(English version below)
Vorig jaar noemden we Numen Nescio een vuile parel van de Belgische ondergrond. Een jaar later keert Matavitatau terug met Taeda Inversa, een EP die de wereld van het debuut verder openvouwt en een band toont die haar eigen stem volledig heeft gevonden. Elke bezwering ademt dezelfde sacrale geest, al reikt de schaduw deze keer dieper dan voorheen.
Een korte intro opent de poort, waarna vier composities zich ontvouwen als één onafgebroken ritueel. Opnieuw weerklinkt uitsluitend het Latijn, geput en bewerkt uit teksten van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro. De dood blijft het brandpunt van deze liturgie. Rouw, vergankelijkheid, de heerser van de onderwereld en de onafwendbare dreiging van het sterven verschijnen als verschillende gestalten van hetzelfde mysterie.
De grootste evolutie schuilt in de eigenheid waarmee Matavitatau zich vandaag manifesteert. De band heeft een eigen stem gevonden. De riffs zijn uitgegroeid tot hoekige, ijskoude gestalten die hun eigen wetmatigheid volgen en voortdurend in elkaar grijpen, waardoor de spanning van begin tot einde tastbaar blijft. Dissonantie stroomt als een zwarte ader door de volledige EP. Onder dat kille gitaarweefsel woelt een diep grommende bas die het geheel een onderaardse zwaarte schenkt.
Ook Θ heeft zijn eigen voordracht volledig gevonden. Zijn stem beweegt zich tussen plechtige recitaties, rouwende klaagzangen en diepe keelklanken, telkens alsof oude grafteksten opnieuw tot leven worden gewekt. De vocalen dragen inmiddels een onmiskenbare eigen signatuur en versmelten volledig met de muziek. Loimos bewaakt het rituele fundament met vaste hand. Alleen de drumklank had zich af en toe iets nadrukkelijker uit de nevel mogen verheffen om bepaalde passages nog meer gewicht te geven.
De vier composities delen dezelfde verstikkende kilte en vormen een aaneengesloten geheel. Favilla Mali vormt het absolute hoogtepunt. Een bevroren gitaarmotief blijft als een vloek rondcirkelen, steeds dieper in de compositie gravend. Θ klinkt bezetener dan ooit, waarna het geheel langzaam afbrokkelt in krakende gitaren en een ontwrichtende eindchaos die voelt alsof de laatste steen van een grafkamer wordt weggetrokken.
Ook de sobere hoes spreekt dezelfde taal als de muziek. De omgekeerde fakkel staat eenzaam centraal als een oud funerair teken dat de weg naar beneden wijst. Eén afbeelding volstaat om de geest van Taeda Inversa op te roepen.
Taeda Inversa verscheen via Altare Productions op CD in een gelimiteerde oplage van amper honderd exemplaren. Een passende thuishaven voor een label dat eerder al indrukwekkende uitgaven van onder meer Nahtrunar en Black Cilice aan het licht bracht. Als extra geschenk bevat deze editie ook Numen Nescio, dat voordien uitsluitend op cassette verkrijgbaar was. Zo wordt de volledige eerste fase van Matavitatau eindelijk samengebracht op één fysieke uitgave.
Vorig jaar schreven we dat de Belgische ondergrond een vuile parel rijker was. Taeda Inversa bewijst dat dat eerste ritueel geen toeval vormde. Matavitatau spreekt vandaag met een volkomen eigen stem, gehuld in ijs, Latijn en schaduw. Laat deze bezwering ooit ook uit zwart vinyl herrijzen.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Last year we called Numen Nescio a filthy gem of the Belgian underground. One year later, Matavitatau returns with Taeda Inversa, an EP that further unfolds the world of its predecessor and reveals a band that has fully found its own voice. Every conjuration breathes the same sacramental spirit, although the shadow reaches deeper this time than before.
A brief introduction opens the gate, after which four compositions unfold as one uninterrupted ritual. Once again, every word is delivered in Latin, drawn and adapted from the works of Propertius, Bernard of Cluny, Albertino Mussato and Girolamo Fracastoro. Death remains the focal point of this liturgy. Grief, mortality, the ruler of the underworld and the ever-present threat of death emerge as different manifestations of the same mystery.
The greatest evolution lies in the band’s newfound individuality. Matavitatau has found its own voice. The riffs have evolved into angular, ice-cold forms that obey their own inner logic, constantly interlocking and keeping the tension tangible from beginning to end. Dissonance flows like a black vein throughout the entire EP. Beneath that frigid web of guitars, a deeply rumbling bass churns continuously, granting the music an underground weight.
Θ has likewise found a completely personal mode of expression. His voice moves between solemn recitations, mournful lamentations and deep throat-born growls, as though ancient funerary texts are being summoned back to life. The vocals now carry an unmistakable identity of their own and merge seamlessly with the music. Loimos guards the ritual foundation with a steady hand. Only the drum sound could occasionally have risen a little further from the mist to lend certain passages even greater impact.
The four compositions share the same suffocating chill and form one continuous whole. Favilla Mali stands as the absolute pinnacle. A frozen guitar motif circles like a curse, burrowing ever deeper into the composition. Θ sounds more possessed than ever before, after which everything slowly crumbles into crackling guitars and a disorienting final chaos that feels as though the last stone of a burial chamber has been pulled away.
The austere cover speaks the same language as the music. The inverted torch stands alone at its centre as an ancient funerary emblem pointing the way downward. A single image is enough to summon the spirit of Taeda Inversa.
Taeda Inversa was released on CD through Altare Productions in a strictly limited edition of only one hundred copies. A fitting home for a label that has previously brought forth remarkable releases by the likes of Nahtrunar and Black Cilice. As an additional gift, this edition also includes Numen Nescio, previously available only on cassette. The complete first chapter of Matavitatau is therefore finally brought together on one physical release.
Last year we wrote that the Belgian underground had gained another filthy gem. Taeda Inversa proves that the first ritual was no coincidence. Today, Matavitatau speaks with a voice entirely its own, shrouded in ice, Latin and shadow. May this conjuration one day rise again on black vinyl.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Altare Productions
Conjured on July 31 2026