(English version below)
Stockholm baart wederom een geest die zich niet laat temmen. Flykt, opgericht in 2016 en gesmeed door handen die hun ambacht al elders leerden, onder meer bij Rev 16:8, keert terug met hun tweede plaat na het debuut Charnel Heart. Sinister Strain opent met You Will Know Them by the Reek of Defeat, een kort en onheilspellend voorportaal, alsof de luisteraar wordt binnengeloodst in een tempel waar het wierookwalm ruikt naar verrotting. Wat volgt is een ritueel van bijna een uur, gedragen door de snerpende rasp van Andreas Lind, wiens stem vitriool spuwt over elke regel, terwijl Joel Geffens riffs zich als messen in het vlees van de compositie snijden en David Ekevärn achter de drums een fundament legt dat zelden pronkt maar altijd draagt.
Zweeds bloed stroomt door dit album, maar het mengt zich met vreemdere sappen. Transcendent Rebellion plaatst zich tussen Marduks meedogenloze precisie en de vroege, bezworen dreiging van Watain, terwijl An Uncarved Block diezelfde aderlating voortzet. Wanneer The Release and Descent het tempo laat zakken, ontvouwt zich een zwaarder, ademend ritueel, doorbroken door melodieën die langer nazinderen dan hun duur doet vermoeden. Het is hier, in deze traagheid, dat Flykt haar ware gezicht toont. Armed with Countless Daimons Seeking Abode bouwt vervolgens een duistere, dissonante mis, die uitmondt in een spookachtig ambient-fragment, een eerste teken dat deze band verder durft te kijken dan het orthodoxe pad van Mgla, Abigor en Deathspell Omega, zonder ooit hun radicale ontoegankelijkheid te evenaren. Rebirth in the Name of Reprisal antwoordt met striemende, rechtlijnige agressie, en Unswerving Strife, Unyielding Will bewijst dat deze band tempowisselingen beheerst als een tweede taal.
Toch is het juist in de laatste zalen van deze tempel dat het ritueel zijn kracht verliest. A Furnace for the Stars fungeert als kort intermezzo voor de eigenlijke beproeving: het vijftien minuten durende There Comes the Light. De eerste helft van dit slotstuk overtuigt met een dreigende, herhalende drukkracht die het beste van Flykts orthodoxe hart samenbalt. Maar wanneer de laatste minuten wegzakken in een langgerekt ambient-waas, verliest het spoor zijn richting. Wat bedoeld lijkt als catharsis, wordt een beproeving van geduld eerder dan van geest.
Sinister Strain is geen plaat die haar wielen heruitvindt, en dat hoeft ook niet. Flykt bewijst vakmanschap, een scherp oor voor dynamiek en een instinct om een song te laten ademen zonder haar te laten verdrinken in blast-beats. De zesenvijftig minuten die het album beslaat, hadden echter garen kunnen spinnen bij een strengere hand met het snoeimes. Wat overblijft is een sterke, oprechte tweede plaat, een band die met meer discipline in de montagekamer haar volgende werk moeiteloos naar de rangen van het essentiële had kunnen tillen. Als dit smeulen zich verder ontvouwt, wacht bij de volgende bezwering een voltreffer die niemand ziet aankomen.
80/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Stockholm once again gives birth to a spirit that refuses to be tamed. Flykt, formed in 2016 and forged by hands already schooled elsewhere, among others in Rev 16:8, return with their second album following their debut Charnel Heart. Sinister Strain opens with You Will Know Them by the Reek of Defeat, a short and ominous antechamber, as if the listener is being led into a temple where the incense smoke reeks of decay. What follows is a ritual of nearly an hour, carried by the searing rasp of Andreas Lind, whose voice spits vitriol over every line, while Joel Geffen’s riffs cut like knives into the flesh of the composition, and David Ekevärn lays a foundation behind the drums that rarely shows off but always carries the weight.
Swedish blood runs through this album, but it mixes with stranger fluids. Transcendent Rebellion places itself between Marduk’s merciless precision and the early, invocatory menace of Watain, while An Uncarved Block continues that same bloodletting. When The Release and Descent lets the tempo drop, a heavier, breathing ritual unfolds, interrupted by melodies that linger longer than their runtime suggests. It is here, in this slowness, that Flykt shows its true face. Armed with Countless Daimons Seeking Abode then builds a dark, dissonant mass that closes in a haunting ambient fragment, an early sign that this band dares to look beyond the orthodox path of Mgla, Abigor and Deathspell Omega, without ever matching their radical inaccessibility. Rebirth in the Name of Reprisal answers with lashing, straightforward aggression, and Unswerving Strife, Unyielding Will proves this band commands tempo shifts like a second tongue.
Yet it is in the temple’s final chambers that the ritual loses its power. A Furnace for the Stars serves as a brief interlude before the true trial: the fifteen-minute There Comes the Light. The first half of this closing piece convinces with a looming, repetitive pressure that condenses the best of Flykt’s orthodox heart. But when the final minutes sink into a drawn-out ambient haze, the path loses its direction. What seems intended as catharsis becomes a trial of patience rather than of spirit, and multiple ears.
Sinister Strain is not an album that reinvents its wheels, nor does it need to. Flykt proves its craftsmanship, a sharp ear for dynamics, and an instinct for letting a song breathe without drowning it in blast beats. The fifty-six minutes the album spans, however, could have spun finer thread under a stricter hand in the editing room. What remains is a strong, sincere sophomore effort, a band that with more discipline in the cutting room could effortlessly lift its next work into the ranks of the essential. If this smouldering continues to unfold, the next conjuration awaits with a direct hit no one will see coming.
80/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Hammerheart Records
Conjured on July 21 2026