(English version below)
Newcastle upon Tyne draagt zijn verleden onder de grond. Rond 122 na Christus, toen de Romeinse bezetter hier het fort Pons Aelius optrok naast de muur die het rijk van de barbaren moest scheiden, lagen daaronder al de eerste kerkers. Vandaag ontspringt op diezelfde plek een cel van geest, dieper en donkerder dan het zandsteen dat de eerste ooit omsloot. Evil Dungeon Crawler groef die kerker open in 2023, toen Envus zijn schuilnaam uit de wereld van sciencefiction en duistere fantasiekunst liet uitgroeien tot een volwaardig black metal-project. Wat begon als alter ego voor kunstliefde, verstijfde tot een gotische, depressieve belichaming van wanhoop, een geest die zichzelf steeds dieper de grond in werkt.
Met The Unending Vomiting of Northern Blasphemies verlaat Envus het solobestaan. Morgulbane bemant de drums, Kilgore de gitaren, Archaon de bas, en hoewel het viertal nog maar kort samen speelt, klinkt het akelig ingespeeld, alsof ze al jaren in hetzelfde vochtige hol repeteren. Wulfhere Productions bracht de ep uit op 28 augustus 2026, digitaal, op cd en cassette, en de eerste oplage was in een mum van tijd verdwenen, opgeslokt door een publiek dat groter blijkt dan de naamsbekendheid buiten Newcastle laat vermoeden.
Het geluid ademt een rauwe, mensenhatende sfeer, Venom en Hellhammer spoken door de riffs als kwaadaardige voorvaderen, maar er kruipt iets eigens doorheen dat zich niet laat herleiden tot loutere eerbetuiging. De strot die hier klinkt is rauw en ongepolijst, opgezwollen van walging, af en toe doorboord door een gierende solo die zich lostrekt van het tremolopatroon eronder om even later weer te verdrinken in de duisternis. De songs zijn kort, doelgericht, zonder franje, elk nummer een nieuwe kamer in dezelfde cel.
Buiten Newcastle is deze naam nog amper doorgedrongen, maar wie het al heeft meegemaakt, spreekt van een live-reputatie die groter is dan de bekendheid rechtvaardigt en van een oplage die verdween voor de meesten er weet van hadden. Met dit geluid, meer dan behoorlijk voor een band die nog zo pril is, torent de belofte hoog boven de anonimiteit uit.
Envus blijft achter als een schim in het duister van Northumberland, gevoed door dezelfde grond die eeuwen geleden al gevangenen begroef, en wat er van hem overblijft is niet meer dan een lange, walgende ademtocht die zich nooit meer laat inhouden.
84/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Newcastle upon Tyne carries its past beneath the ground. Around 122 AD, when the Roman occupiers raised the fort of Pons Aelius here beside the wall that was meant to separate the empire from the barbarians, the first dungeons already lay beneath it. Today, from that very same ground emerges a cell of the mind, deeper and darker than the sandstone that once enclosed those first chambers. Evil Dungeon Crawler dug open that dungeon in 2023, when Envus allowed his alias, born from the world of science fiction and dark fantasy art, to grow into a fully fledged black metal project. What began as an alter ego for his fascination with art hardened into a gothic, depressive embodiment of despair, a spirit burrowing ever deeper into the earth.
With The Unending Vomiting of Northern Blasphemies, Envus leaves his solitary existence behind. Morgulbane mans the drums, Kilgore the guitars and Archaon the bass, and although the four have only been playing together for a short time, they sound eerily well attuned, as though they have spent years rehearsing in the same damp hole. Wulfhere Productions released the EP on 28 August 2026, digitally, on CD and cassette, and the first pressing vanished in no time, swallowed by an audience that appears larger than the band’s recognition beyond Newcastle would suggest.
The sound breathes a raw, misanthropic atmosphere. Venom and Hellhammer haunt the riffs like malevolent forefathers, yet something of their own crawls through it all, something that cannot be reduced to mere homage. The throat heard here is raw and unpolished, swollen with disgust, occasionally pierced by a shrieking solo that tears itself free from the tremolo pattern beneath it, only to drown once more in the darkness. The songs are short, purposeful and stripped of ornament, each track another chamber within the same cell.
Beyond Newcastle, the name has barely penetrated the surface, yet those who have already witnessed them speak of a live reputation greater than their level of recognition would suggest, and of a pressing that disappeared before most even knew it existed. With a sound this accomplished for a band still so young, the promise towers high above the anonymity.
Envus remains behind like a shadow in the darkness of Northumberland, nourished by the same soil that buried prisoners centuries ago, and what remains of him is little more than one long, retching breath that can no longer be held back.
84/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Wulfhere Productions
Conjured on September 6 2026