(English version below)
In onze krochten is deze naam geen onbekende meer. We droegen Mystic Blood al door onze kamers van rook, we lieten Remains of Ash in onze eigen as neerdalen, en beide bezweringen liggen nog altijd warm in het zwart dat we bewaren. Ze blijven nazinderen, als tekens die zich in de muren hebben vastgezet. En dezelfde hand die die sporen trok, beweegt nu opnieuw, door Kerzenlicht, Nekromanser, Valonkantaja, en nu door Dark Divination.
Eén geest, vele gestalten. Geen enkele verzwakt. Geen enkele voelt als een zijpad. Alles wat hij uitbrengt draagt dezelfde intensiteit, dezelfde instinctieve kracht, alsof elk project het enige is dat hij ooit zal achterlaten.
Liitto hengen ja veren (vertaald: het verbond van geest en bloed) verschijnt als een scheur in de grond waar koude lucht uit opstijgt. De productie is ruw, stoffig, kelderkoud, een oppervlak dat kraakt wanneer je het aanraakt, een huid die de muziek draagt zonder iets te verdoezelen. De melodieën bewegen eronder als aders, soms verlicht door toetsen die opduiken als een bleke gloed in een ruimte zonder ramen. Ze tonen niets. Ze verbergen alles.
De riffs houden alles bijeen, hoekig en hard, zonder ruimte voor ontsnapping, de drums klinken alsof ze in een verlaten schuur zijn vastgeketend, en de stem is een schaduw die zich door het hout kerft. De muziek stroomt alsof ze zichzelf al kende voor ze werd gespeeld. Een kracht die door hem heen werkt, zonder dat hij haar hoeft te sturen.
Waar anderen in de Finse ondergrondse Black Metal kiezen voor pure smerigheid, kiest deze geest voor richting. Voor melodie die blijft hangen als rook in een dakgebinte. Voor ritmes die schuifelen, slepen, versnellen, maar nooit hun doel verliezen. De toetsen verschijnen spaarzaam, als een adem die even zichtbaar wordt in de kou en dan weer verdwijnt.
Niets hier is nieuw. Alles hier leeft. Het album raast voorbij zonder één moment van verslapping, alsof elk nummer een splinter is uit dezelfde stam, zwart, melodisch, rauw, maar met een bezetenheid die niet uiteenvalt in de veelheid van zijn projecten. Dat is het meest onheilspellende: hoe deze geest, ondanks zijn talloze gedaanten, nooit verzwakt. Elk project gloeit alsof het het enige is dat hij ooit zal achterlaten.
Liitto hengen ja veren, laat een teken achter dat nog lang in het hout zal blijven zitten. Een adem in een kelder. Een geest die opnieuw spreekt, en die nog lang niet klaar is.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
This name is no stranger to our depths. We have already carried Mystic Blood through our chambers of smoke, we let Remains of Ash descend into our own cinders, and both incantations still lie warm in the black we keep. They continue to resonate, like marks that have embedded themselves into the walls. And the same hand that carved those traces now moves again, through Kerzenlicht, Nekromanser, Valonkantaja, and now through Dark Divination.
One spirit, many forms. None weakened. None felt as a detour. Everything he releases carries the same intensity, the same instinctive force, as if each project were the only one he would ever leave behind.
Liitto hengen ja veren (translated: the pact of spirit and blood emerges like crack in the ground, releasing a breath of cold air. The production is raw, dusty, cellar-cold: a surface that creaks when touched, a skin that carries the music without concealing anything. Melodies move beneath it like veins, occasionally illuminated by keyboards that surface as a pale glow in a room without windows. They reveal nothing. They conceal everything.
The riffs hold everything together, angular and rigid, allowing no escape. The drums sound as if they were chained inside an abandoned shed, and the voice is a shadow carving its way through wood. The music flows as if it knew itself before it was ever played. A force moving through him, without needing to be guided.
Where others in the Finnish underground Black Metal choose pure filth, this spirit chooses direction. Melody that lingers like smoke in a roof structure. Rhythms that shuffle, drag, accelerate, yet never lose their aim. The keyboards appear sparingly, like breath briefly visible in the cold before vanishing again.
Nothing here is new. Everything here lives. The album rushes past without a single moment of weakening, as if every track were a splinter from the same trunk, black, melodic, raw, yet possessed by a cohesion that does not fracture across the multitude of his projects. That is what makes it most unsettling: how this spirit, despite its many manifestations, never diminishes. Each project glows as if it were the only one he would ever leave behind.
Liitto hengen ja veren, leaves a mark that will remain embedded in the wood for a long time. A breath in a cellar. A spirit speaking again, and one that is far from finished.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Signal Rex
Conjured on January 8 2026