(English version below)
In het zwijgen van de grafheuvels, na jaren van demonische stilte, ontwaakt Effroi opnieuw uit de nevelen van Wallonië. Eerie Passage is geen debuut — het is een poort, gehouwen uit steen en stof, die opent naar een zwartgeblakerde wereld waar oude Belgische geesten nog razen.
De plaat trapt af met het naamloze “Eerie 1”, een mistige aankondiging vol kille klaviertonen die neerdalen als condens op de koude steen. Wat volgt is geen rechtlijnige aanval, maar een bezwering — zeven songs waarin het vijftal geen stijlbreuk begaat, maar hun formule tot in de dodenader perfectioneert.
Nieuwe zanger Death Commander — gekend van Dikasterion — gorgelt en snauwt als een verzuurde rat in de crypte. Zijn stem brandt zich door de nummers heen, met als hoogtepunt het lijkverbrandende “Impurity”, waarin de subtiele toetsen van Amanita kort opflakkeren als een zwavelvlam tussen de rook. Die toetsen zijn schaars maar doeltreffend: ze zweven boven de riffs zonder hun scherpte af te nemen. Hier geen pompeuze symfonie, enkel klanken uit een vergaan spookorgel.
“Ominous Winds” is de ware stormvlaag van de plaat. De riffs cirkelen, de drums razen, en in de slotminuten wordt de luisteraar meegesleurd in een trance van melodie en dreiging — alsof de wind zélf vervloekt is. “Ultimate Fight” en “Battles in Desolate Regions” brengen dan weer dat heerlijke gevoel van een strijdperk in puin, riffs als zwaarden, drums als hoefgetrappel.
Op “He Rises” mag I. Dveikus (Possession) een gitaarsolo loslaten die druipt van roest en dodenmagie. Het is een beklijvend moment, die net dat tikkeltje meer toevoegt aan een kant die al dreigend genoeg is. Zelfs zonder overdadige productie of trucjes weet Effroi elke passage te laten ademen — met dank aan de grimmige productie van Jeremy Bézier (ex-Enthroned), die hier geen steriele studioglans, maar zwarte adering aanbrengt.
“Passage” zelf klinkt als een behekste echohal, en “Eerie 2” sluit af waar het begon — als een lus, een bezwering die zichzelf herhaalt tot je hoofd bonkt van de spoken.
Wie alleen maar naar de bandfoto kijkt — kettingen, maliënkolders, bijlen — verwacht misschien historisch theatrale black metal. Maar Effroi kiest voor een soberder, klassieker geluid, diepgeworteld in de eerste Enthroned-platen, met een snuif Regnum Tenebrarum en het gorig-rituele van oude Gorgoroth.
Eerie Passage is een oude tunnel waar je niet door wandelt, maar in verdwaalt. En met labels als Amor Fati, Medieval Prophecy en Death Revelations op de ruggen van deze dodenkar, weet je dat de rit richting vergetelheid de juiste is.
85/100
Blackie
English version
After years of tomb-like silence, Effroi re-emerges from the fog-veiled ruins of Wallonia. Eerie Passage is no mere debut — it is a gateway, carved from soot and stone, opening onto a scorched realm where the spirits of ancient Belgian black metal still howl through the trees.
The album begins with “Eerie 1,” an intro cloaked in haunted synths, like mist coiling around crypt walls. But this is no grand overture. It is an omen. What follows are seven ritualistic tracks where Effroi perfects their sonic sorcery without diluting their raw essence.
The vocal shift from Tsotha to Death Commander (of Dikasterion) proves to be a masterstroke. His voice scalds like sulphur, screeching through the mix with venomous clarity — evoking, at times, the same blistering presence as Sabathan of old Enthroned. The occasional screams from drummer Decombre add a faint touch of vocal variation, like bones snapping in the background.
“Impurity” stands out with its eerie synth accents, carefully woven into the storm without ever softening it — think Prophecies of Pagan Fire, but played by ghosts instead of warlords. The keys don’t dominate; they haunt, hovering like incense smoke above the blade-sharp riffing.
“Ominous Winds” is the album’s crowning moment — a whirlwind of spectral tremolo riffs, blast beats and spine-chilling melodies. The final movement spirals into an atmospheric fever, like being caught in a cursed gale where voices scream from the skies. “Ultimate Fight” and “Battles in Desolate Regions” conjure battlefield visions, where every riff is a blade and every beat a dying horse’s gallop.
“He Rises” offers a highlight in the form of a searing guitar solo by I. Dveikus (Possession), cutting through the track like a sacrificial dagger. It’s a rare flourish that adds depth rather than distraction, reinforcing the ritualistic tension of the B-side. The album’s production, courtesy of Jeremy Bézier (ex-Enthroned), adds precisely the right amount of grit — raw and infernal, yet never murky.
“Passage” feels like a cursed echo chamber, dragging the listener through forgotten corridors, while “Eerie 2” closes the album in a circular descent — a spell cast again, looping forever.
The band photo — warriors in chainmail wielding axes — might suggest medieval bombast. But Effroi’s music is grounded in classic Belgian darkness: Enthroned’s early works, Regnum Tenebrarum’s Légendes Noires, and the primitive blaze of Pentagram-era Gorgoroth. No gimmicks. No shine. Just pure devotion to spectral riffcraft.
Eerie Passage is not an album you simply listen to. It is a tunnel. You don’t walk through it — you lose your way within it. And with names like Amor Fati, Medieval Prophecy and Death Revelations on its unholy frame, this release rides the plague cart straight toward the necropolis of the eternal underground.
85/100 Blackie
Under the seal of Amor Fati Productions/Medieval Prophecy Records
Conjured on June 9 2025