(English version below)
Funeral ontstond in 1994, in een periode waarin de Franse ondergrond nog ruw en onstuimig klonk. Hun eerste demo Black Flame of Unholy Hate uit 1995 zette meteen een scherpe stempel, en de daaropvolgende split‑demo met het onvolprezen Osculum Infame plaatste hen naast de meest compromisloze geesten van hun generatie. Daarna veranderde het project van gedaante, maar de kern bleef actief, alsof de oorspronkelijke geest zich bleef verplaatsen doorheen verschillende vormen.
Opus Satani Excelsi grijpt terug naar die eerste huid. De plaat klinkt alsof ze rechtstreeks uit het midden van de jaren ’90 is opgestaan. De drie nieuwe songs zijn gebouwd op riffs en een onuitgebracht nummer uit die tijd, en dat voel je in elke hoekige beweging. Funeral schrijft hier met dezelfde primitieve ademhaling als toen, alsof de tijd geen enkele invloed heeft gehad op hun instinct.
De grens tussen oud en nieuw vervaagt volledig. De zes heropgenomen nummers sluiten naadloos aan bij het materiaal dat pas recent werd voltooid. Alles ademt dezelfde kilte, dezelfde koppigheid, dezelfde zwartgeblakerde wilskracht. Enkele teksten kregen een nieuwe vorm, zodat ze passen binnen de visie die het project vandaag draagt. De aanpassingen vallen niet op; ze voelen alsof ze altijd zo bedoeld waren.
Het geluid is puur. Pure Black Metal, zonder franjes, zonder opsmuk. De gitaren schrapen als roestige messen, de drums slaan als vochtige keldermuren, en de stem klinkt alsof ze rechtstreeks uit 1994 werd opgevist. Diep in de mix zweven heerlijk ondersteunende synths, als een koude tocht die door een verlaten kapel waait. Geen bombast, enkel een ijzige sluier die de riffs nog scherper laat snijden.
Had ik een jaarlijst opgesteld voor 2025, dan stond deze CD hoog bovenaan. Opus Satani Excelsi voelt als een album dat dertig jaar onder de as heeft liggen wachten en nu eindelijk de kans krijgt om te branden. Funeral levert een werkstuk af dat geen uitleg nodig heeft. Het staat er, hard en onverzettelijk.
Het wrange besef blijft dat dit een eenmalige ontbranding is. Funeral keert terug, legt een plaat neer die klinkt alsof ze nooit zijn gestopt, en kiest daarna opnieuw voor de schaduw. Eén vonk, één felle lichtflits, en dan stilte. Precies daardoor blijft dit album nazinderen.
96/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Funeral came into being in 1994, at a time when the French underground still sounded raw and unruly. Their first demo Black Flame of Unholy Hate from 1995 immediately left a sharp mark, and the subsequent split demo with the highly regarded Osculum Infame placed them alongside the most uncompromising spirits of their generation. After that, the project changed shape, yet its core remained active, as if the original spirit kept moving through different forms.
Opus Satani Excelsi returns to that first skin. The album sounds as if it has risen straight out of the mid-1990s. The three new songs are built on riffs and an unreleased track from that era, and this is felt in every angular movement. Funeral writes here with the same primitive breathing as back then, as if time itself has had no influence on their instinct.
The boundary between old and new completely dissolves. The six re-recorded tracks flow seamlessly into the material that was only recently completed. Everything breathes the same coldness, the same stubbornness, the same charred willpower. Some lyrics were given a new form to align with the vision the project carries today. The changes do not stand out; they feel as if they were always meant to be this way.
The sound is pure. Pure black metal, without frills, without ornament. The guitars scrape like rusted blades, the drums strike like damp cellar walls, and the voice sounds as if it has been pulled straight out of 1994. Deep in the mix, subtle supporting synths drift by, like a cold draft moving through an abandoned chapel. No bombast, only an icy veil that makes the riffs cut even sharper.
Had I compiled a year-end list for 2025, this CD would have stood high at the top. Opus Satani Excelsi feels like an album that lay waiting beneath the ashes for thirty years and has now finally been allowed to burn. Funeral deliver a work that requires no explanation. It stands there, hard and unyielding.
The bitter realization remains that this is a one-time ignition. Funeral return, lay down a record that sounds as if they never stopped, and then choose the shadows once more. One spark, one fierce flash of light, and then silence. It is precisely for that reason that this album continues to resonate.
96/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Out of the Dungeon Records
Conjured on January 21 2026