(English version below)
Uit de Toscaanse hitte keert een legioen terug dat sinds 1993 nooit buigt, nooit verzacht. Zeven jaar na Adversus opent Handful of Hate opnieuw de poorten: acht bezweringen die branden met de geest van de tweede golf, geslepen op dertig jaar Italiaanse discipline.
Soulless Abominations klinkt als een terugkeer naar de negentiger jaren, toen Goetia Summa (1995) en Qliphothic Supremacy (1997) de Scandinavische kilte naar het zuiden brachten. Nicola Bianchi en zijn legioen, versterkt door Aeternus (Dawn of a Dark Age) achter de drums en Iblis op bas, leveren gortdroge, razende precisie. De productie scheurt: afstandelijk, eruptief, meedogenloos. Waar de albums uit de jaren 2000 droog en luid klonken, ademt dit werk een razende maar verre gloed, gewelddadig en toch bezwerend, gestripped en riff-hongerig zoals de meest obsessieve Scandinavische black metal.
De eerste drie bezweringen slaan in als vuistslagen: harde black metal met een bijna oorlogszuchtige drive, gedreven door blaarwerkende agressie en dubbele bas die dreunt als hamerslagen. Als de band op snelheid zit zijn de tremolo riffs heerlijk, trillend, schurend, onophoudelijk. “Worlds Below” hamert het hardst, met double bass die de grond doet scheuren. Dan opent “Winter March” de wolken boven het kasteel, melodisch, dramatisch, met synths die zweven als koude adem tussen de slagen. De spanning verschuift, het album vindt een andere ademhaling. Hier toont de band dramatische terughoudendheid, een somber drijven tussen bewegingen, wolken die klaren boven de veste.
Vanaf “Age of Infamy (Grown in Starvation)” exploiteert de band deze opening met indrukwekkende gitaartechnieken. “Different – Distant – Apart” toont waar Handful of Hate altijd het scherpst brandt: melancholie als leidraad voor dramatiek, vormgegeven met een onverantwoordelijk niveau van agressie. Er komt altijd nog een riff, altijd nog meer riffs gestapeld in de laatste minuut of twee van elk nummer, een kenmerk dat teruggaat tot hun eerste demo. Melodieën beitelen zonder ooit te verzachten, orthodox en theatraal tegelijk. Het album bereikt hier zijn hoogtepunt. Afsluiter “Where Sanctity Rots” laat de kilte werken, koud, abrupt wegvallend, definitief. Het album eindigt koud, de gedachte blijft onvoltooid hangen.
Wraak in plaats van nostalgie. Handful of Hate bewijst dat de tweede golf een levende vlam blijft, authentiek en weigerend te buigen voor oppervlakkig herleven van wat nooit was. Soulless Abominations brandt met de intensiteit van 1349, de precisie van een technisch ritueel, gedreven door ijzeren discipline en haat. De band houdt vast aan die vonk uit 1997, terwijl ze decennia van strengheid en brutaliteit met zich meedraagt. Het meeste van de tijd blijft de aanval meedogenloos direct, elders stromen atmosfeer en melodie als donker water.
Acht bezweringen. Gortdroog. Dodelijk.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the Tuscan heat returns a legion that, since 1993, has never bent, never softened. Seven years after Adversus, Handful of Hate open the gates once more: eight incantations burning with the spirit of the second wave, honed by thirty years of Italian discipline.
Soulless Abominations sounds like a return to the 1990s, when Goetia Summa (1995) and Qliphothic Supremacy (1997) carried Scandinavian coldness southward. Nicola Bianchi and his legion, reinforced by Aeternus (Dawn of a Dark Age) on drums and Iblis on bass, deliver bone-dry, raging precision. The production tears at the edges: distant, eruptive, merciless. Where the albums of the 2000s sounded dry and loud, this work radiates a furious yet remote glow, violent and incantatory, stripped down and riff-hungry like the most obsessive Scandinavian black metal.
The first three incantations strike like clenched fists: hard black metal with an almost warlike drive, fueled by blistering aggression and double bass pounding like hammer blows. When the band accelerates, the tremolo riffs are relentless, vibrating, scraping, unceasing. “Worlds Below” hits hardest, its double bass tearing the ground apart. Then “Winter March” parts the clouds above the fortress, melodic and dramatic, with synths drifting like cold breath between the strikes. The tension shifts, the album finds another rhythm of breathing. Here the band shows dramatic restraint, a somber drifting between movements, clouds clearing above the stronghold.
From “Age of Infamy (Grown in Starvation)” onward, the band exploits this opening through impressive guitar work. “Different – Distant – Apart” reveals where Handful of Hate always burns sharpest: melancholy as a guiding force for drama, shaped with an irresponsible level of aggression. There is always another riff, always more riffs stacked into the final minute or two of each track, a trait reaching back to their first demo. Melodies carve without ever softening, orthodox and theatrical at once. Here the album reaches its peak. Closing piece “Where Sanctity Rots” lets the cold do its work, cold, abruptly cut short, final. The album ends cold, the thought left unfinished.
Vengeance instead of nostalgia. Handful of Hate prove that the second wave remains a living flame, authentic and refusing to bow to the superficial revival of what never truly was. Soulless Abominations burns with the intensity of 1349, the precision of a technical ritual, driven by iron discipline and hatred. The band clings to that spark from 1997 while carrying decades of severity and brutality within them. Most of the time the assault remains mercilessly direct; elsewhere atmosphere and melody flow like dark water.
Eight incantations. Bone-dry. Lethal.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Dusktone Records
Conjured on February 08 2026