Ondanks de ondergrondse wasem die al jaar en dag omheen het duo Agaliarept en Tenebrae hangt, is Forbidden Temple een band die internationaal steeds meer aanzien geniet. Hun naam duikt regelmatig op in obscure interviews, distro’s en sceneverslagen, en samen met collectieven als Ancient Hounds hebben ze de Belgische black metal de voorbije tien jaar opnieuw op de kaart gezet.
Na een lange aanloopperiode vol demo’s, splits en EP’s verscheen in 2022 eindelijk de eerste langspeler Step into the Black Pentagram, die meteen de torenhoge verwachtingen inloste. Het heeft even geduurd, maar in 2025 is er eindelijk de opvolger: In the Rotting Grave, opnieuw uitgebracht via het onvolprezen Medieval Prophecy Records.
Opmerkelijk: het titelnummer van de Baphohearsals rehearsaltape uit 2024 duikt hier niet op — of het moet onder een andere naam herboren zijn. Wat wel overeind blijft, is het gevoel van bezieling dat doorheen deze plaat waart.
Zoals steeds worden de kernleden bijgestaan door L., wiens rol op deze plaat dominanter klinkt dan ooit. Het orgel en de synths klinken weelderig, warmer en occulter dan voorheen, en tillen het geheel naar een hoger, bijna ceremonieel niveau. Het resultaat is een mix die de oubollige geesten van Poolse en Finse cultbands kanaliseert, maar deze keer ook meer dan ooit flirt met het zuiders vuur van Necromantia en de vroege Helleense scene.
“Ceremony of Damnation” opent kant A met een strijdvaardige dreiging: donderende riffs worden gedragen door bezwerende keys en levendige drumpatronen. De toon is gezet: geen overdreven razernij, maar midtempo duisternis met een instinctieve groove. Het daaropvolgende “Forest Abomination” houdt dat gevoel vast, maar injecteert het met snellere, bijna ‘huppelende’ ritmiek die zorgt voor een aangenaam contrast met de meer slepende passages.
Het absolute hoogtepunt van kant A is zonder twijfel “Mephistopheles Nightmare”, een nummer waarin Forbidden Temple het evenwicht vindt tussen trage bezwering, slepende melodie en een keyboardpartij die ronduit verleidelijk is. Dit is keyboardgebruik op het niveau van Black Funeral of Abhor, maar met een Belgisch instinct dat altijd het rauwe boven het bombastische plaatst.
Kant B opent met een kort intermezzo waarin de geest van Baphomet bezworen wordt — een spoken word-achtig ritueel dat perfect in de sfeer past. Daarna volgt “Corpse and Satanic Thunder”, dat met een eenvoudige maar uiterst effectieve drumbeat start, waarna zwoele toetsen en vibrerende snaarklanken het nummer een warme, Helleense sfeer meegeven. Denk: Thou Art Lord, maar dan door het mistgordijn van de Ardennen.
De afsluiter “My Tomb Will Be Ugly” is zowel dynamisch als smerig. De synths klinken hier rijkelijk, maar de band grijpt ook terug naar hun rauwere wortels. De productie blijft warm en analoog klinken, maar voldoende grofkorrelig om de link met hun rehearsalverleden niet te verliezen.
Ook visueel blijft Forbidden Temple trouw aan hun undergroundesthetiek. Geen overgeproduceerde bandfoto’s of pompeuze symboliek, maar een sober, mystiek aura dat perfect aansluit bij de klank. De bezwering zit niet alleen in de muziek, maar ook in het totaalbeeld.
Met In the Rotting Grave heeft Forbidden Temple zichzelf overtroffen. Zes composities, geen filler, alleen pure bezwering. Dit is een monument in wording — en misschien wel het beste wat deze bezeten Vlamingen (??) ooit hebben neergepend.
90/100 – Hulde aan de doden
Blackie
English version
Despite the underground haze that has always surrounded the duo Agaliarept and Tenebrae, Forbidden Temple is increasingly gaining international recognition. Their name regularly appears in obscure interviews, distros, and scene reports. Along with collectives like Ancient Hounds, they’ve helped put Belgian black metal back on the map over the past decade.
After a lengthy build-up filled with demos, splits, and EPs, their first full-length Step into the Black Pentagram finally saw the light in 2022 — and instantly lived up to the towering expectations. It took a while, but 2025 now sees the arrival of its successor: In the Rotting Grave, once again released through the unparalleled Medieval Prophecy Records.
Notably, the title track from the Baphohearsals rehearsal tape (2024) is absent here — unless reborn under a different name. What remains, however, is the unmistakable spirit that permeates this album.
As always, the core members are joined by L., whose role sounds more prominent than ever. The organ and synths feel lush, warmer and more occult than before, elevating the music to a higher, almost ceremonial level. The result is a blend that channels the ancient spirits of Polish and Finnish cult acts while this time also flirting more than ever with the southern fire of Necromantia and the early Hellenic scene.
“Ceremony of Damnation” opens side A with a battle-ready threat: thundering riffs supported by spellbinding keys and vivid drumming. The tone is set — no excessive frenzy, but midtempo darkness with an instinctive groove. “Forest Abomination” continues that momentum but injects it with quicker, almost skipping rhythms that create an effective contrast with the slower parts.
The absolute highlight of side A is undoubtedly “Mephistopheles Nightmare,” where Forbidden Temple finds the perfect balance between slow incantation, dragging melody, and a keyboard line that is downright seductive. This is keyboard work in the tradition of Black Funeral or Abhor, but with a Belgian instinct that always favors rawness over bombast.
Side B opens with a brief interlude — a spoken-word ritual evoking the spirit of Baphomet, perfectly in tune with the album’s atmosphere. Then follows “Corpse and Satanic Thunder,” which starts with a simple but highly effective drumbeat, before warm keys and vibrating strings lend the song a distinctly Hellenic flavor. Think: Thou Art Lord, but seen through the mists of the Ardennes.
Closing track “My Tomb Will Be Ugly” is both dynamic and filthy. The synths are lavish, but the band also reconnects with their rougher roots. The production remains warm and analog, yet gritty enough to maintain the link to their rehearsal past.
Visually, Forbidden Temple stays true to their underground aesthetic. No overproduced band photos or pompous symbolism, but a sober, mystical aura that perfectly complements the sound. The incantation lies not just in the music — it’s in the entire vision.
In the Rotting Grave is Forbidden Temple at their peak. Six compositions, no filler, only pure invocation. This is a monument in the making — and perhaps the finest work these possessed Flemings (??) have conjured yet.
90/100 – Glory to the dead
Blackie
Under the seal of Medieval Prophecy Records
Conjured on June 7 2025