(English version below)
Het is geen fluistering. Geen suggestie. Geen trage afdaling in duisternis, maar een val — messcherp, ongenadig, verzengend van woede en wanhoop. Confessing Darkness is de vierde langspeler van Imha Tarikat, en wat hier wordt blootgelegd is geen spirituele zoektocht, maar een openritsen van zenuwbanen.
Waar vorige platen nog momenten van opstand of zelfs hoop toelieten, is hier alles overgeleverd aan de roes. De bezetenheid die ooit zijdelings voelbaar was, is nu totaal. Niets wordt ingehouden. Zelfs de rituele vormen lijken weggebrand, achtergelaten als verbrande symbolen op een vloer vol as.
De motor achter dit alles blijft Kerem Yilmaz, alias Ruhsuz Cellât, wiens schreeuw geen theatrale pose is maar een storm vanuit het onderlichaam – rauw, vermoeid, manisch. Zijn zang is tegelijk de stem van de dader én van het offer. Naast hem: Jerome Reil, zoon van Kreator-legende Ventor, wiens drumpartijen niet enkel precisie uitstralen, maar een vorm van geweld die structureel werd. Hij timmert alles heerlijk dicht — zonder ruimte voor ontsnapping, zonder pauze tussen de slagen. Deze plaat leeft niet van chaos, maar van een vorm van georkestreerde zelfverbranding.
Wat zich ontvouwt is een hymne voor zij die niet alleen branden, maar ook toekijken hoe ze branden.
Het is moeilijk om Wicked Shrine niet apart te vermelden. De titel klinkt als iets heiligs dat ontheiligd werd — en precies dat hoor je ook. De riff klinkt als een wervelstorm vol glasscherven, en de zang scheurt de lucht als touwen over een ruwe steen. De dreiging is niet theatraal: ze voelt klinisch, berekend. Onmenselijk precies, maar dan wel als een dolk die weet waar het hart zit.
Another Failed Ritual doet denken aan een bloedoffer dat opnieuw geen antwoord kreeg. De opening sleept, ijl en zondig, maar mondt uit in eruptieve agressie die nergens hoop laat insijpelen. Het ritueel faalt — en juist daarom blijft men herhalen. Repetitie als wanhoopsdaad.
In Excellent Grief hoor je iets wat aan het einde van zijn touw bengelt. De gitaren wiegen, maar niet als troost. Meer als een galg die knikt. Er is zelfs een lach te horen, ergens ver op de achtergrond – een hysterisch, murwgelachen soort waanzin. De wanhoop is hier geen afgrond meer, maar een kamer waarin je al weken woont.
De titeltrack Confessing Darkness doet geen toegevingen. Geen versiering. Geen mystiek. Alleen overgave. De blastbeats lijken onafwendbaar, onmenselijk snel en strak, maar onder die storm ligt iets wat wringt – een echo van rouw, misschien, of wrok, of spijt. Maar het wordt nooit uitgesproken. Alleen de schreeuw blijft.
Chamber of Sin – je hoort het meteen: hier is geen ruimte voor genade. De zang is geen expressie meer maar een ontlading. Alsof iemand urenlang is stilgehouden en dan eindelijk, met een razernij die bijna lichamelijk wordt, begint te brullen tegen de muren.
Ergens in Horns in the Smoke voel je een andere energie: het gas gaat open, en wat eerst melancholie leek, verandert in snelheid en drift. De melodie is er — maar ligt begraven onder een laag puin en verwrongen intentie. Dit is geen euforie, dit is de smeulende herinnering aan iets dat ooit leefde. En nu, verbrand.
Memoria Dei – Profanity and Devil is trager, log, als een processie op blote knieën. Maar de drums zijn zwaarder, en de vocalen klinken als gal door een grafkamer. Er wordt hier geen lof gebracht aan iets goddelijks. Wat rest, is godslastering zonder rebellie: een zuiveringsritueel dat niemand nog dient.
Pitch Black Reflection is het moment waarop alles tegelijk lijkt te bewegen: drums als oorlogsmachines, gitaren als kettingen, stemmen als scherven van een verdwenen zelf. Alles echoot — maar niets keert terug. Je hoort een muur van geluid, maar als je goed luistert, hoor je ook iets anders: de stilte van iets dat niet meer reageert.
En dan: afsluiting. The Day I Died – Reborn into Flames voelt niet als bevrijding, eerder als capitulatie aan een kracht die je nooit begreep. Alles barst. Alles brandt. Maar het is een steriele vlam, kil, wit, zonder warmte. De zon gaat niet onder — ze weigert simpelweg te verschijnen.
En toch, als alle vlammen zijn gestild en het graf zich sluit, klinkt er nog iets na. Op sommige versies hoor je als epiloog een cover van Thin Lizzy’s The Sun Goes Down. Maar verwacht geen eerbetoon: Imha Tarikat ontleedt het origineel, stript het van ziel en sentiment, en hersmeedt het als zwarte elegie. Wat ooit melancholie was, wordt hier ontheiliging — een laatste ademtocht van een lichaam dat nooit in vrede heeft gelegen.
Confessing Darkness is geen plaat die je vaker beluistert om haar te begrijpen. Ze eist meerdere luisterbeurten omdat ze telkens een andere wonde opentrekt. Er is geen melodie die je meeneuriet. Alleen littekens die je herkent als van jezelf.
85/100
Blackie
English version
This is not a whisper. Not a suggestion. Not a slow descent into darkness, but a fall — razor-sharp, merciless, seething with rage and despair. Confessing Darkness is Imha Tarikat’s fourth full-length, and what is exposed here is no spiritual quest, but the unzipping of nerve endings.
Where previous albums left room for resistance or even glimmers of hope, here everything is surrendered to the trance. The possession that once hovered beneath the surface is now absolute. Nothing is held back. Even ritual forms seem scorched, abandoned like burnt sigils on a floor of ash.
At the heart of it all remains Kerem Yilmaz, aka Ruhsuz Cellât, whose scream is no theatrical stance but a storm from the gut — raw, exhausted, manic. His voice is both executioner and victim. Beside him stands Jerome Reil, son of Kreator’s Ventor, whose drumming doesn’t just radiate precision but enforces a kind of structural violence. He seals every crack with devastating control — leaving no room to escape, no breath between the blows. This is not chaos. It’s orchestrated self-immolation.
What unfolds is a hymn for those who don’t just burn — but watch themselves burn.
Wicked Shrine demands attention. The title alone sounds like something sacred desecrated — and that’s exactly how it feels. The riff is a storm of shattered glass, the vocals tear through the air like rope against stone. The threat here is not theatrical — it’s calculated. Inhumanly precise, like a blade that knows exactly where to strike.
Another Failed Ritual feels like a blood offering that once again receives no answer. The opening drags, pale and sinful, before bursting into eruption. The ritual fails — and therefore must be repeated. Repetition as desperation.
In Excellent Grief, something hangs at the end of its rope. The guitars sway, but not as comfort — more like a nodding gallows. Somewhere in the background, a laugh echoes — hysterical, cracked, broken. Despair is no longer an abyss, but a room you’ve been locked in for weeks.
The title track Confessing Darkness offers no ornaments, no mysticism — only surrender. The blastbeats are relentless, mechanically fast and tight, but beneath the storm something twists — a trace of grief, perhaps resentment or guilt. It’s never spoken. Only screamed.
Chamber of Sin leaves no doubt. The vocals are not expression anymore, but release. As if someone has been held silent for hours, then suddenly erupts — violently, bodily.
In Horns in the Smoke, another current pulses. The gas pedal hits the floor. What first felt melancholic turns to sheer velocity. The melody is there — but buried under rubble and fractured intent. No ecstasy. Only the smoldering ruin of what once lived.
Memoria Dei – Profanity and Devil is slower, heavier — a procession on raw knees. But the drums hit harder, and the vocals are bile in a tomb. There’s no praise here. Only blasphemy without rebellion: a cleansing ritual that serves no one.
Pitch Black Reflection is where everything moves at once: drums like war machines, guitars like chains, voices like fragments of a vanished self. You hear a wall of sound — but if you listen closely, you also hear silence. The silence of something that no longer responds.
And then: the ending. The Day I Died – Reborn into Flames doesn’t feel like liberation, but surrender to a force never fully understood. Everything breaks. Everything burns. But it’s a sterile flame, cold, white, without warmth. The sun doesn’t set — it simply refuses to rise.
And still, when the fire is gone and the tomb sealed, something lingers. On some editions, a final breath remains: a cover of Thin Lizzy’s The Sun Goes Down. Don’t expect tribute. Imha Tarikat strips the original bare, tears out its soul, and recasts it as a black elegy. What once was melancholy now becomes desecration — the last breath of a body that never found peace.
Confessing Darkness is not an album you return to for understanding. You return because it opens different wounds each time. There are no melodies to hum. Only scars you recognize as your own.
85/100
Blackie
Under the seal of Prophecy Productions
Conjured on July 5 2025