(English version below)
Onder een hemel van nevel en vallende schemer ontmoeten Enevelde en Gjendød elkaar op een split die klinkt als een bezwering opgeroepen uit de diepste lagen van de Noorse aarde. Acht composities geworteld in folklore, natuur en de oude schaduw. Elegier fra avgrunnen (“klaagzangen uit de afgrond”) een titel die de sfeer treffend samenvat. Terratur Possessions brengt hier twee stemmen samen die elk hun eigen pad bewandelen en dezelfde duisternis dienen.
Enevelde opent de poort met Ut av deg selv. Klagerige cleane zang stijgt op als een verre herinnering aan een wereld die reeds lang gestorven is. De eerste riffs verschijnen langzaam en trekken de luisteraar dieper het duister in. B. Kråbøl, ook actief onder namen als Misotheist en Kråbøl, draagt een onmiddellijk herkenbare hand. Zijn werk ademt de geest van de Nidrosiaanse black metal, die donkere, rituele kern die Trondheim al decennia lang voedt. Elke passage ademt eenzaamheid, verval en de stilte van onbewoonde plaatsen. De productie mijdt elke glans. De gitaren klinken zwaar en aards, de drums bewaren hun natuurlijke ademhaling, de bas fungeert als verborgen gids doorheen de mist.
Langt fra umaken verdt zet die tocht voort met een dragende baspartij die de riffs van onderaf omhult. På dødelige terskler vormt het zwarte hart van Eneveldes bijdrage. De vocalen klinken alsof ze van achter een stenen grafdeur worden uitgespuwd. De kilte die hier wordt opgeroepen blijft lang hangen. Fødselsdefekt sluit af met een gevoel van onafwendbare ondergang. De song groeit, kronkelt en verdwijnt uiteindelijk in dezelfde mist waaruit hij geboren werd.
Waar Enevelde de luisteraar dieper het woud in leidt, verschijnt Gjendød als de kracht die tussen de bomen beweegt. Verden våkner en Dødsrikets pinsler dragen een rauwe, aardse energie. De riffs zijn scherper, directer, voortgestuwd door een ritmesectie die voortdurend vooruit blijft drukken. Ritmische spanning en dreiging wisselen elkaar af als weersomstandigheden in een onherbergzaam landschap. Toch blijft de sfeer onmiskenbaar Noors. Melancholie en folklore liggen als een sluier over elke maat.
Mennesketårnet faller is het hoogtepunt van Gjendøds zijde. De song slingert tussen dreiging en een bezwerende melodische grandeur, scherpe riffexplosies gevolgd door een bijna epische uitwaaiering die diep in de traditie van de Noorse zwarte aarde geworteld zit. Hier toont Gjendød zijn scherpste tanden. Utslettelsen sluit de ceremonie af met leegte en ontbinding, alsof het landschap zelf langzaam oplost in duisternis.
De hoes bevestigt wat de muziek belooft. Een verlaten kustlijn die zich vaag aftekent achter een gordijn van nevel. Geen theatrale symboliek, enkel de gewichtige aanwezigheid van een onbestemd landschap. Twee bands, één toonuniversum, twee stemmen die uit dezelfde afgrond spreken. Acht klaagzangen. Noors tot op het bot.
89/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Under a sky of mist and falling dusk, Enevelde and Gjendød meet on a split that sounds like an invocation drawn from the deepest layers of the Norwegian earth. Eight compositions rooted in folklore, nature and the ancient shadow. Elegier fra avgrunnen (“laments from the abyss”) a title that captures the spirit of this release with striking precision. Here, Terratur Possessions unites two voices that walk their own paths while serving the same darkness.
Enevelde opens the gate with Ut av deg selv. Mournful clean vocals rise like a distant memory from a world long since dead. The first riffs emerge slowly, drawing the listener deeper into the dark. B. Kråbøl, also known through entities such as Misotheist and Kråbøl, carries an immediately recognizable hand. His work breathes the spirit of Nidrosian black metal, that dark ritual core that has fed Trondheim for decades. Every passage exhales solitude, decay and the silence of uninhabited places. The production avoids all gloss. The guitars sound heavy and earthen, the drums retain their natural breath, and the bass serves as a hidden guide through the mist.
Langt fra umaken verdt continues the journey with a commanding bass presence enveloping the riffs from below. På dødelige terskler forms the black heart of Enevelde’s contribution. The vocals sound as if they are being spat from behind a stone crypt door. The chill summoned here lingers long after the song has ended. Fødselsdefekt closes the chapter with a sense of inevitable ruin. The composition grows, coils and ultimately disappears into the same mist from which it was born.
Where Enevelde leads the listener deeper into the forest, Gjendød emerges as the force moving between the trees. Verden våkner and Dødsrikets pinsler carry a raw, earthly energy. The riffs are sharper and more direct, driven forward by a rhythm section that never ceases to push onward. Rhythmic tension and menace shift like weather across an inhospitable landscape. Yet the atmosphere remains unmistakably Norwegian. Melancholy and folklore hang over every measure like a veil.
Mennesketårnet faller stands as the pinnacle of Gjendød’s side. The song moves between menace and haunting melodic grandeur, sharp riff eruptions followed by near-epic expansions deeply rooted in the tradition of Norway’s black soil. Here Gjendød bares its sharpest fangs. Utslettelsen closes the ceremony in emptiness and dissolution, as though the landscape itself slowly dissolves into darkness.
The artwork confirms what the music promises. A deserted coastline barely emerges behind a curtain of haze. No theatrical symbolism, only the weighty presence of an undefined landscape. Two bands, one tonal universe, two voices speaking from the same abyss. Eight laments. Norwegian to the bone.
89/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Terratur Possessions
Conjured on May 14 2026