(English version below)
Er is iets veranderd sinds Loka Mær — niet in het hart van Mara, maar in zijn vorm. Het beest is wakkerder. Hongeriger. Wat in 2023 nog hulde bracht aan koude, Scandinavische trance en bezwering, wordt op Sword of Vengeance een roekeloze storm van vuur en vernietiging. Geen droom ditmaal, maar een razernij. De naam is niet toevallig gekozen. Dit is geen plaat — dit is een slagveld.
De productie sluit opnieuw naadloos aan bij de vorige: rauw, ruw, stoffig. En terecht. Teveel zuiverheid zou het galderwerk van Vindsval alleen maar uitkleden. Hier moet het zinderen, snijden, wringen. Alleen… de snare. Alsof er op een verrot grafdeksel getimmerd wordt. Soms werkt het, soms is het een hinderlijke houten tik in een verder vurige trance. Maar dat maakt het niet minder echt.
Vanaf Primordial Son wordt er niet opgebouwd — er wordt ingestort. Riffs razen, vocalen spuwen, en alles klinkt als een strijd die al lang geleden begonnen is. De woede is tastbaar. Mara stampt, snauwt, breekt. Elite is het meest gore, giftige uithangbord van deze aanpak. Riffs als stokken op natte ingewanden, een stem die meer uitspuwt dan uitspreekt. Geen overweging, geen subtiliteit. Alleen vernietiging.
Wie zoekt naar paganesk getokkel of zinsverruimende ambient vindt hier niets dan roet en stof. Alleen in het begin van Élivágar klinkt even een echo van iets ouder, iets mythisch — maar ook dat wordt snel overspoeld door gitzwarte gitaarstormen en een weinig verheffende gitaarsolo die als een vlaag weer verdwijnt. Wie zich hecht aan structuur of “klassieke opbouw” zal hier niets herkennen. En dat is maar goed ook.
Vindsval is geen verteller, geen zanger, geen frontman. Hij is een kanaal. Wat door hem spreekt, is woede, vuur, ontheemding. De rest — J, Garm, P — volgen als fanatieke schimmen. Niet alles is perfect getimed, niet alles zit strak. Maar dat maakt het net echt. Als dit live werd opgenomen, dan hoor je dat bloed en die trance door de speakers druipen.
Sword of Vengeance is een waardige, nog giftiger opvolger van Loka Mær. Niet spiritueler, niet subtieler — maar brutaler. Feller. En nog dichter bij het vuur dat Loki zelf in zich draagt. Alles dendert, schuurt, brandt. Als dit zwaard passeert, blijft er weinig over. Geen stilte, geen glorie. Alleen as, nog nagloeiend in het zwart.
80/100
Blackie
English version
Something has shifted since Loka Mær — not in Mara’s essence, but in its shape. The beast is more alert now. Hungrier. What once paid homage to Scandinavian trance and frost now erupts into fire and ruin. Sword of Vengeance is no album — it’s a battlefield. A reckoning. A ritual drenched in blood and contempt.
The production picks up where the last left off: raw, coarse, dust-covered. As it should be. Too much clarity would only strip the power from Vindsval’s galdr. This needs to scrape, burn, bleed. The only questionable element is the snare, which at times sounds like someone hammering on a rotted coffin lid. It works in moments — in others, it distracts like dry bones interrupting a chant.
From the first blow of Primordial Son, there’s no buildup — only collapse. Riffs slash, vocals spit, and everything sounds like a war that began long before you arrived. The rage is immediate. Mara stomps, snarls, lashes. Elite is the ugliest offering here — a heap of wild riffs and vomiting vocals thrown together in glorious chaos. No subtlety, no compromise. Just obliteration.
Those hoping for pagan nuance or ethereal passages will find nothing but soot and rust. Only the opening bars of Élivágar carry a whisper of the old world — quickly buried beneath layers of blackened violence and a fleeting, unnecessary solo that vanishes as quickly as it came. Structure means nothing here. And that’s exactly the point.
Vindsval is not a frontman. He is a vessel. What speaks through him is fury, fire, and disintegration. The others — J, Garm, P — follow like devoted shadows. Not everything is clean. Not everything is tight. But it lives. If this was recorded live, you can hear the blood on the floor.
Sword of Vengeance is a worthy — and far more venomous — successor to Loka Mær. Not more spiritual, not more refined, but more violent. More direct. Closer to the fire Loki himself carries within. Everything churns, burns, and breaks. And when the sword has passed, nothing remains.
No light. No triumph.
Only ash.
80/100
Blackie
Under the seal of Immortal Frost Productions
Conjured on July 2 2025