as liberation, satire… or utter ruin?
R.G.: Mostly satire. I see “Deviant Winds” as a social depiction of the danse macabre. The participants may see it as some form of liberation, most of them at least, but when all is over and silence reigns it’s too late to repent, too late to make amends.
14. In your final track, “Slaughter the Lambs,” the lyrics repeat like a mantra — slaughter, spill, desecrate. Is repetition in your writing a deliberate ritual device? Or does it rise instinctively from rage?
R.G.: The last song’s lyrics are once again written by the entity’s perspective. It revels in joy as its sacrificial lambs are slaughtered in sacrifice. It doesn’t matter who’s slaughtering who and why, as long as blood is shed and souls are released.
15. Religious terminology saturates your lyrics, but never with reverence. Is religion, for you, an enemy — or simply raw material to carve into your own shape?
R.G.: Religion is a fascinating subject to me and surely I like to morph and shape some of its contents as means to express a point or just make someone else pose some questions. Religion itself is just a tool, and as every tool, it all depends on the user. The only true enemies are stupidity and ignorance.
16. There’s a strong theatrical undercurrent in your writing — almost like inverted sermons or black liturgies. Do you see Crown Of The Usurper as a ritual, a performance, or even an exorcism of sorts?
R.G.: I see it as a way to vent and convey bestial and primitive energy into some sort of sonic effigy.
17. There’s a recurring theme of sacred lust throughout the EP — where desire becomes divine through violence or impurity. Do you see lust as a spiritual force, a physical one, or something in between?
R.G.: Lust walks with bare feet on a frail thread between the tangible and intangible. It is something that makes you crave, something that drives you insane, like a visceral call from beyond an impenetrable wall. You can cover your ears, you can try to scream, but it will always be there, calling. No matter what, but you will never reach it to grab it by the throat…
18. Your lyrics often depict bodies breaking down — vomiting blood, losing control, being consumed. Is the human body in your work something to transcend, to punish, or to sanctify through corruption?
R.G.: I see the human body also as a tool, here I wanted to depict how morbid obsession can make use of it.
IV. ROOTS AND UNDERGROUND SPIRIT
19. We’ve talked about religion, sound, and flesh — but what about your actual surroundings? What is the underground scene like in Turin today? Is there a sense of community, or is each band clawing through the dirt alone?
R.G.: I can’t really tell, I don’t pay too much attention to the scene from here. As long as I know there is a sense of unity only because the scene is so small that many of the bands share a good part of the members, but I could be wrong.
R.C.: I’m part of the Metal scene here in Turin, and I can confirm that after the pandemic there is another sense of what “Underground Movement” really means. Not so much venues for gigs, but the little we have are really strong and active with a brilliant constance and wide array of choice.
20. Finally: your music feels like it comes from a place of conviction — not fashion, not irony. What do you want to remain once the cassette has stopped spinning — ashes, memory, or a new mark in the dark?
R.G.: I’d like this to be a mark, the first one of a series that will forever burn on the face of the genre.
R.C.: We already said enough. In the short time it will be your turn, be prepared, be aware.