(English version below)
De Belgische ondergrond is alweer een vuile parel rijker. Matavitatau, een vierkoppige verschijning uit Gent, doemt op met Numen Nescio, een eerste wapenfeit dat niet mikt op originaliteit, maar op integriteit. En die is hier tastbaar — in taal, toon en timbre.
Wat onmiddellijk opvalt: Latijn. Geen pseudo-mystieke frasen, maar literaire zinnen die getuigen van echte scholing. Niet verwonderlijk, want de zanger is blijkbaar een leraar klassieke talen. Inspiratie werd geput uit Romeinse en middeleeuwse bronnen, van Seneca tot Bernard van Cluny. De teksten worden niet zozeer gezongen als gesist, geklaagd en geofferd, wat de plaat een sacrale sfeer meegeeft, als een zwarte mis in een ingestorte abdij.
Op muzikaal vlak opereert Matavitatau ergens in het spanningsveld tussen Noorse ruwheid (denk: De Mysteriis Dom Sathanas, Wolf’s Lair Abyss), slepende Poolse dreiging, en hier en daar een vleugje Hongaars delirium à la Tormentor. De riffs zijn smerig, de drums kronkelen soms ongepolijst maar levendig, en de productie is kurkdroog, waardoor elke noot als stof in een graftombe klinkt.
Hoogtepunt is zonder twijfel het lange Elicior Tenebris, dat acht minuten lang balanceert tussen dreiging en extase, met bezeten vocals en onverwachte spanningsbogen. Toch overtuigen ook de andere nummers — Posse Mori opent ijzingwekkend, Mundo Casuro flirt met melodie zonder aan kilte in te boeten, en Calcanda Semel Via Leti sluit af met een gevoel van finale verdoemenis.
De oorspronkelijke opnames werden nog ingespeeld met Apovrasma op bas, die sindsdien andere muzikale paden is gaan bewandelen. Zijn plaats werd intussen ingenomen door Barathron (bekend van het doomgezelschap Splendidula), een opvallende keuze die doet vermoeden dat Matavitatau ook live en op toekomstige opnames zijn sacraal duistere koers verder zal uitdiepen.
Matavitatau maakt geen muziek voor snelheidsduivels of technische fijnproevers. Dit is black metal met geest, waar het verstand niet moet wijken voor de duisternis, maar er juist in opgaat. Het is rauw, stoffig, maar verdomd echt.
Aanrader voor fans van: Mare, Aptorian Demon, oude Mayhem, Cultes des Ghoules, literaire duisternis.
85/100
Blackie
English version
The Belgian underground has once again unearthed a filthy gem. Matavitatau, a four-headed apparition from Ghent, emerges with Numen Nescio, a debut that doesn’t aim for originality but for integrity. And that integrity is tangible — in language, tone, and timbre.
What immediately stands out: Latin. Not pseudo-mystical gibberish, but literary phrases that betray genuine scholarship. Unsurprising, perhaps, given that the vocalist appears to be a teacher of classical languages. Inspiration was drawn from Roman and medieval sources, from Seneca to Bernard of Cluny. The lyrics are not so much sung as hissed, lamented, and offered up — lending the album the air of a black mass performed in a collapsed abbey.
Musically, Matavitatau operates in the tension field between Norwegian rawness (think De Mysteriis Dom Sathanas, Wolf’s Lair Abyss), brooding Polish dread, and occasional touches of Hungarian delirium à la Tormentor. The riffs are filthy, the drums sometimes serpentine and unpolished but vibrant, and the production is bone-dry — making every note sound like dust in a tomb.
The clear highlight is Elicior Tenebris, a nearly eight-minute track that balances on the knife’s edge between menace and ecstasy, with possessed vocals and unexpected arcs of tension. But the other tracks hold their own: Posse Mori opens with chilling intent, Mundo Casuro flirts with melody without sacrificing coldness, and Calcanda Semel Via Leti closes the album with a sense of final damnation.
The original recordings still featured Apovrasma on bass, who has since wandered down other musical paths. He has been replaced by Barathron (known from the doom act Splendidula) — a notable change that suggests Matavitatau will continue deepening their sacrally dark course in both live performances and future recordings.
Matavitatau doesn’t play music for speed freaks or technical fetishists. This is black metal with spirit — where intellect doesn’t retreat from darkness, but merges with it. It’s raw, dusty… and damn real.
Recommended for fans of: Mare, Aptorian Demon, early Mayhem, Cultes des Ghoules, literary darkness.
85/100
Blackie
Under the seal of Eigen Beheer
Conjured on June 7 2025