(English version below)
Na de ambientuitstap van Manifestaties van de ontworteling (2024) trekt Fluisteraars zich op het zesde album terug in black metal-terrein. Het Gelderse duo, actief sinds 2009, is nooit lang in één etiket blijven hangen, van Cascadian black metal tot Urfaust. De doorbraak kwam met Bloem (2020), daarna volgde de naturalistische, improviserende koers van Gegrepen door de Geest der Zielsontluiking (2021) en de meerjarige reeks De Kronieken van het Verdwenen Kasteel. Bij dat laatste drieluik sluit Jacht der Mysteriën het dichtst aan.
Drie nummers, eenenveertig minuten. Donkere bossen, desolate moerasgronden rond Bennekom, lokale legendes en dwaallichten als grondstof. Het vertrouwde bos voelt hier plots vreemd aan, alsof er iets beweegt tussen de bomen dat zich nooit toont.
Grondeloos Donkere Bossen bouwt lange, bezwerende gitaarpatronen op boven een onrustige onderstroom van drums en bas. De herhaling werkt hypnotiserend en trekt je langzaam mee, gedragen door ambient- en elektronische lagen die een sluimerende duisternis onder de oppervlakte houden.
Vinniger en onstuimiger klinkt Condities der Afstraffing, al neemt de band ook hier de tijd om de riffs te laten ademen. Een Drudkhiaanse ondertoon hangt zwaar over het stuk. Kleine verschuivingen in ritme en gitaartoon houden het voortdurend in beweging. Rond de tweeënhalve minuut volgt een melodische opleving die tot de meest indringende momenten van de plaat behoort.
Zwarte Zomermaan krijgt de meeste ruimte. De gitaren strekken zich langzaam uit en de atmosferische kant van de band krijgt vrij spel. De dreiging blijft aanwezig, laag en hardnekkig. Een visioen dat langzaam wegzinkt in de nacht waaruit het kwam.
Kernduo M. Koops en B. Mollema koos ervoor het album samen met drummer Nico de Wit en bassist T. Cochrane (tevens producer) als volwaardige liveband op te nemen, in één take. Die keuze hoor je: de musici reageren voortdurend op elkaar, ademen in hetzelfde ritme. De opnames werden nadien door de holle cilinder van een verlaten watertoren gestuurd, wat het geluid een vreemde ruimtelijkheid geeft, alsof de muziek zich niet in dezelfde ruimte bevindt als de luisteraar. De scherpe randjes zijn afgesleten. Afgelikt klinkt het nergens.
Jacht der Mysteriën keert terug naar black metal en vindt daar opnieuw andere vormen. Fluisteraars kent dit bos inmiddels goed, maar blijkbaar nog niet goed genoeg om er niet verder in te verdwalen.
87/100
⸸ Blackie ⸸
English version
After the ambient excursion of Manifestaties van de ontworteling (2024), Fluisteraars retreats into black metal territory on its sixth album. Active since 2009, the Gelderland duo has never remained confined to a single label for long, from Cascadian black metal to Urfaust. The breakthrough came with Bloem (2020), followed by the naturalistic, improvisational direction of Gegrepen door de Geest der Zielsontluiking (2021) and the multi-year series De Kronieken van het Verdwenen Kasteel. Jacht der Mysteriën comes closest to where that final trilogy left off.
Three tracks, forty-one minutes. Dark forests, desolate marshlands around Bennekom, local legends and will-o’-the-wisps as raw material. The familiar forest suddenly feels strange here, as if something is moving between the trees but never reveals itself.
Grondeloos Donkere Bossen builds long, incantatory guitar patterns over a restless undercurrent of drums and bass. The repetition becomes hypnotic and slowly pulls you along, carried by ambient and electronic layers that keep a dormant darkness beneath the surface.
More vicious and turbulent, Condities der Afstraffing still gives its riffs plenty of room to breathe. A Drudkh-like undertone hangs heavily over the track. Small shifts in rhythm and guitar tone keep it constantly moving. Around the two-and-a-half-minute mark, a melodic surge emerges that ranks among the album’s most compelling moments.
Zwarte Zomermaan is given the most room to unfold. The guitars slowly stretch out and the band’s atmospheric side is allowed free rein. The sense of menace remains, low and persistent. A vision slowly sinking back into the night from which it came.
Core duo M. Koops and B. Mollema chose to record the album together with drummer Nico de Wit and bassist T. Cochrane, who also produced the record, as a full live band in a single take. You can hear that choice: the musicians constantly react to one another, breathing in the same rhythm. The recordings were subsequently fed through the hollow cylinder of an abandoned water tower, giving the sound a strange sense of space, as if the music does not quite inhabit the same room as the listener. The sharp edges have been worn down. Nowhere does it sound polished.
Jacht der Mysteriën returns to black metal and finds different forms within it once again. Fluisteraars knows this forest well by now, but apparently not well enough to stop wandering deeper into it.
87/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Eisenwald
Conjured on September 09 2026