(English version below)
Er waait opnieuw een koude door het oosten van Québec. Geen vertoon, geen grote aankondiging. Alleen een teken dat door de sparren glijdt. Forteresse beweegt weer. Negen jaar stilte, negen jaar sinds Thèmes Pour La Rébellion, en nu dit: een EP van twaalf minuten, een spoor in de sneeuw dat naar iets groters leidt.
De bezetting is verschoven. Athros is uit het vuur verdwenen. Monarque staat nu vooraan. Moribond richt zich volledig op de melodische lijnen en laat de bas achter zich. Nyctale neemt de diepte over. Cadavre houdt de puls strak. Matrak vlecht de tweede laag. Een ander lichaam, dezelfde drijfkracht, en dezelfde vorst die al twee decennia door deze muziek waait.
“À Couteaux Tirés” opent met wind, sneeuw, hout dat kraakt, handen boven het vuur, staal dat wordt voorbereid. Pas na anderhalve minuut breekt de storm open: Cadavre’s ononderbroken ritme, gitaren die hun melancholie in cirkels laten ademen, toetsen die onder het oppervlak bewegen. Monarque’s stem schuurt anders dan Athros, maar de taal blijft herkenbaar, gedragen door dezelfde koude adem. Het nummer sleept zich voort door zijn eigen sneeuw, traag en koppig, zonder haast en zonder behoefte aan een pad. Kleine verschuivingen in riffs, toetsen die opduiken en verdwijnen, ritmische accenten die de cadans laten leven. Alles ademt dat heerlijke Forteresse‑gevoel dat nooit hoeft te worden uitgelegd.
“Torpeur Hivernale” trekt het landschap open. Synths, koude, ruimte. Een tocht door de witte leegte, verwant aan Par Hauts Bois Et Vastes Plaines en de afsluitende adem van Thèmes Pour La Rébellion. Hier spreekt het land zelf, en Forteresse luistert zoals altijd.
De EP is kort. Hij is een signaal, geen sluitstuk. Een voorloper van het album dat in de eerste maanden van het nieuwe jaar moet verschijnen. Een mes dat uit de schede komt en zijn scherpte toont.
In deze twaalf minuten ligt alles wat Forteresse draagt: winter, melancholie, traditie, de koppige beweging van een band die nooit haast heeft gehad. De oude kracht sluimert niet; ze gromt opnieuw onder de sneeuw, warm genoeg om het pad naar het nieuwe album te verlichten. De bezetting mag verschuiven, maar de geest blijft onverzettelijk, precies dat wat Forteresse altijd Forteresse heeft gemaakt.
À Couteaux Tirés is geen terugkeer. Het is een waarschuwing. Een ademteug voor de storm.
⸸ Blackie ⸸
English version
A cold wind moves again through eastern Québec. No display, no grand announcement. Only a sign slipping between the spruces. Forteresse moves once more. Nine years of silence, nine since Thèmes Pour La Rébellion, and now this: a twelve-minute EP, a track in the snow pointing toward something larger.
The lineup has shifted. Athros has vanished from the fire. Monarque now stands at the front. Moribond devotes himself entirely to the melodic lines and leaves the bass behind. Nyctale takes over the depths. Cadavre keeps the pulse tight. Matrak weaves the second layer. A different body, the same drive, and the same frost that has moved through this music for two decades.
“À Couteaux Tirés” opens with wind, snow, creaking wood, hands above the fire, steel being prepared. Only after a minute and a half does the storm break loose: Cadavre’s unbroken rhythm, guitars letting their melancholy breathe in circles, keyboards moving beneath the surface. Monarque’s voice grinds differently than Athros’, yet the language remains familiar, carried by the same cold breath. The track drags itself through its own snow, slow and stubborn, without haste and without the need for a path. Small shifts in riffs, keyboards surfacing and receding, rhythmic accents that keep the cadence alive. Everything exhales that unmistakable Forteresse feeling that never needs explanation.
“Torpeur Hivernale” opens the landscape. Synths, cold, space. A journey through white emptiness, akin to Par Hauts Bois Et Vastes Plaines and the final breath of Thèmes Pour La Rébellion. Here the land itself speaks, and Forteresse listens as it always has.
The EP is short. It is a signal, not a conclusion. A forerunner to the album due in the first months of the new year. A blade drawn from its sheath to show its edge.
Within these twelve minutes lies everything Forteresse carries: winter, melancholy, tradition, the stubborn motion of a band that has never been in a hurry. The old force does not sleep; it growls again beneath the snow, warm enough to light the path toward the coming album. The lineup may shift, but the spirit remains unyielding, exactly what has always made Forteresse Forteresse.
À Couteaux Tirés is not a return. It is a warning. A breath taken before the storm.
⸸ Blackie ⸸
Available on Bandcamp
Conjured on January 10 2026