(English version below)
Uit kelders van roes en verval rijst een bezwering van zes hoofdstukken. For the Broken Hearts opent als een liturgie van melancholie en zelfvergiftiging: koortsige dromen worden gezalfd met wijn die naar gal smaakt, littekens prediken een evangelie van wanhoop, en in de hunkering naar verbranding wordt de wereld tot brandstapel verheven.
Old Brews of Perdition is een bacchanaal waarin het firmament zijn ingewanden uitstort. Dronkenschap wordt ritueel, demonen heffen de kelk en vloeken worden uitgespuwd op de sterloze nacht. Elk refrein is een toast op verlies, haat en bloed; een avondmaal opgedragen aan Satan zelf.
Götterdämmerung trekt zich terug in akoestische stilte. Frau Hölle spreekt, en de natuur wordt getransfigureerd tot Duivelse kathedraal. Bergen, eiken en wolken vormen de pijlers van een altaar waar dood wortel schiet. In deze korte incantatie worden jagers en bloedgoden aangeroepen, en wordt de aarde zelf tot graf.
Met Ride the Eternal Night begint het winterse hoofdstuk. De zon bloedt weg onder wolvenkaken, duisternis wordt tot soeverein gekroond, en stemmen van verderf wisselen elkaar af in proclamatie en braakzang. Corruptie is geloof, medelijden wordt veracht, waanzin en koorts zijn zalving.
Haunting Winter Darkness is een bezwerende neergang. Woede en verdriet bieden geen onderkomen, het lot is een dobbelsteen zonder uitkomst. De fles wordt tot dubbelganger, vriend en vijand tegelijk, terwijl de sneeuw dromen verstikt en de nacht zonder einde ademt.
Antikosmik Outlaws sluit af met een manifest. Ongebonden beesten rijden de Eeuwige Nacht in, gezangen stinken naar zwavel, en vuur wordt verheerlijkt als enige waarheid. In een litanie van verrotte stemmen wordt wanhoop vreugde, vernietiging absolutie, en de duisternis mythe.
De muziek klinkt als een reeks etterende wonden die opengekrabd worden met vervloekte tremoloriffs. Elke slag, elke uithaal is een spijker in het graf van troost. De stemmen krassen als roestige messen door het vlees van de songs heen, vol haat en wrange gal. Dit is black metal die bij momenten zwarter is dan zwart, ontdaan van elk spoor van verlichting. Een stroom van bezetenheid die geen ruimte laat voor lucht of licht. Deze bezwering werd in één adem vastgelegd, zonder herneming, alsof de band bezeten werd en de waanzin zichzelf uitbraakte in rauwe vorm, een trance die direct in klank werd gegoten zonder filter of genade.
Digitaal ontsloten via hun eigen Bandcamp, fysiek op cassette door Death Revelations en met een vinylversie die nog in de schaduw wacht: Poisonous Heathenism +rabid:antikosmik:madness+ draagt alle tekenen van een cultdocument. Het huis van Death Revelations heeft nog maar enkele zegels geopend, maar elk ervan bleek besmet met ware kracht. Na Sacris Ritus Vermes wordt ook Hæksenhamer als een nieuw merkteken van authenticiteit gebrandmerkt. Met deze uitgave bevestigt Death Revelations zijn instinct om enkel datgene te ontsluiten wat zwart, bezeten en echt is — een keurmerk dat steeds zeldzamer wordt, en des te waardevoller voor wie de roep van de afgrond wil volgen.
90/100
Blackie
English version
From cellars of intoxication and decay rises an incantation of six chapters. For the Broken Hearts opens as a liturgy of melancholy and self-poisoning: fevered dreams are anointed with wine tasting of gall, scars preach a gospel of despair, and in the yearning for immolation the world itself becomes a pyre.
Old Brews of Perdition erupts as a bacchanal in which the firmament spills its entrails. Intoxication becomes ritual, demons raise the chalice, and curses are spat upon the starless night. Every refrain is a toast to loss, hatred and blood; a communion offered to Satan himself.
Götterdämmerung withdraws into acoustic silence. Frau Hölle speaks, and nature itself is transfigured into a cathedral of the Devil. Mountains, oaks and sorrowful clouds form the pillars of an altar where death takes root. In this short incantation, hunters and blood gods are hailed, and the earth itself becomes a tomb.
With Ride the Eternal Night begins the wintry chapter. The sun bleeds beneath the jaws of wolves, darkness crowns itself sovereign, and voices of corruption alternate between proclamation and retching chant. Corruption is faith, pity is scorned, fever and madness are sacraments.
Haunting Winter Darkness descends into a bleak reverie. Rage and grief offer no shelter, fate is a dice that never grants release. The bottle becomes a doppelgänger, both enemy and companion, while snow smothers dreams and the eternal night exhales its breath.
Antikosmik Outlaws seals the work with a manifesto. Unbound beasts ride the Eternal Night, hymns reek of sulphur, and fire is worshipped as the only truth. In a litany of rotten voices despair becomes joy, destruction becomes absolution, and darkness becomes myth.
The music sounds like a series of festering wounds torn open with cursed tremolo incantations. Each strike, each phrase hammers a nail into the coffin of solace. The voices rasp like corroded blades through the flesh of the songs, steeped in hatred and bile. At times their black metal is blacker than black, stripped of any trace of light. A current of possession that allows no breath, no reprieve. This incantation was captured in a single breath, without reprise, as if the band were seized by madness itself and vomited forth the raw essence in unfiltered trance.
Released digitally through their own Bandcamp, physically on cassette by Death Revelations and with a vinyl version still lurking in the shadows, Poisonous Heathenism +rabid:antikosmik:madness+ bears all the marks of a cult document. The house of Death Revelations has opened only a handful of seals, yet each one has been infected with true force. After Sacris Ritus Vermes, Hæksenhamer is branded as another sigil of authenticity. With this release, Death Revelations confirms its instinct to unleash only what is black, possessed and real — a mark increasingly rare, and all the more precious for those who heed the call of the abyss.
90/100
Blackie
Under the seal of Death Revelations
Conjured on August 17