(English version below)
Galghe – Bloed Eed Demo (2025)
Een mes. Een eed. Een leeg veld, nat van dauw en dood. Bloed Eed is geen demo. Het is een bezwering in vier hoofdstukken, uitgespuwd door een entiteit die spreekt met de tong van de Lage Landen. Hier geen namen, geen gezichten — alleen stemmen uit het veen.
‘Het Mes’ opent met ondergrondse geluiden: een krakende drempel tussen deze wereld en de volgende. Dan barst ‘Bloed Eed, Deel 1’ open — ruw, hakkend, met riffs die niet vooruit gaan maar zich ingraven, als botten in zompige aarde. Er zit iets Fins in die klank, maar het is geen imitatie: dit is geen hommage, dit is instinct. Een baslijn kronkelt als ingewanden rond een vloek, en de stem? Een schurend keelgeluid dat klinkt als een getuige die te veel heeft gezien.
In ‘Deel 2’ sijpelen de eerste tranen: trager, log, met slepende synths die geen sfeer bouwen maar die afbreken. Alles klinkt alsof het in een half ingestorte schuur werd opgenomen, ergens tussen velden en vergetenheid. En net als je denkt dat het voorbij glijdt, grijpt ‘Ze Vraten Hun Leiders’ je bij de keel: furieus, met riffs als touwslagen en drums als galop van een onheilspellend beest.
Er wordt niet geëxperimenteerd. Er wordt herinnerd. Aan pijnen, eden en offers die nog steeds dampen onder het gras.
Galghe – Stiers wreedheid en andere nare vertellingen (Demo 2025)
De aarde is niet stil. Ze fluistert. In Galghe’s tweede bezwering krijgen die stemmen vorm: vier nare vertellingen, getrokken uit de bodem van de Lage Landen. Geen fictie, maar overlevering. Geen songs, maar waarschuwingen.
‘Stiers Wreedheid’ opent akoestisch. Een gitaar, een stem, bijna kinderlijk in eenvoud — en dan: mes, bloed, weeën. De stier scheurt een zwangere buik open in 1647, en de muziek scheurt mee. Blastbeats, riffs als horens, een melodie die niet troost maar aankondigt. Het kind overleefde. De rest is verderf.
‘Blauwe Gerrit’ kruipt over de Veluwe. Een onzichtbare last, een geest op je schouders. Muzikaal klinkt dit als een vage herinnering aan Ulver of oude Enslaved, maar dan zonder mystiek: hier is enkel koude, modder en leegte. ‘Het Goddeloze Tolhuis’ is sneller, dreigender. Er zit iets thrashends in de riffs, een soort opgejaagde woede, alsof de spoken van het tolhuis zelf de instrumenten overnamen.
En dan ‘De Roggemoeder’. Slepend, dissonant, onrustig. Een waarschuwing voor kinderen, ooit verteld in het donker — nu opnieuw uitgespuwd via black metal die knarst, schuurt en verstikt. De drums rollen als donder over een veld waar geen leven meer groeit.
Geen enkele track probeert te behagen. Alles hier ademt noodzaak. Dit is geen tweede release. Dit is een volgende spreuk.
Conclusie:
Galghe is geen band. Galghe is een roep. Een kanaal waardoor bloed, verlies, land en geschiedenis zich opnieuw een weg naar boven banen. Bloed Eed is de grond. Stiers Wreedheid is wat daarboven gebeurt. Beide zijn deel van dezelfde stem.
Dit is muziek die niet wil bestaan in playlists of charts. Dit is zwart werk. Vergeten werk. En toch essentieel. Want zolang het land nog fluistert, zal Galghe antwoorden.
80/100
Blackie
English version
Galghe – Bloed Eed Demo (2025)
A knife. An oath. An empty field, wet with dew and death. Bloed Eed is not a demo. It is a conjuration in four chapters, vomited forth by an entity that speaks in the tongue of the Low Countries. No names. No faces — only voices rising from the peat.
‘Het Mes’ opens with subterranean sounds: a creaking threshold between this world and the next. Then ‘Bloed Eed, Deel 1’ erupts — raw, chopping, with riffs that don’t move forward but dig themselves in, like bones sinking into damp soil. There’s something Finnish in the tone, but it’s no imitation: this isn’t homage, it’s instinct. The bassline writhes like intestines around a curse, and the voice? A rasping snarl that sounds like a witness who has seen too much.
‘Deel 2’ lets the first tears seep in: slower, dragging, with sluggish synths that don’t build atmosphere but break it down. Everything sounds as though recorded in a half-collapsed barn, somewhere between fields and oblivion. And just when you think it’s fading, ‘Ze Vraten Hun Leiders’ grabs your throat: furious, with riffs like nooses and drums like the gallop of some doom-laden beast.
There is no experimentation here. Only remembrance. Of pain, of oaths, of sacrifices still steaming beneath the grass.
Galghe – Stiers wreedheid en andere nare vertellingen (Demo 2025)
The earth is not silent. It whispers. In Galghe’s second conjuration, those whispers take shape: four grim tales unearthed from the soil of the Low Countries. No fiction — but folklore. No songs — but warnings.
‘Stiers Wreedheid’ opens acoustically. A guitar, a voice, almost childlike in its simplicity — and then: knife, blood, contractions. A bull tears open the belly of a pregnant woman in 1647, and the music tears along with it. Blastbeats, riffs like horns, a melody that doesn’t soothe but forewarns. The child survived. The rest is ruin.
‘Blauwe Gerrit’ creeps over the Veluwe. An invisible burden, a ghost on your shoulders. Musically, it recalls fragments of Ulver or early Enslaved — but without mysticism: here, there is only cold, mud and void. ‘Het Goddeloze Tolhuis’ charges faster, more menacing. There’s something thrashy in its riffs, a sense of being hunted — as if the toll house spirits themselves possessed the instruments.
And then ‘De Roggemoeder’. Crawling, dissonant, restless. A warning once told in the dark to scare children away from the rye fields — now spat back out through black metal that scrapes, distorts and suffocates. The drums roll like thunder over fields where nothing grows anymore.
No track aims to please. Everything here breathes urgency. This is not a second release. This is a next incantation.
Conclusion:
Galghe is not a band. Galghe is a voice. A channel through which blood, loss, land and history claw their way back to the surface. Whoever speaks through it remains veiled. No names, no faces — only echoes, entangled with soil and ash.
Bloed Eed is the ground. Stiers Wreedheid is what unfolds above it. Both are part of the same voice. Of the same necessity.
This is music that doesn’t want to exist in playlists or charts. This is black labour. Forgotten work. And yet, essential. Because as long as the land still whispers, Galghe will answer.
80/100
Blackie
Under the seal of Merg en Been/Zwaertgevegt
Conjured on July 10 2025