(English version below)
Vijf winters na Gedoemd tot de eeuwige jacht klinkt opnieuw een stem uit de Groningse nevels. Via Eisenwald verscheen een nieuwe EP, voorlopig enkel digitaal, die het rampjaar 1672 bezweert, toen de Republiek werd belaagd en Bernhard von Galen – Bommen Berend, bisschop en belegeraar – zijn kanonnen richtte op de stad. Het vuur sloeg tegen de muren, maar de poorten hielden stand. Hoogmoed verging in as, en die as gloeit nog in deze klanken.
De bezwering duurt zestien minuten, gedragen door ijle en hees uitgespuwde zang die als een spookstem boven de tremoloriffs zweeft. De snaren cirkelen tussen melancholie en triomf, als echo’s uit de gloriedagen van Agalloch en In the Woods…, waar atmosferische grandeur en duisternis samenvloeiden tot een visioen buiten tijd.
“1665 – De slag bij Jipsinghuizen” barst open in onstuimige kracht, de tremoloriffs onrustig en voortjagend, alsof het strijdgewoel zelf door de snaren giert. Te midden van dit geweld klinkt een akoestisch fragment, een kort ogenblik waarin stilte als rook uit een verbrand veld opstijgt, voor de razernij opnieuw bezit neemt.
“1672 – De opmars” schrijdt trager voort, beladen met een melancholie die neerdaalt als mist over verlaten akkers. De dreiging sluimert in elke klank, een spanning die zich vastzet in de luisteraar.
“1672 – Gronings ontzet” sluit de cirkel. De furie van strijd raast opnieuw, maar eronder smeult de weemoed van verlies en herinnering. Wat klinkt als overwinning draagt tegelijk de geur van verbrande aarde, een ritueel van bloed en herinnering in één gebaar.
De namen van de bandleden blijven in duister gehuld. Elfsgedroch spreekt zonder gezicht, een entiteit die enkel via klank haar aanwezigheid kenbaar maakt. Voor de Groninger poorten, hoogmoed eindigt in as is een korte maar zware evocatie, een vervloekte bezwering die blijft nazinderen als as in de wind. Moge de stilte ditmaal minder lang duren, en het volgende teken van leven snel uit de Groningse diepte verrijzen.
85/100
Blackie
English version
Five winters after Gedoemd tot de eeuwige jacht, a voice once more rises from the mists of Groningen. Through Eisenwald a new EP has emerged, for now only in digital form, invoking the disaster year 1672, when the Dutch Republic was under siege and Bernhard von Galen – Bommen Berend, bishop and warlord – aimed his cannons at the city. Fire struck the walls, yet the gates endured. Pride turned to ashes, and those ashes still glow within these sounds.
The incantation lasts sixteen minutes, carried by shrill and hoarse vocals that hover like a spectral presence above tremolo riffs shifting between melancholy and triumph. Echoes of Agalloch and early In the Woods… resound within, where atmosphere and darkness merge into a vision outside of time.
“1665 – De slag bij Jipsinghuizen” bursts open with unrelenting force, the tremolo restless and surging, as if the battlefield itself roars through the strings. Amidst this storm appears an acoustic fragment, a fleeting moment of stillness rising like smoke from a scorched field, before the fury takes hold once more.
“1672 – De opmars” advances more slowly, steeped in a melancholy that falls like mist upon deserted plains. The tension permeates every note, a weight that lingers and refuses to release its grip.
“1672 – Gronings ontzet” closes the cycle. The fury of battle returns, yet beneath it smolders the grief of memory and loss. What resounds as triumph carries with it the scent of burned earth, a ritual of blood and remembrance in a single gesture.
The names of those behind Elfsgedroch remain shrouded in darkness. The band speaks facelessly, an entity revealed only through sound. Voor de Groninger poorten, hoogmoed eindigt in as is a brief yet heavy evocation, a cursed incantation that lingers like ashes in the wind. May silence not last another five years before a new sign of life rises from the depths of Groningen.
85/100
Blackie
Under the seal of Eisenwald
Conjured on September 6 2025