(English version below)
Het Nederlandse Folteraar is uit de as herrezen om de mensheid opnieuw te geselen. Sinds hun nihilistische manifest Vertellingen van een donkere eeuw bleef het,als we een verdwaalde verzameling uit 2018 negeren, een decennium lang doodsstil. Spilfiguur K., de bezorger van alle obscuriteit achter het ondergrondse tape-imperium The Throat, heeft de grafkelder echter heropend. De wegen met voormalig drummer B. zijn inmiddels gescheiden, en in zijn plaats heeft K. met G. (een ritmische beul uit de Limburgse underground, bekend van Witchfukker en Praefator) een nieuwe kompaan gevonden om de ritmes van de verdoemenis te bepalen.
Het resultaat van deze alliantie is Demo MMXXVI, een analoge geluidsverzieking die onder catalogusnummer KEEL200 op cassette is gekwakt. Bruegels De triomf van de dood siert de hoes als een onheilspellend dreigement. Dit is zesentwintig minuten aan pure, auditieve verrotting.
De tape braakt eerst “Intrede” uit, waarna de luisteraar levend begraven wordt onder drie titelloze, naargeestige composities van elk acht minuten (“Untitled I, II en III”). De venijnige punk-vibe van weleer is grotendeels weggemutileerd. Folteraar kiest anno 2026 voor een veel smeriger en verstikkender geluid. De productie is gruizig en ronkend; het klinkt alsof de versterkers staan te creperen in een vochtige, lekkende crypte of een dichtgeslibde mijnschacht waar alle zuurstof al lang is verdwenen.
De ware terreur zit hem ditmaal in de hypnotiserende cadans. De drums hameren in monotone, haast neurotische patronen die de luisteraar murw beuken en in een lethargische trance dwingen. Daaroverheen janken gitaarlijnen die als roestig ijzerdraad door het trommelvlies snijden. K.’s vocalen muteren van ranzig, verstikkend gekrijs naar heldere, ijskoude declamaties, en juist die preken geven de muziek een doods, liturgisch karakter. Net als het Duitse Sacris Ritus Vermes voltrekt Folteraar geen normale nummers, maar een gitzwarte, religieuze mis die stinkt naar wierook en ontbinding. Het ademt de bezeten sfeer van de Noorse Nidrosian-scene (zoals Mare), maar dan diep verzopen in de modder en het vuil van de Nederlandse underground.
Demo MMXXVI is een ranzige, vijandige geluidsmuur die elke vorm van moderniteit uitspuugt. Het is opnieuw het bewijs dat K. na tien jaar radiostilte nog altijd een vaste waarde blijft binnen de Nederlandse rioolunderground. Dit is ijskoude misantropie voor de weinigen die de absolute leegte durven te omarmen.
87/100
⸸ Blackie ⸸
English version
The Dutch Folteraar has risen from the ashes to scourge humanity once more. Since their nihilistic manifesto Vertellingen van een donkere eeuw, the silence held for a decade, if we ignore a stray collection of leftover from 2018. Mastermind K., purveyor of all obscurity behind the underground tape empire The Throat, has reopened the crypt. The paths with former drummer B. have since parted, and in his place K. has found a new companion in G. (a rhythmic executioner from the Limburg underground, known from Witchfukker and Praefator) to dictate the rhythms of damnation.
The result of this alliance is Demo MMXXVI, an analog sonic corrosion dumped onto cassette under catalogue number KEEL200. Bruegel’s The Triumph of Death adorns the cover like an ominous threat. This is twenty-six minutes of pure, auditory rot.
The tape first vomits out “Intrede,” after which the listener is buried alive beneath three untitled, grim compositions of roughly eight minutes each (“Untitled I, II and III”). The venomous punk vibe of old has been largely mutilated away. In 2026, Folteraar opts for a far filthier, more suffocating sound. The production is gritty and rumbling; it sounds as if the amplifiers are dying in a damp, leaking crypt or a silted-up mineshaft where all oxygen vanished long ago.
This time, the true terror lies in the hypnotic cadence. The drums hammer in monotonous, almost neurotic patterns that batter the listener numb and drag them into a lethargic trance. Above it, guitar lines wail like rusted wire slicing through the eardrum. K.’s vocals mutate from rancid, choking shrieks into clear, ice-cold declamations, and it’s precisely those sermons that lend the music a deathly, liturgical character. Like Germany’s Sacris Ritus Vermes, Folteraar performs no ordinary songs, but a pitch-black religious mass reeking of incense and decay. It breathes the possessed spirit of the Norwegian Nidrosian scene (think Mare), yet drowned deep in the mud and filth of the Dutch underground.
Demo MMXXVI is a rancid, hostile wall of sound that spits out every trace of modernity. It is once again proof that K., after ten years of radio silence, remains a fixture of the Dutch sewer underground. This is ice-cold misanthropy for the few who dare embrace the absolute void.
87/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of The Throat
Conjured on July 11 2026