(English version below)
Kerkerengel is een van de vele gezichten van de onvermoeibare Fin Vrajitor. Naast Warmoon Lord en de duistere dungeon synth van Old Sorcery vormt dit project de ruwste uithoek van zijn muzikale universum. Na het indrukwekkende …From a Dishonoured Grave keert hij terug met Raadon unia, een tweede langspeler die door de band zelf wordt omschreven als “a maniacal hate meditation captured on tape.” Weinige omschrijvingen vatten de geest van een album zo treffend samen.
Vanaf de eerste tonen hangt een verstikkende beklemming over de plaat. De productie voelt nog schraler en ongenadiger aan dan op het debuut. De drums liggen diep onder de gitaarmuur begraven en klinken als verre slagen vanuit een dichtgemetselde grafkamer. Ze houden het geheel in beweging, terwijl de schurende gitaren en raspende vocalen de luisteraar langzaam omsluiten met een muur van ruis en ontbinding.
De ware onrust komt echter van de synthesizers. Hun rol reikt veel verder dan het scheppen van sfeer. Ze verschijnen als spookachtige verschijningen die zich tussen de riffs bewegen, onwerelds, vervormd en ronduit beangstigend. Soms klinken ze alsof ze vanuit een andere werkelijkheid binnendringen, soms lijken ze de muziek langzaam uit haar voegen te trekken. Op zulke momenten lijkt Raadon unia zich volledig los te rukken uit elke aardse logica en af te dalen in een bezeten visioen waarin koorts, waanzin en droom één onontwarbare massa vormen. Werkelijkheid en hallucinatie zijn er nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden.
Onder die korrelige geluidsmuur schuilt tegelijk een verrassend doordachte opbouw. De riffs geven zich zelden onmiddellijk prijs. Elke luisterbeurt legt nieuwe contouren bloot die tijdens de vorige nog volledig door de ruis werden opgeslokt. Juist daardoor groeit de plaat langzaam uit tot een obsessie. De haatmeditatie waarover de band spreekt ontvouwt zich steeds verder, alsof elke draaibeurt de luisteraar dieper een bezwering binnen trekt waarvan geen terugkeer mogelijk is.
Over de volledige opname hangt bovendien een geest van vervreemding die sterk doet denken aan de obscure Franse blackmetalscene van de jaren negentig. Waanzin, mystiek en desoriëntatie vloeien samen tot dezelfde ziekelijke atmosfeer die ook toen door de underground spookte. Kerkerengel eigent zich die geest toe en laat haar verder rondwaren in een wereld die volledig de zijne is.
Van Procession of Martyrs tot The Varcolaci Pentagram houdt Kerkerengel de spanning onafgebroken vast. De composities vloeien haast ongemerkt in elkaar over en vormen één lange afdaling waarin dood, ontbinding en droombeelden voortdurend van gedaante veranderen. Het titelnummer voelt daarbij als het verstilde oog van de storm: een kort moment waarop de koortsdroom haar adem inhoudt voordat ze opnieuw alle richting verliest.
Met Raadon unia bevestigt Vrajitor dat Kerkerengel veel meer is dan een zijproject. Kerkerengel heeft zijn eigen universum geschapen, waarin rauwe black metal wordt vervormd tot iets wat zich nauwelijks laat omschrijven. De plaat schuurt, verontrust en desoriënteert, terwijl de spookachtige synthesizers als onverklaarbare schimmen door de geluidsmuur blijven dwalen. Lang nadat de laatste tonen zijn uitgestorven, blijft die maniakale haatmeditatie in stilte verder woekeren.
86/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Kerkerengel is one of the many faces of the tireless Finnish musician Vrajitor. Alongside Warmoon Lord and the shadowed dungeon synth of Old Sorcery, this project represents the rawest corner of his musical universe. Following the impressive …From a Dishonoured Grave, he returns with Raadon unia, a second full-length the band describes as “a maniacal hate meditation captured on tape.” Few descriptions capture the spirit of an album this accurately.
From the opening moments, a suffocating sense of oppression settles over the record. The production feels even barer and more merciless than on the debut. The drums lie buried deep beneath the wall of guitars, sounding like distant blows echoing from a long-sealed crypt. They keep the music in motion while the abrasive guitars and rasping vocals slowly engulf the listener in a wall of noise and decay.
The true unrest, however, comes from the synthesizers. Their role extends far beyond creating atmosphere. They emerge as ghostly apparitions drifting between the riffs—otherworldly, distorted and deeply unsettling. At times they seem to intrude from another reality; at others they slowly tear the music apart from within. In those moments, Raadon unia appears to break free from all earthly logic, descending into a possessed vision where fever, madness and dreams merge into one inextricable mass. Reality and hallucination become almost impossible to distinguish.
Beneath that grainy wall of sound lies a surprisingly thoughtful construction. The riffs rarely reveal themselves at first encounter. Every listen uncovers new contours that had previously been swallowed by the noise. That is precisely why the album gradually grows into an obsession. The hate meditation spoken of by the band unfolds ever further, as though each spin draws the listener deeper into a conjuration from which there is no return.
A spirit of alienation also hangs over the entire recording, strongly recalling the obscure French black metal underground of the 1990s. Madness, mysticism and disorientation converge into the same diseased atmosphere that haunted that scene. Kerkerengel embraces that spirit and lets it continue to wander through a world entirely its own.
From Procession of Martyrs to The Varcolaci Pentagram, Kerkerengel sustains the tension without interruption. The compositions flow almost imperceptibly into one another, forming a single descent where death, dissolution and dream visions constantly change shape. The title track feels like the calm eye of the storm, a brief instant in which the fever dream holds its breath before once again losing all sense of direction.
With Raadon unia, Vrajitor confirms that Kerkerengel is far more than a side project. Kerkerengel has forged its own universe, where raw black metal is transformed into something that defies easy description. The album scrapes, disturbs and disorients, while the ghostly synthesizers continue to wander through the wall of sound like inexplicable spectres. Long after the final notes have faded, that maniacal hate meditation continues to fester in silence.
86/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Bandcamp
Conjured on July 27 2026