(English version below)
HEL uit Sachsen-Anhalt liet slechts een kleine voetafdruk na in de underground: Into the Abyss, een demo uit 2013 die amper dertig cassettes telde, gevolgd door de Tempter EP in 2015. Daarna werd het stil. Elf jaar later brengt Blutmondsphaeren beide opnames voor het eerst samen op vinyl onder de titel The Serpents Call. Tien nummers, bijna vijftig minuten en de volledige nalatenschap van een Duits duo dat destijds grotendeels onder de radar bleef.
HEL was een duo, met T. op zang, gitaar en bas en N. achter de drums. N. is ook actief bij Thromos, een naam die eveneens opduikt binnen de kringen rond Blutmondsphaeren en Schattenkult.
Vooral Into the Abyss maakt duidelijk dat die vergetelheid weinig met de kwaliteit van het materiaal te maken had. De productie is rauw en korrelig, maar laat opvallend veel ruimte voor de instrumenten. Vooral N.’s drums staan heerlijk ver naar voren. Ze rollen en pompen als een onvermoeibare machine onder het riffwerk door en vormen haast evenzeer het gezicht van deze opname als de gitaren zelf. Ook de bas blijft geregeld duidelijk hoorbaar.
Daarboven trekt T. een spoor van venijnige tremoloriffs, met een krijs alsof zijn stembanden in vitriool werden gedrenkt. Geregeld verandert die uithaal in een meer declamerende, haast bezwerende voordracht. Het negen minuten durende Under the Serpent Sign zet meteen de toon, maar het is vooral wanneer HEL melodie in het primitieve geraamte laat kruipen dat deze demo zijn tanden werkelijk laat zien.
Black Hearts opent met een memorabele tremoloriff die zich meteen vastzet, om vervolgens weer rauwer en primitiever uit te halen. In Circle of Chaos komt die kant van HEL nog sterker naar boven. Sinister-melodieuze gitaarlijnen krijgen alle ruimte om uit te deinen, veranderen onderweg van gedaante en blijven rondwaren terwijl de drums onverstoorbaar voortpompen. Into the Abyss stijgt daar boven louter primitieve black metal uit: de melodieën temmen de agressie nergens, ze maken haar alleen verraderlijker.
Possession jaagt het tempo vervolgens flink omhoog. Bij momenten raast het nummer werkelijk vooruit, voortgestuwd door bezeten riffwerk en drums die hier opnieuw bijzonder goed uit de verf komen. Een heerlijke solo richting het einde zet nog een laatste snee voordat de demo zijn kaken sluit.
Twee jaar later klinkt Tempter anders. De drums hebben hun dominante positie wat prijsgegeven en het totaalgeluid is schraler en primitiever. De vertrouwde ingrediënten blijven aanwezig: tremolo’s, rauwe uitbarstingen en T.’s bezwerende stem, al worden de melodieën minder vaak zo lang uitgesponnen als op Into the Abyss. Daardoor grijpt deze tweede opname me niet voortdurend met dezelfde kracht.
Dat betekent allerminst dat de vlam verdwenen is. Zowel Luciferian Cult als Necromantic Nightmare worden op het juiste moment opengebroken door sterke, melodieuze solo’s. Die laatste kruipt aanvankelijk wat repetitiever vooruit, waarna de gitaar plots een heel ander licht over het nummer werpt.
Met Lightbringer wordt de poort nog eenmaal verder opengezet. De onheilspellend-melodieuze tremolo krijgt opnieuw ruimte om uit te waaieren en T.’s stem klinkt grilliger dan voordien: declamerend, kermend en kreunend. De duistere aantrekkingskracht die de beste momenten van de demo beheerste, is hier opnieuw voelbaar, al vervlakt het nummer richting het einde enigszins.
Van de twee oorspronkelijke opnames wint Into the Abyss voor mij dan ook duidelijk het pleit. Er zit iets onweerstaanbaars in die combinatie van rammelende rauwheid, prominent voortrollende drums en kronkelende melodieën die onderweg voortdurend van vorm veranderen. Tempter is grilliger en ruiger en mist op enkele plekken de diepste beet, maar bevat genoeg sterk materiaal om te begrijpen waarom beide opnames samen uit hun graf werden gehaald.
Blutmondsphaeren geeft met The Serpents Call de volledige nalatenschap van HEL een tastbare plek, ver voorbij het simpelweg samenpersen van twee oude opnames. Een demo die ooit in dertig exemplaren door de Duitse ondergrond zwierf en een inmiddels elf jaar oude EP krijgen eindelijk samen hun plaats op vinyl. Wat HEL destijds influisterde, blijft nu op vinyl nasissen.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
HEL from Saxony-Anhalt left only a small footprint in the underground: Into the Abyss, a 2013 demo limited to a mere thirty cassettes, followed by the Tempter EP in 2015. Then silence fell. Eleven years later, Blutmondsphaeren brings both recordings together on vinyl for the first time under the title The Serpents Call. Ten tracks, almost fifty minutes, and the complete legacy of a German duo that largely remained under the radar at the time.
HEL consisted of T. on vocals, guitar and bass, and N. behind the drums. N. is also active in Thromos, a name that likewise surfaces within the circles surrounding Blutmondsphaeren and Schattenkult.
Into the Abyss in particular makes it clear that this obscurity had little to do with the quality of the material. The production is raw and grainy, yet leaves a surprising amount of room for the instruments. N.’s drums especially sit deliciously high in the mix. They roll and pump like a tireless machine beneath the riffing, shaping the character of the recording almost as much as the guitars themselves. The bass also remains clearly audible at regular intervals.
Above it all, T. carves a trail of venomous tremolo riffs, his shriek sounding as though his vocal cords had been soaked in vitriol. At times, those shrieks give way to a more declamatory, almost incantatory delivery. The nine-minute Under the Serpent Sign immediately sets the tone, but it is when HEL allows melody to crawl into its primitive framework that the demo truly bares its teeth.
Black Hearts opens with a memorable tremolo riff that immediately burrows into the mind, before lashing out in a rawer and more primitive fashion. On Circle of Chaos, this side of HEL emerges even more strongly. Sinister melodic guitar lines are given ample room to swell, changing shape along the way and continuing to haunt the track as the drums pump relentlessly beneath them. It is here that Into the Abyss rises above mere primitive black metal: the melodies never tame the aggression, they only make it more treacherous.
Possession then drives the tempo sharply upwards. At times the track truly races forward, propelled by possessed riffing and drums that once again come brilliantly to the fore. A glorious solo towards the end delivers one final cut before the demo snaps its jaws shut.
Two years later, Tempter sounds different. The drums have surrendered some of their dominant position and the overall sound is leaner and more primitive. The familiar ingredients remain: tremolos, raw eruptions and T.’s incantatory voice, although the melodies are less often allowed to stretch out as extensively as on Into the Abyss. As a result, this second recording does not grip me with the same force throughout.
That certainly does not mean the flame has gone out. Both Luciferian Cult and Necromantic Nightmare are broken open at just the right moment by strong, melodic solos. The latter initially crawls forward in a somewhat more repetitive fashion, before the guitar suddenly casts an entirely different light over the track.
With Lightbringer, the gate is thrown open one last time. The ominous melodic tremolo is once again given room to fan out, and T.’s voice sounds more erratic than before: declaiming, wailing and groaning. The dark attraction that ruled the finest moments of the demo can be felt here once again, although the track loses some of its edge towards the end.
Of the two original recordings, Into the Abyss clearly wins out for me. There is something irresistible in its combination of rattling rawness, prominently rolling drums and twisting melodies that continually change shape along the way. Tempter is more erratic and rugged, missing the deepest bite in a few places, but contains more than enough strong material to understand why both recordings have now been exhumed together.
With The Serpents Call, Blutmondsphaeren gives HEL’s complete legacy a tangible home, going far beyond simply pressing two old recordings onto a single record. A demo that once circulated through the German underground in a mere thirty copies and an EP now eleven years old finally share their place on vinyl. What HEL whispered back then continues to hiss from the grooves today.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Blutmondsphaeren
Conjured on September 25 2026