(English version below)
Darvaza opent We Are Him als een kloof die vanzelf opscheurt zodra je de hoes in handen neemt, een zwart-grijze relikwie waarin het serpent opnieuw kronkelt alsof het nooit is weggeweest. Nog voor de eerste seconde muziek voel je hoe Omega en Wraath geen album presenteren, maar een aanwezigheid oproepen die al jaren in de ondergrond sluimert en nu opnieuw vlees zoekt. De boodschap die ze meegeven is geen metafoor of pose: duisternis roept duisternis op, en wie luistert wordt meegezogen in die wederkerigheid. Het is opnieuw Terratur Possessions die dit soort entiteiten uit de diepte naar boven trekt, een label dat al jaren fungeert als poortwachter van de meest compromisloze vormen van black metal. Hun catalogus leest als een reeks zegels op verboden manuscripten, en elke nieuwe release voelt als een uitbreiding van een doctrine die geen licht duldt.
“Holy Blood” grijpt meteen naar de keel met een eenvoud die niets te maken heeft met kaalheid. Omega werkt met patronen die zich vastzetten als littekens, riffs die blijven cirkelen tot ze een trance afdwingen. De hooks zijn zo scherp dat ze bijna meebrulbaar worden, maar nooit richting toegankelijkheid glijden; het blijft een bezwering, een slag op slag op slag. Wraath stormt binnen als een priester die schuim op de lippen draagt, een stem die elke ruimte vult en elke riff dwingt om dieper te graven. Zijn frasering is zo strak dat het voelt alsof hij de muziek in beweging houdt door pure wilskracht.
“A Last Prayer in Gethsemane” opent met een blast die klinkt als een deur die uit de hengsels wordt gerukt. De dubbele bas rolt eronder als een opzwepende golf die maar heel even lucht geeft vooraleer de wurggreep opnieuw aantrekt. De vocalen stijgen hier naar een niveau dat bijna ritueel aanvoelt, alsof Wraath boodschappen doorgeeft die door hem heen stromen. “Chaos.Fire.Devotion” kronkelt als een slang rond de ruggengraat, met een baslijn die druipt van gif en tremolo’s die de lucht doen trillen. Wanneer Wraath zijn mantra uitspuwt, klinkt het alsof hij een ader opensnijdt waaruit alleen chaos stroomt. Het is diezelfde chaos die Terratur al jaren kanaliseert via Mare, Dark Sonority en andere trawanten van de nacht.
Vanaf “Lazarus” verandert de plaat van vorm. Het tempo zakt, de dreiging groeit; een lijkprocessie die stap voor stap richting afgrond marcheert. De Burzumeske sluier over de tremolo’s, de priesterlijke drums, de trance die zich langzaam vastzet — dit is Darvaza op hun meest bezwerende. “Blood of No-One” duwt die lijn verder, met een verwrongen groove die onverwacht opduikt en een moment van bijna hemelse helderheid dat meteen daarna wordt gewurgd. Het is het donkerste hart van de plaat, een tunnel zonder einde waarin elke echo klinkt als een stem die je naam fluistert.
“Slaying Heaven” sleept je nog dieper mee, een trage kadans die voelt alsof de grond onder je voeten begint te rotten. De tremolo’s trekken lange lijnen door de lucht, de toetsen glinsteren als een Burzumeske nevel, en de drums marcheren als een ritueel dat al eeuwen wordt uitgevoerd. Hier wordt duidelijk dat We Are Him een transformatie afdwingt: de luisteraar wordt langzaam omgevormd, alsof de muziek een nieuwe huid aanreikt die naar rook en as ruikt.
En dan “Darvaza”. De cleane zang klinkt als een laatste bezwering, een stem die verklaart dat het ritueel voltooid is. De overtuiging is al lang voltrokken; de luisteraar is intussen opgenomen in dezelfde entiteit die Omega en Wraath aanroepen. De boodschap van het album is geen slogan of theatrale grootspraak. Het is een constatering: wanneer de duisternis terugzingt, wanneer de leegte antwoordt, wanneer de Slang zijn cirkel sluit, dan verdwijnt elke grens tussen stem en echo, tussen roeper en geroepene.
Darvaza is geen band. Darvaza is een doorgang. En Terratur Possessions blijft het altaar waarop dit soort doorgangen worden geopend. We Are Him bevestigt dat wie luistert, wie ondergaat, wie zich laat grijpen, deel wordt van dezelfde kracht die door deze zeven liederen stroomt. Onvermijdelijk, onafwendbaar, als een hand die uit de diepte reikt en je naam al kent.
93/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Darvaza opens We Are Him as a rift that tears itself open the moment the cover rests in your hands, a black-and-grey relic in which the serpent coils again as if it had never left. Even before the first second of sound, you feel how Omega and Wraath are not presenting an album but summoning a presence that has lingered beneath the surface for years and now seeks flesh once more. The message they deliver is neither metaphor nor pose: darkness calls to darkness, and whoever listens is drawn into that reciprocity. Once again it is Terratur Possessions that pulls such entities up from the depths, a label that has long functioned as a gatekeeper to the most uncompromising forms of black metal. Its catalogue reads like a sequence of seals pressed into forbidden manuscripts, each new release expanding a doctrine that tolerates no light.
“Holy Blood” clamps down on the throat immediately, wielding a simplicity that has nothing to do with bareness. Omega works with patterns that scar themselves into place, riffs circling until they enforce a trance. The hooks are sharp enough to become almost chant-worthy, yet never drift toward accessibility; this remains an incantation, strike after strike after strike. Wraath storms in like a priest foaming at the mouth, a voice that fills every space and forces every riff to dig deeper. His phrasing is so rigid it feels as if he keeps the music in motion through sheer will alone.
“A Last Prayer in Gethsemane” erupts with a blast that sounds like a door torn from its hinges. The double bass rolls beneath it like a surging wave, granting only the briefest breath before the chokehold tightens again. The vocals rise here to an almost ritual level, as though Wraath is channeling messages that pass straight through him. “Chaos.Fire.Devotion” coils around the spine like a serpent, its bassline dripping with venom and tremolo lines making the air tremble. When Wraath spits out his mantra, it sounds as if he opens a vein from which nothing but chaos flows. It is the same chaos Terratur has been channeling for years through Mare, Dark Sonority and other nocturnal adherents.
From “Lazarus” onward, the album changes shape. The tempo sinks, the threat swells; a funeral procession marching step by step toward the abyss. The Burzum-esque veil over the tremolos, the priestly drums, the trance that slowly takes hold – this is Darvaza at their most incantatory. “Blood of No-One” pushes that trajectory further, introducing a warped groove that surfaces unexpectedly, followed by a fleeting moment of almost celestial clarity that is immediately strangled. It is the album’s darkest core, an endless tunnel where every echo sounds like a voice whispering your name.
“Slaying Heaven” drags you deeper still, a sluggish cadence that feels as though the ground beneath your feet is beginning to rot. The tremolos draw long lines through the air, the keys shimmer like a Burzum-esque haze, and the drums march as part of a ritual performed for centuries. Here it becomes clear that We Are Him enforces a transformation: the listener is slowly reshaped, as if the music offers a new skin that smells of smoke and ash.
And then “Darvaza.” The clean vocals emerge as a final incantation, a voice declaring the rite complete. Conviction has long since settled; the listener has already been absorbed into the same entity Omega and Wraath invoke. The album’s message is neither slogan nor theatrical bravado. It is a statement of fact: when darkness sings back, when the void responds, when the Serpent closes its circle, every boundary dissolves – between voice and echo, between caller and called.
Darvaza is not a band. Darvaza is a passage. And Terratur Possessions remains the altar upon which such passages are opened. We Are Him confirms that whoever listens, whoever submits, whoever allows themselves to be seized, becomes part of the same force flowing through these seven songs. Inevitable, inescapable, like a hand reaching up from the depths, already knowing your name.
93/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Terratur Possessions
Conjured on January 6 2026