(English version below)
Likno is een duo uit het noorden van Griekenland, een streek waar de wind harder snijdt dan de zon verwarmt. Uit die randzone tussen stilte en kilte komt hun tweede full-length Summit and Trench, opnieuw uitgebracht via WolfKult Religion. Het album voelt als een laag die al onder het debuut aanwezig was en nu pas door het oppervlak breekt. Vanaf de eerste seconden wordt duidelijk dat Likno dieper afdaalt, trager beweegt en kiest voor een vastberadenheid die elke menselijke aarzeling achter zich laat.
Ondanks hun afkomst klinkt Likno hier minder Grieks dan ooit. Waar het debuut nog sporadisch ruimte liet voor melodie en grandeur, is dat palet nu grotendeels uitgedund. Wat overblijft is een kille Noordse kern, stevig verankerd in de geest van de jaren negentig. Noorse black metal fungeert hier als klankdiscipline en structureel uitgangspunt. Plaatsgebonden identiteit speelt geen rol; herhaling, kou en discipline bepalen de contouren.
De plaat bestaat uit drie lange composities die elk ruim boven de tien minuten reiken zonder hun spanning te verliezen. Het tempo ligt bewust lager dan op Likno, waardoor de muziek zich kan vastzetten en verdiepen. Riffs worden herhaald tot ze hun herkenbaarheid afleggen. Keyboards openen de klank en vergroten de ruimte zonder verzachting of ornament. De warmte van heavy metalachtige passages is volledig verdwenen; wat resteert is een kou die zich langzaam vastzet en verlamt.
From Summit to Trench zet die toon onverbiddelijk. Een minimalistisch riffmotief vormt de ruggengraat van het nummer en schuift met minimale verschuivingen vooruit. De vocalen zijn scherper en verder naar achter geplaatst, als een aanwezigheid die door de muziek heen waart. Wanneer de toetsen binnendringen, doen ze dat met een gewicht dat groter aanvoelt dan op het debuut, precies door hun spaarzame inzet. Het slot, gedragen door sobere akoestische resonantie, voelt als het verdwijnen van houvast.
Turning the Blind Eye brengt meer beweging. Het nummer opent dwingender en ontvouwt zich in golven van spanning en beheersing. Hier krijgt de muziek een epische lading met bij wijlen Bathoryaanse eigenschappen: zwaarte, tragiek en gedragen momentum. De melodieën reiken breed zonder verheffing, gestuurd door drums die de druk opbouwen. Alles staat in het teken van accumulatie, tot de muziek zichzelf overstijgt zonder uitbarsting.
Met Telma wordt elke vorm van metal opgeheven. De black metal valt weg en maakt plaats voor een uitgestrekte ambientruimte waarin herhaling en koude melodieën de tijd doen oplossen. Wat blijft hangen is een leegte die zich niet laat invullen en niet vraagt om terugkeer.
Likno heeft hun geluid uitgekleed tot de essentie en die essentie tot het uiterste uitgerekt. Wat ontstaat is een werk dat zich traag vastzet en bezit neemt. Deze plaat opent zich uitsluitend door duur en volharding.
80/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Likno is a duo from the north of Greece, a region where the wind cuts harder than the sun ever warms. From that boundary zone between silence and cold emerges their second full-length Summit and Trench, once again released through WolfKult Religion. The album feels like a layer that already existed beneath the debut and has now finally broken through the surface. From the first seconds onward it becomes clear that Likno descends further, moves slower, and commits to a determination that leaves all human hesitation behind.
Despite their origin, Likno sounds less Greek here than ever before. Where the debut still allowed occasional space for melody and grandeur, that palette has now been largely stripped away. What remains is a cold Northern core, firmly anchored in the spirit of the 1990s. Norwegian black metal functions here as a discipline of sound and a structural foundation. Place-bound identity carries no weight; repetition, cold and discipline define the contours.
The album consists of three long compositions, each extending well beyond the ten-minute mark without losing tension. The tempo is deliberately lower than on Likno, allowing the music to settle and deepen. Riffs are repeated until they shed recognisable form. Keyboards open the sound and expand the space without ornament or softening. The warmth of heavy metal-inflected passages has disappeared entirely; what remains is a cold that slowly sets in and paralyses.
From Summit to Trench establishes this direction without compromise. A minimalist riff motif forms the backbone of the piece and advances through minimal shifts. The vocals are sharper and pushed further back in the mix, present as a wandering presence within the music. When the keyboards enter, they carry greater weight than on the debut, intensified by their sparse deployment. The closing section, shaped by restrained acoustic resonance, feels like the loss of footing.
Turning the Blind Eye introduces increased motion. The track opens with greater insistence and unfolds in waves of tension and control. Here the music acquires an epic charge marked at times by Bathoryan qualities: weight, tragedy and sustained momentum. The melodies extend broadly without elevation, driven by drums that build pressure. Everything moves toward accumulation, until the music surpasses itself without eruption.
With Telma, every form of metal is suspended. Black metal recedes and gives way to an expansive ambient space in which repetition and cold melodic layers dissolve time. What lingers is a void that resists occupation and carries no impulse toward return.
Likno has stripped their sound down to its essence and stretched that essence to its limit. What emerges is a work that settles slowly and takes hold. This record opens itself only through duration and endurance.
80/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of WolfKult Religion
Conjured on January 27 2026
