(English version below)
Nederland baart monsters. Dystopia, in 2005 opgericht en nu vijf volledige albums diep, keert terug met het tweede luik van zijn conceptuele reeks. Immortal Frost Productions, het Belgische label dat de band al langer omarmt, brengt dit werk in gelimiteerde oplage. Tweehonderd woorden zouden niet volstaan om dit te omschrijven als gewone black metal.
De sound van Dystopia is een eigen beest. Gortdroog, kil, met koperblazers die als roestige messen door het weefsel snijden. Trompet en trombone: bot en rafelig, als bloed op steen. De productie behoudt die karakteristieke ruwheid van het eerste deel, Veldslag Op De Rand Van De Wereld, en beitelt dieper.
Confrontatie ontvouwt zich over veertien minuten. Het opent kalm, bijna ceremonieel, tot een oerschreeuw de stilte verscheurt en de ritmische fundamenten instorten op het luik. Tremoloriffs kronkelen, trillend en meedogenloos, door meanderende gitaarlagen heen. De vocalen in de moedertaal klieven door de ijzige lucht als proclamaties. De blazers scheuren open wat al open lag.
De Ultieme Roeping nadert negentien minuten. Hier kantelt het album naar iets donkerder, iets complexer. Ritmewisselingen, vocale variaties, een moment van valse stilte waarin jazzy drumwerk opdoemt als voetstappen in mist. Dan de blazers, heerlijk en dreigend, voor de snelheid weer de hoogte injaagt. Iets in die scheurende vocalen fluistert de naam van Kaos, de schreeuwer van Asgrauw. Het verhaal van de lyriek, de terugkerende strijder die hergeboren spreekt en wordt vermaald door het volk, gloeit in elke noot.
Dystopia daalt opnieuw af in zijn eigen verboden diepte en keert terug met iets dat brandt, schuurt en weigert te vergeten.
83/100
⸸ Blackie ⸸
English version
The Netherlands breeds monsters. Dystopia, founded in 2005 and now five full-length albums deep, returns with the second chapter of its conceptual sequence. Immortal Frost Productions, the Belgian label that has long embraced the band, releases this work in a limited edition. Two hundred words would never suffice to reduce this to mere black metal.
Dystopia’s sound stands as its own beast. Bone-dry, cold, with brass instruments cutting through the fabric like rusted blades. Trumpet and trombone: blunt and frayed, like blood on stone. The production preserves the characteristic rawness of the first part, Veldslag Op De Rand Van De Wereld, and carves deeper into it.
Confrontatie unfolds over fourteen minutes. It opens calmly, almost ceremonial, until a primal scream tears the silence apart and the rhythmic foundations collapse inward. Tremolo riffs coil, trembling and relentless, through meandering guitar layers. The vocals in the mother tongue cleave through the frozen air like proclamations. The brass rends open what was already torn.
De Ultieme Roeping stretches close to nineteen minutes. Here the album tilts toward something darker, something more complex. Rhythmic shifts, vocal variations, a moment of false stillness where jazzy drumming emerges like footsteps in mist. Then the brass returns, glorious and threatening, before the velocity surges again. Something within those tearing vocals whispers the name of Asgrauw, carried by a voice akin to Kaos. The narrative of the lyrics – the returning warrior who speaks reborn and is ground down by the masses – glows within every note.
Dystopia descends once more into its own forbidden depths and returns with something that burns, grinds, and refuses to forget.
83/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Immortal Frost Productions
Conjured on February 21 2026