(English version below)
In het schimmenspel van rook en rouw, waar de damp van zwavel door de kruinen van verdoemde bossen waait, ontvouwt zich met Geysterzvvang een nieuw hoofdstuk in de bezeten kronieken van Drudensang. Drie jaar na Tuiflsrijtt sluipt deze EP als een demonische bode onze wereld binnen – niet met bombast, maar met fluisterende verrotting, een klank die meer aanvoelt als een rituele evocatie dan een muzikale release.
De EP opent met het titelnummer “Geysterzvvang”, een sluipende aankondiging van onheil. Aanvankelijk zweven broze melodieën als geestesnevel boven een klaargelegde grafheuvel: ambient in dienst van het bedrog. Halverwege barst de bezwering los en sleuren razende tremolo’s en daverende drums je mee in een draaikolk van chaos. Maar zelfs binnen deze storm blijft Drudensang ritmisch gecoördineerd, als een processie van hellepriesters die weet waarheen het bloed vloeit.
“VVydergaenger” volgt als een vampirische wraaktocht: messcherpe riffs schuren over met ruwe hand opgenomen drums, begeleid door bijtende solo’s die niet virtuoos willen zijn, maar verwondend. Alles klinkt als uit een andere tijd, koud, ruw en organisch — als een uitloper van de tweede golf die zijn wortels diep in de aarde houdt.
Het middenstuk vormt het hart van de rite. In “Hoellenkunst Im Brendend Aether” verheft zich een stollende atmosfeer waarin ijle keyboards als dunne rookpluimen boven het vuur zweven. Hier komt de mystiek van Drudensang tot haar recht: niet satanisch op de klassieke manier, maar eerder occult in een folkloristische, heidens-Europese zin. Een kunst van de onderwereld, geschilderd met aarde, vuur en as.
“Offenbarung Der Lvzier” introduceert akoestiek: een akoestische gitaarpartij die niet rustgevend klinkt, maar eerder als het voorzichtige getokkel van vingers op een kistdeksel. Dan breekt de stem door — snijdend, bezeten, niet groots, maar gericht als een dolk in het donker. Hier wordt Lucifer niet gevierd, maar ontbloot.
“Blutkreys Teufeley” is het gewelddadige sluitstuk van de bezwering: snellere, snauwende partijen die voelen alsof de band de cirkel opent voor iets wat niet meer terugkeert. Het slotstuk “Miasma” is wat de naam suggereert: een giftige uitwaseming, een ambient-achtige, half-instrumentale afdaling in verstikking.
Geysterzvvang is geen EP voor de oppervlakkige luisteraar. Er is niets toegankelijk aan dit werk, niets dat lonkt. Het zuigt je binnen in een klankwereld die doet denken aan de tweede golf — niet als pastiche, maar als eerbetoon met eigen signatuur. Geen gladde productie, geen loze theatrale poses. Drudensang klinkt als een band die ademt in rituelen en leeft in schaduw.
Wie in 2025 nog weet hoe een demo uit 1996 kon ruiken naar vochtige aarde en zelfgemaakte inkt, zal Geysterzvvang herkennen als iets echts. Iets dat, zoals in de oude flyers beloofd werd, “Not for trend-followers. For those who understand.”
85/100
Blackie
English version
In the shadows of smoke and sorrow, where the stench of sulfur clings to the roots of forgotten forests, Geysterzvvang unfurls as a new chapter in the necromantic chronicles of Drudensang. Five years after Tuiflsrijtt, this EP slips into our realm like a ritual dagger — not with bombast, but with whispering rot. This is not a release; it’s an invocation.
The opening title track, “Geysterzvvang”, begins as a deceptive murmur. Fragile melodies drift like spectral mist above a freshly unearthed grave. But midway, the veil tears — drums erupt, tremolo riffs claw, and the rite begins in earnest. It’s chaos, yes, but ritualistic chaos. Controlled. Directed. Like a torchlit procession that knows exactly where the blood should spill.
“VVydergaenger” follows with fangs bared: sharp-edged riffs scrape and twist over raw, near-primitive percussion. A blazing solo burns through the murk, not to impress, but to wound. The sound is cold, feral, and resolutely analogue — echoing the second wave’s fury but dragging it through loamy, earthen ritual rather than snow-covered peaks.
The centerpiece, “Hoellenkunst Im Brendend Aether”, reveals the band’s flair for eerie atmosphere. Wisps of synth drift like incense above the embers — subtle, never symphonic — while the song trudges forward with an occult weight. This isn’t Satanism in the traditional theatrical sense. It’s something older. Folkish. Pagan. A conjuration in dirt and ash.
“Offenbarung Der Lvzier” introduces acoustic guitar — not soothing, but unsettling, like fingers tapping a coffin lid. When the vocals strike, they cut through the silence like a knife in pitch-blackness: sharp, possessed, focused. Lucifer isn’t celebrated here — he is revealed, stripped bare under a dying sun.
The penultimate track “Blutkreys Teufeley” is a frenzied incantation, built around gnashing rhythm guitars and a relentless pulse, sounding as if a circle is being opened and nothing will be the same once it closes. Final piece “Miasma” is exactly what it promises: a poisonous emanation, a spectral ambient descent into stifling gloom — an exhalation of death.
Geysterzvvang is not for the casual listener. There’s no invitation here, only summoning. It draws the listener into a sonic realm that pays homage to the second wave, not through imitation but through conviction. There’s no polished production, no pompous theatrics. Drudensang breathes ritual, not trends.
For those who remember how a 1996 demo smelled of mold and ink, Geysterzvvang will feel familiar — not nostalgic, but real. A reminder that some fires still burn beneath the soil. As the old flyers used to say: “Not for trend-followers. For those who understand.”
85/100
Blackie
Under the seal of Folter Records
Conjured on June 8 2025