(English version below)
Skresnava. Een woord dat als een barst door de werkelijkheid snijdt — niet luid, niet plots, maar langzaam, als wortels die steen splijten. Het betekent niets voor wie zoekt naar uitleg, maar alles voor wie voelt dat er iets anders beweegt onder het oppervlak van de wereld.
De Oekraïense band Eskapism opent die barst niet met geweld, maar met muziek die ademt als bosgrond, rookt als wierook, en gloeit als iets ouds dat zich herinnert. Vier lange composities vormen hier geen verzameling, maar een cirkel van doorgang. Een ritueel, zonder altaar. Een tocht, zonder eindpunt.
De tremoloriffs zijn krachtig, helder, messcherp — ze snijden geen vlees, maar herinnering. Ze keren terug in golven, steeds weer, als bezwerende spiraal, onderbroken door passages van akoestische verstilling en melodieuze verkenning. Hier geen contrast tussen hard en zacht, maar een ademhaling van het heilige en het vergeten.
Ze beschikken over een zeldzame gave om melodieën te smeden die tegelijk weemoedig en betoverend zijn — klanken die als spoken om je heen cirkelen, doordrenkt van melancholie, maar met een glimp van licht ergens in de verte, als een ster die nog net zichtbaar is aan de rand van het verdwijnpunt.
De keyboards fluisteren, zweven, zingen zacht over landschappen waar geen steden bestaan. Soms lijkt een fluit op te duiken, dan weer een echo van stemmen uit de tijd. Maar alles blijft omfloerst, diffuus, niet van deze wereld. De drums leiden, niet dwingen. De stem roept niet, maar draagt — als een naam in de wind.
Er is niets westers aan deze plaat. Haar bloed stroomt uit oostelijke gronden — verbonden met de geest van Kroda, Temnozor, Nokturnal Mortum, en zelfs de verre vlam van Falkenbach waart hier rond, onuitgesproken maar voelbaar. Niet als referentie, maar als oergevoel.
De muziek beweegt zich tussen zware, mistige momenten en helderdere passages, zonder ooit contrast te zoeken. Alles vloeit samen in één stromend geheel, een vorm van sinistere schoonheid, waarin verlies, herinnering en hoop niet tegenover elkaar staan, maar in elkaar opgaan.
Skresnava is heidens, niet als genre, maar als overtuiging. Het herkent de natuur als bezielde kracht, de dood als rust, de tijd als cirkel. In plaats van haat of chaos, ademt deze plaat aanvaarding — van het verlies, van de vergankelijkheid, van de dunne grens tussen wat is en wat nog zindert.
Er zijn geen hoogtepunten, want de plaat stijgt niet — ze spreidt zich uit. Als mist, als herinnering. Zelfs de finale — het wonderlijke Amidst Worlds and Starlight — is geen climax, maar een ontbinding in sterrenlicht, waar de ziel niet opstijgt, maar versmelt met iets dat altijd boven je hing.
Wie black metal zoekt als vuur, zal hier enkel rook vinden. Wie zoekt naar spektakel, hoort slechts stilte. Maar wie luistert zoals een pelgrim de grond aanraakt die hij nooit eerder betrad, zal weten: dit is een plaat die jou heeft beluisterd, terwijl jij dacht te luisteren.
85/100
Blackie
English version
Skresnava. A word like a fissure torn through the skin of the world — not loud, not sudden, but slow, like roots splitting ancient stone. It means nothing to those seeking explanation, and everything to those who feel that something else moves beneath the surface.
Ukrainian entity Eskapism does not force this rupture open — it breathes it into being. What unfolds is no collection of songs, but a ritual of passage: four long compositions forming a circle, a path without beginning or end, drawn in mist and memory.
The tremolo riffs are sharp and commanding, yet never oppressive. They rise and fall in waves, hypnotic and cyclical, broken by acoustic lulls and melodic wanderings. There’s no contrast between heaviness and light, only the breathing rhythm of the sacred and the forgotten.
Eskapism possesses a rare gift for crafting melodies that are both sorrowful and luminous — tones that haunt, yet comfort, as if whispered by a presence long departed, yet still watching. There is beauty here, cloaked in despair, and a faint shimmer of light lingering at the edges of the gloom.
Keyboards drift like distant voices in fog, at times flute-like, at others like wind passing through bone. The percussion guides rather than commands. The voice — more shadow than scream — carries, not calls. A name spoken on the wind.
There is nothing Western about this music. Its blood runs from the eastern soil — resonating with the spirit of Kroda, Temnozor, Nokturnal Mortum, and even a flicker of Falkenbach’s distant fire. Not as imitation, but as ancestral breath.
The music weaves between mist-laden heaviness and clearer, tranquil passages, never seeking contrast, but rather merging all into a single current of eerie, spiritual beauty, where grief, memory, and longing do not collide — they coalesce.
Skresnava is pagan, not as genre, but as worldview. Nature is sacred, death is rest, time is a circle. Instead of hatred or chaos, this album exudes acceptance — of loss, of transience, of the shimmering threshold between what is, and what still echoes.
There are no climaxes here, because the album does not rise — it spreads. Like mist. Like memory. Even the magnificent closer, Amidst Worlds and Starlight, is not an ending — it is dissolution into celestial breath, where the soul does not ascend, but merges with something that was always above you.
Those who seek black metal as fire will find only smoke. Those who seek spectacle will hear only silence. But those who listen as pilgrims do — hands on the soil of a land they never knew — will understand: this is not an album you listened to — it’s an album that listened to you.
85/100
Blackie
Under the seal of Naturmacht Productions
Conjurred on August 1 2025