(English version below)
Oslo ademt duisternis. Malum – Latijn voor het kwaad – verrees er in 2020 uit de Noorse ondergrond als een entiteit die zichzelf nooit hoefde te rechtvaardigen. Geworteld in de kille tradities van de tweede golf van de black metal, gevormd door modern existentialisme en nihilisme, heeft de band een pad gebaand door het Noorse ondergrondse met rauwe intensiteit en filosofische diepgang.
Dit is black metal, gedreven door woede. From the Voids is een meedogenloze observatie van een wereld die gebroken is, donker en hol. Die woorden zijn geen poëtische versiering. Ze zijn de blauwdruk. Malum worstelt niet met het nihilisme. Malum heeft het omarmd als enige eerlijke positie. De band richt die blik nu voorbij introspectie, naar buiten, naar de wereld die het verdiend heeft.
De productie dient de duisternis. Rauw, afstandelijk, doelbewust ongepolijst. De gitaarlagen schuiven over elkaar, traag en onvermijdelijk. Tremolo riffs rijzen op en lossen op voor ze volledig gevormd zijn, trillend, schurend, nooit rustend. De akkoorden zijn mineur, koud, resonerend. De baspartijen dreunen diep onder alles, aarde die wijkt. De drums volgen hun eigen wet: geen spektakel, geen vertoon, enkel druk. Constante, onaflatende druk. De vocalen dalen af vanuit de diepte, gortdroog, gorgelend, meer rituele aanroeping dan zang. Ze verdwijnen in de mix op momenten, worden onderdeel van de atmosfeer, een stem die oplost in de leegte waarover ze zingt. De vergelijking met Mgła is niet misplaatst: dezelfde meesleurende atmosfeer, dezelfde hypnotische gitaartexturen die de luisteraar volledig omhullen.
Stare into Darkness opent als een langzame mars. De gitaren huilen voor de eerste minuut voorbij is, scheurend, bijtend, zonder genade. Ignorance Made Bliss gloeit donkerder: melodische lijnen die opkomen als sintels onder as, warm en dodelijk tegelijk. Dan komt In Gloom II, het kloppende hart van dit album. Zeven minuten. Het begint in mist en eindigt in instorting. De dubbele bas scheurt de grond open. De gitaren branden, rillen, herhalen hun motief tot het in het vlees gegrift is.
De tweede helft graaft verder. Deranged and Depraved draagt zijn titel met overtuiging, zes minuten ontregeling die de luisteraar geen houvast bieden. Hollow is precies wat de naam belooft: een leegte die klinkt, en het diepste punt van het album. De titeltrack sluit af. Zeven minuten. Een langzame, rituele afsluiting die aanvoelt als het dichtslaan van een deur waarachter niets meer wacht.
Malum geeft de leegte terug aan wie ernaar zocht. From the Voids is een vonnis. Malum is geen band. Het is een confrontatie met zichzelf, met de stilte, met de leegte.
80/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Oslo breathes darkness. Malum – Latin for evil – rose in 2020 from the Norwegian underground as an entity that never required justification. Rooted in the cold traditions of second wave black metal, shaped by modern existentialism and nihilism, the band has carved its path through the underground with raw intensity and philosophical weight.
This is black metal, driven by anger. From the Voids stands as a merciless observation of a world left broken, hollow, and dark. These words carry no ornament. They form the blueprint. Malum does not struggle with nihilism. Malum has embraced it as the only honest stance. The gaze turns outward now, beyond introspection, toward a world that has earned it.
The production serves the darkness. Raw, distant, deliberately unpolished. Guitar layers drift over each other, slow and inevitable. Tremolo riffs rise and dissolve before they fully take shape, trembling, abrasive, restless. The chords remain minor, cold, resonant. The bass rumbles deep beneath everything, shifting ground. The drums follow their own law. No spectacle. No display. Only pressure. Constant, unrelenting pressure. The vocals descend from below, bone-dry, guttural, closer to invocation than song. At times they sink into the mix, absorbed into the atmosphere, a voice dissolving into the void it summons. The comparison to Mgła stands firm: the same engulfing atmosphere, the same hypnotic guitar textures that close in around the listener.
“Stare into Darkness” opens as a slow march. The guitars howl before the first minute fades, tearing, biting, without mercy. “Ignorance Made Bliss” burns darker, melodic lines rising like embers beneath ash, warm and lethal. Then comes “In Gloom II,” the pulse of the record. Seven minutes. It begins in fog and ends in collapse. The double bass tears open the ground. The guitars burn, shiver, repeat their pattern until it is carved into flesh.
The second half digs deeper. “Deranged and Depraved” carries its name with conviction, six minutes of disorientation without anchor. “Hollow” delivers exactly what it promises, a sounding emptiness, the lowest point of the album. The title track closes. Seven minutes. A slow, ritual ending that feels like a door sealing shut with nothing left behind it. Malum returns the void to those who sought it.
From the Voids stands as a sentence. Malum is no band. It is a confrontation with the self, with silence, with the void.
80/100
⸸ Blackie ⸸