(English version below)
Na een demo, twee splits en veertien jaar sluimeren in de schaduw levert De Vermis Mysteriis eindelijk zijn eerste langspeler af. Meteen ook zijn laatste. Wat achterblijft is een testament, nagelaten door een band die weigerde te verdwijnen zonder spoor.
De wortels van D.V.M. reiken terug tot het Ordo Omegae Absolutae-collectief, waarin de band ooit huisde naast Necrosophia, Morkenatten en Sepulchrum. Een kring verbonden door een gedeelde obsessie met occultisme, met kennis die beter onaangeroerd was gebleven. Die obsessie kristalliseert zich hier tot een concept dat zich uitstrekt voorbij een oppervlakkige knipoog naar Cthulhu of de Necronomicon. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness volgt een magiër die zich, gedreven door hoogmoed, steeds dieper in verboden kennis begraaft. Hoogmoed verkruimelt tot paranoia, identiteit lost op in de duisternis, tot enkel nog de volledige onderwerping rest aan machten die zich ver buiten elke menselijke maat bevinden. Tien composities lang klinkt de waarschuwing dat men niet weet met welke krachten men speelt, tot de zegels breken en de doodsklok de val van de menselijke soevereiniteit inluidt.
Muzikaal ademt D.V.M. de bevroren geest van de vroege Scandinavische school. Het gitaarwerk vormt het kloppende hart van deze plaat. Harmonieën ontspruiten haast ongemerkt aan dezelfde melodische wortel, om zich enkele maten later alweer in een nieuw patroon te vertakken. Lead- en ritmegitaar lossen voortdurend in elkaar op, alsof beide instrumenten slechts verschillende gezichten van dezelfde bezwering zijn. Nauwelijks heeft een motief zich in het geheugen genesteld, of een nieuwe harmonische wending dringt zich alweer op, als de volgende galerij van eenzelfde labyrint. Solerende passages lichten op als dwaalvuren boven een nachtelijk landschap, wijzend naar een doorgang die zich slechts even later weer in het duister terugtrekt. Trekt de distortion zich even terug, dan openen akoestische gitaren een volgende kamer binnen hetzelfde ritueel, waar de spanning langzaam wordt aangescherpt alvorens een nieuwe golf van riffs zich opnieuw aandient. Doorheen dat alles blijft melodie de onzichtbare draad die het volledige bouwwerk bijeenhoudt en iedere bezwering met de volgende verbindt.
Θ bewijst intussen hoeveel stappen hij als vocalist gezet heeft sinds de eerste demo van Matavitatau. Die evolutie was reeds hoorbaar op de recente EP en bereikt hier haar volledige ontplooiing. Zijn stem beperkt zich allang niet meer tot één enkele rasp. Plechtige proclamaties weerklinken als liturgieën uit een vergeten crypte, om plots plaats te maken voor verscheurende uithalen, holle grommen of fluisteringen die nauwelijks van de omringende duisternis te onderscheiden zijn. Hij spreekt deze teksten niet uit, hij laat ze bezit nemen van zijn stem, alsof verschillende gestalten beurtelings dezelfde keel overnemen. Elke vocale gedaante lijkt rechtstreeks uit de ademhaling van de riffs geboren, waardoor zang en gitaarwerk samensmelten tot één enkele, onafgebroken bezwering.
Met een speelduur die de kaap van het uur benadert, blijft de plaat van begin tot einde haar greep behouden. Geen riff wordt langer uitgesponnen dan nodig, geen bezwering nodeloos herhaald. D.V.M. koos ervoor zijn laatste bezwering in steen te beitelen. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness voelt als een grimoire waarvan de laatste bladzijde pas wordt omgeslagen wanneer ook de laatste noot is uitgedoofd. Het is bijzonder jammer dat precies op het moment waarop de band zijn hoogste vorm bereikt, de poorten zich voorgoed sluiten.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version below
After a demo, two splits and fourteen years spent lurking in the shadows, De Vermis Mysteriis finally unveils its first full-length album. It is also its last. What remains is a testament left behind by a band that refused to disappear without a trace.
The roots of D.V.M. reach back to the Ordo Omegae Absolutae collective, where the band once stood alongside Necrosophia, Morkenatten and Sepulchrum. A circle united by a shared obsession with occultism and with knowledge better left undisturbed. That obsession crystallises here into a concept that reaches far beyond a superficial nod to Cthulhu or the Necronomicon. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness follows a conjurer who, driven by hubris, buries himself ever deeper in forbidden knowledge. Hubris crumbles into paranoia, identity dissolves into darkness until nothing remains but complete submission to forces that lie far beyond any human measure. Across ten compositions, the warning that one does not know what powers one toys with echoes relentlessly until the seals are broken and the death bell tolls for the end of humanity’s sovereignty.
Musically, D.V.M. breathes the frozen spirit of the early Scandinavian school. The guitar work forms the beating heart of this album. Harmonies emerge almost imperceptibly from a single melodic root, only to branch out into entirely new patterns moments later. Lead and rhythm guitars continuously dissolve into one another, as though both instruments were merely different faces of the same incantation. Hardly has one motif settled into memory before another harmonic turn presents itself like the next gallery within the same labyrinth. Soaring leads flare up like will-o’-the-wisps above a nocturnal landscape, pointing towards a passage that soon retreats into darkness once more. Whenever the distortion briefly withdraws, acoustic guitars open another chamber within the same ritual, where the tension is slowly sharpened before a new wave of riffs rises once again. Throughout it all, melody remains the invisible thread that holds the entire structure together, binding each incantation to the next.
Meanwhile, Θ demonstrates just how far he has evolved as a vocalist since the first Matavitatau demo. That progression was already evident on the recent EP, yet it reaches its full expression here. His voice is no longer confined to a single rasp. Solemn proclamations resound like liturgies from a forgotten crypt before suddenly giving way to piercing shrieks, cavernous growls or whispers barely distinguishable from the surrounding darkness. He does not merely perform these lyrics; he allows them to take possession of his voice, as though different entities successively claimed the same throat. Every vocal manifestation seems born directly from the breathing of the riffs, allowing voice and guitar work to merge into one continuous incantation.
With a running time approaching the one-hour mark, the album maintains its grip from beginning to end. No riff is stretched beyond its purpose, no incantation repeated without reason. D.V.M. chose to carve its final invocation into stone. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness feels like a grimoire whose final page is turned only when the last note has faded into silence. It is a great pity that the gates close forever at the very moment De Vermis Mysteriis reaches its highest form.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Altare Productions
Conjured on August 02 2026