(English version below)
Forbidden Temple opent een scheur naar hun ondergrond. Draculhearsals klinkt alsof Agaliarept en Tenebrae, met L als koude schim achter de toetsen, een moment hebben toegelaten dat normaliter in stilte verborgen blijft. De opname ademt vocht, stof en muren die al jaren meeluisteren.
De muziek beweegt met trage dreiging. De gitaar trekt ruwe lijnen die blijven hangen, droog en zonder versiering. De bas draagt een diepe resonantie die de warmte van Helleense onderstromen meedraagt. L legt een dunne, koude nevel over elke laag. De drums volgen een oud ritme dat doet denken aan Poolse kelders: zwaar, recht, onverzettelijk. De stem wringt zich door het geheel alsof ze uit steen losbreekt.
De sfeer blijft strak en gesloten. Niets wijkt af. De melodieën blijven voelbaar in de duisternis. De klank draagt de geest van gebieden waar black metal ooit werd gevormd in koude kamers en zinderende hitte. Forbidden Temple staat precies in die grenszone, zonder imitatie, zonder echo’s van anderen. Dit is hun eigen grond.
De tape voelt als een artefact dat lang onder stof heeft gelegen. De ruwheid vormt het bindweefsel. Het geheel klinkt alsof het rechtstreeks uit hun werkruimte is opgeraapt: rauw, stoffig, levend. Draculhearsals verschijnt via Gramschap, een uitgever die de opname niet polijst maar doorgeeft zoals ze werd aangetroffen: donker, tastbaar, onaangeroerd.
Dit is muziek voor zij die het ontstaan willen horen voordat vorm en glans hun intrede doen. Een cassette die nog naar kelderlucht ruikt en net genoeg licht opvangt om haar contouren te tonen. Een klein reliek van een band die kiest voor duisternis als werkvloer.
82/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Forbidden Temple opens a fissure into their underworld. Draculhearsals sounds as if Agaliarept and Tenebrae, with L as a spectral presence behind the keys, allowed a moment to escape that is usually kept sealed in darkness. The recording breathes damp air, dust and walls that have listened for years.
The music moves with slow pressure. The guitar carves rough lines that linger without ornament. The bass carries a deep resonance touched by Hellenic warmth. L spreads a thin, cold veil over every layer. The drums follow an old rhythm reminiscent of Polish basements: heavy, direct, unyielding. The voice twists through the sound as if breaking loose from stone.
The atmosphere remains tight and enclosed. Nothing shifts. Melodies stay coherent inside the dark. The sound holds the spirit of places where black metal once formed in cold rooms and burning heat. Forbidden Temple stands exactly on that threshold, without imitation, without borrowed echoes. This is their own soil.
The tape feels like an artefact long buried beneath dust. Its roughness is its spine. The whole work seems lifted straight from their workspace: raw, grainy, alive. Draculhearsals emerges through Gramschap, a carrier that refuses to polish or temper the material, passing it on as it was found: dark, tangible, untouched.
This is for those who want to hear creation before shape and refinement intervene. A cassette that still smells of cellars and absorbs just enough light to reveal its outline. A small relic of a band that chooses darkness as its workshop.
82/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Gramschap Records
Conjured on November 30 2025