(English version below)
Vocht sijpelt langs verweerde cryptewanden. Kaarsvet druipt traag over een gebarsten altaarsteen. Zwavel prikt in de longen terwijl uit de duisternis een bezwering opstijgt die de naam van God uit iedere steen probeert te schrapen. De zwarte mis begint opnieuw. Vijfentwintig jaar lagen Goatvomits eerste twee geschriften begraven: de titelloze demo uit 2000 en Chapel of the Winds of Belial, de legendarische EP uit 2001. Nuclear War Now! opent beide graftombes opnieuw en bundelt hun inhoud op één compilatie. De aarde kleeft nog aan de deksels.
Pan Daemon Aeon, Bestial Necroperversor of Traditional Goat Worship and Mockery en Hideous Abomination of the Perverted Temple of Necromancy. Drie namen. Drie vervloekingen. Vanuit de schaduw van Piraeus smeedden deze Grieken een wereld waarin zwavel, offerbloed, rottend wierookhout en de geur van kerken die in de nacht tot sintels vergaan de dienst uitmaken. Iedere letter druipt van dezelfde ziekelijke overgave die ook uit de muziek stroomt. Cult artiest Chris Moyen begrijpt die wereld als weinig anderen. Zijn lijkwagen rijdt dwars door een landschap waarin iedere klok voor de laatste keer luidt en iedere schaduw een demon verbergt.
Dan breekt de hel open.
Beherit hangt boven deze opnames als een demon die weigert terug te keren naar de afgrond. Iedere riff draagt dezelfde bedompte adem als The Oath of Black Blood. Iedere grom lijkt uit dezelfde vervloekte diepte omhoog te kruipen. De gitaren schuren als roestige haken over grafsteen, drums beuken als oorlogstrommels tegen de poorten van een ingestorte kathedraal en beide stemmen spuwen hun blasfemie uit met de overtuiging van bezetenen die iedere laatste rest menselijkheid hebben afgelegd. Aanbidding klinkt zelden zo compromisloos.
Goatvomit zoekt nergens naar schoonheid. De riffs hakken, sleuren en wurgen. Orgelklanken, klokgelui en bezweringen zweven tussen de erupties door als de rook van een offer dat al eeuwen blijft smeulen. De productie ademt vochtige aarde, schimmel en grafstof. Iedere toon lijkt gevangen in een ondergrondse kapel waar daglicht nooit een plaats heeft opgeëist.
Ook de teksten kennen slechts één evangelie. Satan regeert. Lucifer ontvangt de smeekbeden. Christus wordt bespuwd, priesters eindigen onder de laarzen van de bok en de heilige drie-eenheid verdwijnt onder een lawine van heiligschennis. Iedere zin draagt dezelfde primitieve kracht als de muziek zelf. Iedere vervloeking treft doel als een rituele dolk die zich diep in verrot hout boort.
Goatvomit schreef aan het begin van deze eeuw geen nieuw hoofdstuk binnen de black metal. Deze Grieken bewaakten een vuur dat elders langzaam uitdoofde. Vijfentwintig jaar later brandt dat vuur nog steeds met dezelfde zwarte gloed. Demo / EP voelt als een verzegeld manuscript waarvan de bladzijden aan elkaar kleven door offerbloed, demonisch zaad en opgedroogd kaarsvet. Wie de zegels verbreekt, hoort geen verleden. Onder de grafsteen beweegt nog altijd iets. En het ademt de naam Beherit uit als een laatste, eeuwigdurende godslastering.
⸸ Blackie ⸸
English version
Moisture seeps down weathered crypt walls. Candle wax slowly drips across a cracked altar stone. Sulphur stings the lungs as an incantation rises from the darkness, seeking to erase the name of God from every stone it touches. The black mass begins anew. For twenty-five years, Goatvomit’s first two scriptures lay buried: the self-titled demo from 2000 and Chapel of the Winds of Belial, the legendary 2001 EP. Nuclear War Now! reopens both tombs and unites their contents on a single compilation. The soil still clings to the lids.
Pan Daemon Aeon, Bestial Necroperversor of Traditional Goat Worship and Mockery, and Hideous Abomination of the Perverted Temple of Necromancy. Three names. Three curses. From the shadows of Piraeus, these Greeks forged a world ruled by sulphur, sacrificial blood, rotting incense wood, and the stench of churches collapsing into embers beneath the night sky. Every letter drips with the same diseased devotion that courses through the music itself. Cult artist Chris Moyen understands that world like few others. His hearse rolls across a landscape where every bell tolls for the last time and every shadow conceals a demon.
Then Hell breaks loose.
Beherit looms over these recordings like a demon refusing to return to the abyss. Every riff exhales the same suffocating breath as The Oath of Black Blood. Every growl crawls upward from the same accursed depths. The guitars scrape like rusted hooks dragged across gravestones, the drums hammer like war drums against the gates of a fallen cathedral, and both vocalists spew their blasphemy with the conviction of the possessed, stripped of every last trace of humanity. Worship has rarely sounded this uncompromising.
Goatvomit has no interest in beauty. The riffs hack, drag and strangle. Organs, tolling bells and ritual invocations drift between eruptions like the smoke of a sacrifice that has smouldered for centuries. The production breathes damp earth, mould and grave dust. Every note seems imprisoned within an underground chapel where daylight has never claimed dominion.
The lyrics recognise only one gospel. Satan reigns. Lucifer receives every supplication. Christ is spat upon, priests are crushed beneath the Goat’s hooves, and the Holy Trinity disappears beneath an avalanche of sacrilege. Every line carries the same primitive force as the music itself. Every curse strikes with the certainty of a ritual dagger driven deep into rotten wood.
At the dawn of the new millennium, Goatvomit never sought to carve out a new chapter in black metal. These Greeks chose to guard a flame that was slowly dying elsewhere. A quarter of a century later, that fire still burns with the same black radiance. Demo / EP feels like a sealed manuscript whose pages cling together with sacrificial blood, demonic seed and dried candle wax. Break the seals, and something beneath the gravestone still stirs. It exhales the name Beherit as one final, eternal act of blasphemy.
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Nuclear War Now!
Conjured on August 05 2026