(English version below)
De naam Hadopelagyal is ontleend aan de hadopelagische zone: een domein zes tot elf kilometer onder het zeeoppervlak, waar enkel druk, duisternis en stilte heersen. Haematophoryktos klinkt alsof het daar is opgedolven: een offer uit de diepste lagen, doordrenkt van bloed en leegte.
Acht bezweringen vormen dit werk. Hekla (Haemalharia, Necropolissebeht, Pale Spektre) laat gitaar, bas en stem samenvallen tot een roep die als een vloedgolf over alles heen spoelt, terwijl Augur (ex-Lihhamon, ex-Toxic Beast) het geheel voortstuwt met ritmische slagen die de adem uit de ruimte slaan. Het is black/death metal in zijn meest abysmale gedaante: verstikkend, chaotisch, maar gericht als een ritueel.
“Swarthseleniasmos” opent de poort: een maalstroom die onmiddellijk meesleurt. De eerste helft van het album bouwt zich op als een onafgebroken muur van dreiging, een trance die geen ontsnapping toelaat. In de tweede helft splijt “Invocation of Abomination’s Excrements” open met een moment van instorting, vooraleer opnieuw te ontbranden. “Stampede of Exsanguinated Stygian Hordes” groeit in stadia naar waanzin, elke fase een trede dieper in de afgrond.
Afsluiter “Halios Enthroned in Hyperdiluvian Kataklysmos” sleept negen minuten voort als een ceremonie waarin ambient-duisternis uitmondt in de laatste uitbarsting. Het slot verzegelt de plaat als een tombe die zich sluit boven wie luisterde, zonder rest, zonder ontsnapping.
Nereidean Seismic End klonk als een kruipgang door ondergrondse kanalen. Haematophoryktos manifesteert zich als een volledige rite: primair in klank, dwingend in vorm. Het zuigt leeg en laat achter als echo uit een trog waar geen menselijk oog ooit doordrong.
89/100
Blackie
English version
The name Hadopelagyal is drawn from the hadopelagic zone: a domain six to eleven kilometers beneath the ocean’s surface, where only pressure, darkness and silence reign. Haematophoryktos sounds as if it were unearthed from that abyss, an offering dredged from the deepest layers, drenched in blood and void.
Eight invocations shape this work. Hekla (Haemalharia, Necropolissebeht, Pale Spektre) fuses guitar, bass and voice into a flood that engulfs without reprieve, while Augur (ex-Lihhamon, ex-Toxic Beast) drives the rite with percussive blows that crush the air from the chamber. This is black/death in its most abyssal form: suffocating, chaotic, yet directed as ritual intent.
“Swarthseleniasmos” opens the gate: a maelstrom that seizes at once. The first half unfolds as an unbroken wall of dread, a trance with no escape. In the second half, “Invocation of Abomination’s Excrements” collapses into silence before igniting anew. “Stampede of Exsanguinated Stygian Hordes” advances in stages, each step a descent into madness, each progression a deeper fall.
Finale “Halios Enthroned in Hyperdiluvian Kataklysmos” drags for nine minutes as a ceremony where ambient shadow births the last eruption. The closing movement seals the work like a tomb clamping shut above the listener, without release, without return.
Nereidean Seismic End crept like a crawl through underground tunnels. Haematophoryktos manifests as a complete rite: primal in sound, unyielding in form. It drains, it devours, and leaves behind only the echo of a trench no human gaze has ever pierced.
89/100
Blackie
Under the seal of Amor Fati Productions
Conjured on September 20 2025