(English version below)
Sinds 2015 opereert Malefica vanuit Duitsland, een duistere kern die doorheen de jaren gestaag haar eigen pad uitzette. Na de debuut-EP Ancient Burial Mounds in 2016 en het volle album Sabbath of Darkness in 2020 keert de band terug met een nieuwe verschijning, kort maar allesverzengend, en voor het eerst versterkt met Spaans bloed: twee eigen composities en een omzwering van Samaels klassieker Worship Him, samen amper tweeëntwintig minuten die zich echter voelen als een volledige rite.
Het openingsfragment is geen inleiding, het is een aanroeping. Een stem uit een vergeten heksenproces weerklinkt, archaïsch en plechtig, een beschuldiging van Walpurgisnacht-rituelen, een pact met de duivel, een gebroken bloedeed, verraad aan de coven. Voor de eerste noot van The Night of Paralysis klinkt, is de sfeer al vergiftigd. Wanneer de gitaren van M. dan toch losbarsten, is het met een schurende hardheid die niets siert en alles verminkt, een rauwheid die wie Lunar Chalice en Spectral Whisper kent zal herkennen als vertrouwd terrein. Noxathra’s ritme is oorlogszuchtig en zwaar, de bas ronkt als een verstoorde grond onder de voeten, terwijl subtiele toetsen zich onder het geheel nestelen en het ritueel karakter verdiepen zonder het ooit te overheersen. Halverwege het nummer breekt die spanning open: de synths nemen het over, kort maar doeltreffend, en duwen het geheel nog dieper in het obscure.
Lucifogo, de jongste aanwinst van de bezetting en bekend van Messe de Minuit, betreedt hier voor het eerst het rijk van Malefica. Zijn stem, afwezig op de vorige verschijningen, draagt de rite verder waar de instrumenten haar hebben achtergelaten, primitief en overtuigend tegelijk, een verlossende kracht, een kwaadaardige aanwezigheid die zich moeiteloos in het oude lichaam van Malefica nestelt. De titeltrack zet die lijn onverminderd voort, donkerzwarte black metal die zich niet bekommert om verfijning en net daardoor haar doel treft.
De afsluiter, een vertolking van Samaels Worship Him, is nauwelijks als cover te herkennen. Malefica absorbeert het nummer volledig in hun eigen taal, zodat het zich naadloos voegt naar wat voorafging, als een organisch onderdeel van hetzelfde ritueel. Wie de wortels kent, herkent de geest van Samael en Necromantia, die Malefica plooit naar hun eigen, Spaans-Duitse duisternis.
Drie nummers, tweeëntwintig minuten, geen seconde te veel. The Coming of the Entity is een oproep die zich niet herhaalt en dat ook niet hoeft.
88/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Since 2015, Malefica has operated from Germany, a dark core that has steadily carved out its own path through the years. Following the debut EP Ancient Burial Mounds in 2016 and the full-length Sabbath of Darkness in 2020, the band returns with a new manifestation, brief yet all-consuming, and for the first time strengthened by Spanish blood: two original compositions and a conjuration of Samael’s classic Worship Him, barely twenty-two minutes altogether, yet somehow carrying the weight of a complete rite.
The opening fragment is no introduction; it is an invocation. A voice from a forgotten witch trial resounds, archaic and solemn, an accusation of Walpurgis Night rituals, a pact with the Devil, a broken blood oath, betrayal of the coven. Before the first note of The Night of Paralysis sounds, the atmosphere has already been poisoned. When M.’s guitars finally erupt, they do so with an abrasive harshness that adorns nothing and mutilates everything, a rawness that those familiar with Lunar Chalice and Spectral Whisper will immediately recognise as familiar territory. Noxathra’s rhythm is warlike and heavy, the bass rumbles like disturbed ground beneath the feet, while subtle keyboards burrow beneath it all, deepening the ritual character without ever overpowering it. Halfway through the track, that tension breaks open: the synths take over, briefly but effectively, pushing everything even deeper into obscurity.
Lucifogo, the latest addition to the line-up and known from Messe de Minuit, enters the realm of Malefica here for the first time. His voice, absent from the previous manifestations, carries the rite onward where the instruments have left it, primitive and convincing at once, a liberating force, a malevolent presence that effortlessly settles into the old body of Malefica. The title track continues along the same path without restraint, pitch-black black metal unconcerned with refinement and hitting its mark precisely because of it.
The closing track, a rendition of Samael’s Worship Him, is barely recognisable as a cover. Malefica completely absorbs the song into their own language, allowing it to merge seamlessly with what came before, as an organic part of the same ritual. Those who know the roots will recognise the spirit of Samael and Necromantia, which Malefica bends into their own Spanish-German darkness.
Three tracks, twenty-two minutes, not a second too much. The Coming of the Entity is a summoning that does not repeat itself, nor does it need to.
88/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Blackseed Productions
Conjured on August 21 2026