(English version below)
Een riff. Als een valmes dat terugveert. Een stem als een verwrongen psalm. En dan stilte. Maar geen rust. Zo opent Till Er, een demo die niet vraagt om aandacht, maar die aankomt als een bevelschrift uit het dodenrijk.
Fienden is de naam, en dat is geen beeldspraak — het is een stelling. Een verklaring van vijandschap tegen alles wat ademt in aanbidding. Wat klinkt als een nieuwe naam in de mist, blijkt in werkelijkheid een zieke tak aan een oude, Zweedse boom: gitarist Mörk Mohareb (Malign, Triumphator, Svartsyn, Watain) en zanger Chuda Yuda (AO) leiden dit project als twee priester-slachters. De riffs zijn onverbiddelijk, de drums ritmisch giftig, en de zang is een bezwering die brandt van binnenuit.
Lamm bespot het Lam Gods zoals alleen doortrapte ketters dat kunnen: met messcherpe precisie en blasfemische lyriek. “Avrätta!” — executeren! — luidt het als mantra. Niet uit haat, maar uit overtuiging. De muziek is dof, snijdend, dreigend — Malign, maar met meer vuur in de flanken, en een klank die snakt naar schraalheid in plaats van bombast.
Maar dan komt Elva troner – ett liv, en het beest draait zich om. Wat begint als een razende proclamatie over het bezetten van hemelse tronen, wordt gedragen door een riff die melancholie uitademt — ijl, repetitief, haast breekbaar, maar onderhuids giftig. In de verte weerklinkt een echo van oude Katatonia, van Jhva Elohim Meth of Dance of December Souls, maar rauw en ontwijd, ontdaan van weemoed, gedreven door vernietiging. De tekst is een lofzang aan het doden van het zelf, aan het opgaan in het duistere pantheon dat elf zetels telt — met één leeg, zwijgend, gapend.
De triomf komt in Dödens triumf. Niet als fanfare, maar als as. De poort blijft gesloten voor wie leven zoekt, maar opent zich voor wie zijn vuist balt. “Du skall hem” — jij gaat naar huis. Maar dat huis is de dood, en haar triomf is volledig. De riffs klinken als een heroïsche opmars van doden — borst vooruit, ogen leeg, maar ziel verlicht in as en wraak.
De klank van deze demo is ruw maar bewust: de bas rolt zwaar door de mix, de drums klinken alsof ze door rottend perkament worden geslagen, en in de verte smeult soms een zuiver gezongen zweem van wat ooit devotie was — nu verdraaid tot een echo van vervloekte folklore.
Till Er is geen kennismaking. Het is een roeping, een proclamatie, een eerste zegel dat verbroken wordt. Voor wie dacht dat de Zweedse vlam doofde: de vijand is terug, en hij spreekt in as, in bloed, in zwart.
Deze demo is waarom we blijven graven. Een parel, een pestzuil, een belichaming van alles wat deze kunstvorm zijn bestaansreden geeft. Van mijn sokken geblazen — als een dode uit zijn graf. Demo van de maand. Verkrijgbaar via hun Bandcamp, voor geen geld. Haal het binnen vóór het u haalt.
90/100
Blackie
English version
A riff. Like a blade springing back into place. A voice like a warped psalm. Then silence. But no peace. Till Er does not ask for attention — it arrives like a decree from the land of the dead.
Fienden — “The Enemy” — is no metaphor. It’s a declaration. A statement of hostility toward everything that breathes in worship. While the name may seem new, this is no fresh seedling — it is a sickened limb sprouting from an old Swedish tree. Guitarist Mörk Mohareb (Malign, Triumphator, Svartsyn, Watain) and vocalist Chuda Yuda (AO) lead this procession like sacrificial priests. The riffs are merciless, the drums pulse with venom, and the voice burns from within like a cursed prayer.
Lamm mocks the Lamb of God with razor-edged precision and venomous scripture. “Avrätta!” — execute! — rings like a mantra. Not born of hatred, but of conviction.
The music cuts dry and sharp — like Malign, yet more scorched, hungrier, and stripped of ornament.
Then comes Elva troner – ett liv, and the beast turns inward. What begins as a furious proclamation about seizing divine thrones becomes haunted by a melancholic riff — brittle, distant, repetitive — evoking the ghost of early Katatonia, Jhva Elohim Meth perhaps, but raw and desecrated, devoid of mourning, driven by destruction. The lyrics glorify the death of the self, the surrender to the black pantheon where eleven seats are filled — one still gapes, silent, waiting.
And finally, Dödens triumf. The crown. Not sounded with fanfare, but with ash. The gate is closed to those who seek life, but it opens to the clenched fist. “Du skall hem” — You are going home. And that home is death. The riffs here march like a heroic procession of the dead — chest forward, eyes hollow, souls alight with vengeance and dust.
The sound of this demo is raw by design: the bass coils heavily beneath the mix, the drums sound like they’re pounded through parchment, and in the distance there flickers the faintest shimmer of clean vocals — not as beauty, but as the echo of cursed devotion.
Till Er is not an introduction — it is a summoning. A proclamation. A first seal broken.
For those who feared the Swedish flame was fading: the enemy has returned, and he speaks in ash, in blood, in black.
This is why we keep digging. A gem, a pillar of plague, a demonstration of everything this artform is meant to be. Blown from my boots — like a corpse from its tomb. Demo of the month. Available via their Bandcamp, for mere coins. Claim it before it claims you.
Blackie
90/100