(English version below)
Uit België herrees een gezelschap dat in stilte lag sinds 2019, toen een split met Häxenzijrkell nog de laatste ademtocht was. In de zomer van datzelfde jaar werd The Devil’s Bridge reeds opgenomen, zes jaar sluimerend in de diepte alvorens Amor Fati het ritueel openbaarde. Zeven bezweringen, drieënveertig minuten, een werk dat geen verzameling songs vormt maar een altaar boven de afgrond, opgedragen aan Lucifer, aan de Slang, aan de Zwarte Vlam.
Het openingsduo A Malignant Encounter – The Servant en A Malignant Encounter – The Master zet de toon: gitaarstormen die opdoemen als sinistre tremolo’s, drums die als knuppels neerkomen, vocalen die vervellen tot onmenselijk gegil. Het is een ontmoeting in twee gedaanten, dienstbaar en heersend, wringend tussen trance en chaos, opgevoerd tot een bezeten climax.
Cacodaemon rijst als delirium, een dichte draaikolk van wreedheid waarin de bas haar giftige draden weeft. Het ritueel jaagt de luisteraar naar de rand van verstikking, alvorens Sum Quod Eris nog dieper de brandende kern opent: dissonant, vurig, een visioen van wat zal komen, uitgeschreeuwd met martelende intensiteit.
Grim Vengeance ontlaadt zich als een woeste storm, de riffs hoekig en rauw, de ritmes als een koortsige dans die botst tegen de grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen. Mother of Abominations ontvouwt zich trager, zwaarder, maar even kwaadaardig, met melodieën die knetteren als vonken in de duisternis en vocalen die de naam van de Moeder fluisteren als een ketterse liturgie.
De titeltrack sluit af met een bezwering die het vlees van de geest scheidt. Hier treedt Kark van Dødsengel binnen, zijn stem geen instrument meer maar de Duivel zelf die spreekt. Het is geen evocatie, het is incarnatie: de brug stort zich in de leegte, de luisteraar wordt meegesleurd.
The Devil’s Bridge is een necromantie in zeven fasen. De opname die zes jaar sluimerde werd herboren als een graftombe die zich opent en een pad toont naar de diepte. LVTHN weeft tremolo’s als bezweringen, vocalen als demonische roepen, drums als offers die op een zwart altaar neerkomen. Het resultaat is een wapen dat geest en lichaam splijt. Hier spreekt Lucifer, hier raast de Zwarte Vlam, hier wordt de luisteraar losgemaakt van elke illusie. Wanneer Kark de titeltrack bezielt, wordt de brug een werkelijkheid: een doorgang naar de leegte, een rite van incarnatie. Dit werk is een sleutel die opent naar een nacht zonder einde.
90/100
Blackie
English version
From Belgium rises a congregation that had lain silent since 2019, when a split with Häxenzijrkell marked their last breath. In the summer of that same year, The Devil’s Bridge was already recorded, left to slumber in the depths for six years before Amor Fati unveiled the rite. Seven invocations, forty-three minutes, a work that is not a collection of songs but an altar above the abyss, dedicated to Lucifer, to the Serpent, to the Black Flame.
The opening pair A Malignant Encounter – The Servant and A Malignant Encounter – The Master set the tone: guitar storms rising as sinister tremolos, drums striking down like clubs, vocals shedding into inhuman screams. It is an encounter in two guises, servile and sovereign, writhing between trance and chaos, driven into a frenzied climax.
Cacodaemon emerges as delirium, a dense whirlpool of cruelty in which the bass spins its poisonous threads. The ritual drives the listener to the edge of suffocation, before Sum Quod Eris opens the burning core even deeper: dissonant, fiery, a vision of what is to come, screamed with tormenting intensity.
Grim Vengeance unleashes itself like a furious storm, the riffs jagged and raw, the rhythms a feverish dance colliding against the limits of endurance. Mother of Abominations unfolds slower, heavier, yet just as malign, with melodies crackling like sparks in the darkness and vocals whispering the Mother’s name as a blasphemous liturgy.
The title track closes with an incantation that tears flesh from spirit. Here Kark of Dødsengel enters, his voice no longer an instrument but the Devil himself speaking. This is not evocation, it is incarnation: the bridge collapses into the void, the listener dragged along.
The Devil’s Bridge is a necromancy in seven phases. The recording that slumbered for six years is reborn as a tomb opening to reveal a path into the depths. LVTHN weave tremolos as enchantments, vocals as demonic cries, drums as offerings falling upon a black altar. The result is a weapon that splits body and spirit. Here speaks Lucifer, here rages the Black Flame, here the listener is torn free from every illusion. When Kark possesses the title track, the bridge becomes reality: a passage into the void, a rite of incarnation. This work is a key that unlocks a night without end.
90/100
Blackie
Under the seal of Amor Fati Productions
Conjured on September 10 2025