(English version below)
Taurus kan voor mij weinig verkeerd doen. Dat heb ik in het verleden meermaals verkondigd. Met Fellwinter, Arbor en Gauntlet Ring bleef de Amerikaan platen afleveren die me telkens opnieuw wisten te overtuigen. Zijn onverzadigbare productiedrift mocht dan geregeld op kritiek stuiten, ik bleef hem verdedigen. Met Writ Black in Blood of Fallen Angels moet ik voor het eerst op die woorden terugkomen. Op 11 september 2026 verscheen via Blood and Crescent Productions een nieuwe Fellwinter, deze keer op een dubbelelpee. Acht nummers, samen goed voor ruim een uur muziek. Een uur dat zwaar begint door te wegen.
Aan sterke riffs ontbreekt het Taurus nog altijd niet. De vertrouwde rauwheid, ijzige tremolo’s en slepende, melancholische melodieën zijn volop aanwezig. Verschillende passages herinneren me onmiddellijk waarom ik zijn werk zo hoog inschat. Wanneer de gitaren hun repetitieve patronen uitspinnen en de melodieën zich langzaam vastbijten, klinkt Fellwinter nog altijd zoals ik het graag hoor. Toch wordt de opgebouwde spanning telkens weer onderbroken en verliezen zelfs de sterkere nummers gaandeweg hun uitwerking.
Een uur blijkt eenvoudigweg te lang. De nummers krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen, maar na verloop van tijd begint de aandacht af te dwalen. Vooral het akoestische getokkel dat geregeld tussen de blackmetalpassages opduikt, weet me weinig te bekoren. De grimmige atmosfeer verliest haar kracht en de zorgvuldig opgebouwde kilte verdwijnt. Wat op zijn vorige werk nog zo hypnotiserend kon zijn, mist deze keer geregeld zijn uitwerking. Ik betrap mezelf erop dat ik verlang naar de terugkeer van de elektrische gitaren.
En dan is er nog de fluit van Aušra. Het instrument moet de muziek vermoedelijk een archaïsch, middeleeuws karakter geven. De uitvoering klinkt echter onbeholpen, met schrille, soms haast kinderlijk eenvoudige melodietjes die pijnlijk afsteken tegen het grimmige gitaarwerk. Ik zit geregeld geboeid naar een sterke riff te luisteren, totdat de fluit haar intrede doet en de hele sfeer in elkaar zakt. Het is bijzonder jammer om te horen hoe enkele geslaagde passages op die manier hun kracht verliezen.
Writ Black in Blood of Fallen Angels bevat voldoende sterke momenten om Taurus’ talent voor ijzige black metal te blijven erkennen. Toch is dit de eerste Fellwinter die me met een gevoel van ontgoocheling achterlaat. De lange speelduur, de weinig boeiende akoestische passages en vooral de ongelukkige fluitpartijen halen te vaak de spanning uit de muziek. Zijn enorme productiviteit heb ik jarenlang met plezier verdedigd. Dat blijf ik doen. Alleen heeft de Amerikaan me met deze dubbelelpee voor het eerst aan het twijfelen gebracht.
70/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Taurus kan voor mij weinig verkeerd doen. Dat heb ik in het verleden meermaals verkondigd. Met Fellwinter, Arbor en Gauntlet Ring bleef de Amerikaan platen afleveren die me telkens opnieuw wisten te overtuigen. Zijn onverzadigbare productiedrift mocht dan geregeld op kritiek stuiten, ik bleef hem verdedigen. Met Writ Black in Blood of Fallen Angels moet ik voor het eerst op die woorden terugkomen. Op 11 september 2026 verscheen via Blood and Crescent Productions een nieuwe Fellwinter, deze keer op een dubbelelpee. Acht nummers, samen goed voor ruim een uur muziek. Een uur dat zwaar begint door te wegen.
Aan sterke riffs ontbreekt het Taurus nog altijd niet. De vertrouwde rauwheid, ijzige tremolo’s en slepende, melancholische melodieën zijn volop aanwezig. Verschillende passages herinneren me onmiddellijk waarom ik zijn werk zo hoog inschat. Wanneer de gitaren hun repetitieve patronen uitspinnen en de melodieën zich langzaam vastbijten, klinkt Fellwinter nog altijd zoals ik het graag hoor. Toch wordt de opgebouwde spanning telkens weer onderbroken en verliezen zelfs de sterkere nummers gaandeweg hun uitwerking.
Een uur blijkt eenvoudigweg te lang. De nummers krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen, maar na verloop van tijd begint de aandacht af te dwalen. Vooral het akoestische getokkel dat geregeld tussen de blackmetalpassages opduikt, weet me weinig te bekoren. De grimmige atmosfeer verliest haar kracht en de zorgvuldig opgebouwde kilte verdwijnt. Wat op zijn vorige werk nog zo hypnotiserend kon zijn, mist deze keer geregeld zijn uitwerking. Ik betrap mezelf erop dat ik verlang naar de terugkeer van de elektrische gitaren.
En dan is er nog de fluit van Aušra. Het instrument moet de muziek vermoedelijk een archaïsch, middeleeuws karakter geven. De uitvoering klinkt echter onbeholpen, met schrille, soms haast kinderlijk eenvoudige melodietjes die pijnlijk afsteken tegen het grimmige gitaarwerk. Ik zit geregeld geboeid naar een sterke riff te luisteren, totdat de fluit haar intrede doet en de hele sfeer in elkaar zakt. Het is bijzonder jammer om te horen hoe enkele geslaagde passages op die manier hun kracht verliezen.
Writ Black in Blood of Fallen Angels bevat voldoende sterke momenten om Taurus’ talent voor ijzige black metal te blijven erkennen. Toch is dit de eerste Fellwinter die me met een gevoel van ontgoocheling achterlaat. De lange speelduur, de weinig boeiende akoestische passages en vooral de ongelukkige fluitpartijen halen te vaak de spanning uit de muziek. Zijn enorme productiviteit heb ik jarenlang met plezier verdedigd. Dat blijf ik doen. Alleen heeft de Amerikaan me met deze dubbelelpee voor het eerst aan het twijfelen gebracht.
70/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Blood and Crescent Productions
Conjured on October 20 2026